Mike Wheeler, Kai Strauss, Deger (Review Bluesbreeker)

Zondag 25 februari 2018, zaal Thijssen, Vlierden
Mike Wheeler en Kai Strauss zorgen voor volle bak bij KTBA
Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

Bij binnenkomst in zaal Thijssen blijkt dat het al drukker is als gewoonlijk en uiteindelijk wordt het ook praktisch volle bak. De regionale band Deger en Mike Wheeler met Kai Strauss blijken als een magneet te werken op het publiek. Een ongewone combinatie van twee bands maar wel eentje die verrassend is.

Klokslag half vier trapt Deger af, dat is bluesrock in Deurnes dialect met hier en daar wat uitstapjes richting de blues. Overigens wil Deger in het Deurnes dialect zeggen: ‘elke keer weer’.
Soms heeft de sound wat weg van Normaal, dan hoor ik weer een vleugje Santana en zo nu en dan glipt iets van The Allman Brothers sound voorbij. Met andere woorden een leuke mix van soundstijlen maar vooral ook leuke titels zoals: ‘Dwaallichtje’ of ‘Grard Sien’ om er maar eens twee aan te stippen.
Het zijn over het algemeen eigen nummers in het Engels die Pieter en zijn bandleden vertalen naar het Deurnes dialect. Nieuwe nummers maar ook nummers die al langer op de plank lagen.

Dat de mannen er zin in hebben blijkt wel uit hun spel. Ze hebben er duidelijk zin in getuige ook de interessante uitleg die zanger en mondharmonicaspeler Pieter Althuizen bij hun nummers geeft. Bekende deuntjes met pareltjes van teksten die je ook nog zonder nadenken kunt verstaan. Ik vind, en dan ben ik niet alleen daarin, het een leuke opener van de bluesdag in Vlierden.

Hierna is het dan de beurt aan Mike Wheeler, tenminste…. Kai Strauss opent samen met drummer Pascal Delmas en bassist Frederic Jouglas het programma en steekt van wal met ‘Sweet Girl’ waarvan ik de sound toedicht aan Freddie King. Dit is even om op te warmen, mocht dat overigens nodig zijn.
Want al gitaarspelend komt Mike Wheeler bij de eerste noten van ‘You Won’t Do Right’ door de zaal lopend het podium op. Daarmee scoort hij al meteen punten die zich tijdens het optreden ras vermeerderen.

 

Van zijn album “Selfmade Man” wordt ‘Chicago Blues’ gespeelt, jammer genoeg zonder mondharmonica zoals op het album, maar het blijft een fraai nummer. De eerste set wordt afgesloten met de nummers ‘Big Mistake’ en ‘Let Me Love You’ een nummer van Willie Dixon.

Twee gitaristen op het podium die alle ins en outs van hun Fender kennen en er alles uit halen wat erin zit. Dat levert mooie en spannende duels op waarbij je je vingers kunt aflikken. Zowel Kai als Mike zijn twee puike gitaristen, al hoewel Kai toch iets hoger in de pikorde staat naar mijn gevoel. Maar misschien is het ook wel dat ik in dit geval niet zo objectief ben, want eerlijk gezegd ben ik een groot liefhebber van Kai’s gitaarspel.
De begeleidings muzikanten van Mike en Kai komen uit Frankrijk. Het zijn Pascal Delmas en Fred Letroit tours, bij de blues kenners bekend van optredens waarbij zij de ‘grote’ meneren uit de blueswereld terzijde staan op festivals en concerten in Europa. Daarmee heb je dus vier geweldige artiesten op het podium die een brok ervaring met zich meebrengen en dat merk je wel tijdens het optreden.

De tweede set opent Kai met ‘Here I Am’ en ondertussen komt Mike, via een kortere weg, weer het podium op.
Klein en haast breekbaar spelen is voor Mike ook geen geheim, dat bewijst hij met het nummer ‘A Blind Man Can’t See’ ook een bijzonder sterke song.
Kai Strauss heeft vaker gewerkt met Mike Wheeler en op zijn album ‘I Go By Feel’ speelt hij op enkele nummers mee. Een van die songs is ‘Gotta Wake Up’ waarbij Kai de zang voor zijn rekening neemt. Hij zingt live voortreffelijk, een ander geluid dan Mike die ik hierin wat hoger inschat.
Hun uitvoering van Otis Rush’ nummer ‘All Your Love’ is er eentje om door een ringetje te halen. De versie van John Mayall is voortreffelijk maar deze van Mike en Kai doet er niets voor onder.
Langzaamaan gaat het richting het einde van het optreden en gooit Mike er nog een schepje bovenop door van het podium te lopen en tussen het enthousiaste publiek zijn gitaarkunsten te tonen. Wat een genot om deze man aan het werk te zien, hij heeft oog voor het publiek en de muziek. De passie voor de blues is bij hem goed af te lezen en met de titeltrack van zijn album: “Turn Up” paait hij het publiek nog eens extra.

In Vlierden lukt het niemand om zonder toegift weg te komen, ook niet Mike Wheeler. Dat weet Kai maar al te goed, hij heeft hier al op het podium gestaan.
Twee nummers trekt de band ervoor uit om afscheid te nemen van het publiek, van Keeping The Blues Alive en van Zaal Thijssen. Het mooie ‘Need Your Love So Bad’ en ‘Sweet Home Chicago’ lenen zich daar voortreffelijk voor.
Inmiddels is het al 19:00 uur als de stekker eruit gaat en kan ik met droge ogen zeggen dat ik heb genoten van een beresterk optreden van Mike Wheeler en Kai Strauss maar ook van Deger die mij verrast hebben met hun dialect blues.
Toch weer een doordachte zet van de gebroeders Brouwers om deze dag zo in elkaar te steken.

 


 

Mike Wheeler, Kai Strauss, Deger (review Rootsville)

Mike Wheeler Band feat. Kai Strauss (US/D/F), support act Deger (NL)
KTBA Vlierden (NL) (25-02-2018)
reporter & photo credits: Freddie
info club: KTBA Vlierden
info band: Mike WheelerKai Strauss
© Rootsville 2018

 

Op een zonnige maar ijskoude zondagnamiddag gaat het vandaag richting Nederlandse vrienden van ‘KTBA’ te Vlierden. Het is hier dat de ‘Chicago Blues’ de allerlaatste carnavalsschlager zal doen verstommen en zo stilaan de intocht van de eerste indoor festivals zal komen aan te kondigen. Diegene die er hier verantwoordelijk voor zal zijn is niemand minder dan Mike Wheeler, maar eerst zoals het hier bij de Brouwers Brothers past staat er ons nog een kleine verrassing te wachten. Op het podium staan vijf ‘youngsters’ die alle vijf al lang de pensioen gerechtige leeftijd hebben bereikt en dit ook in het hedendaagse stelsel. De naam van de band…Deger.

Deger is niet zo maar een band maar zijn lokale rockers die bestaan uit muzikanten die met het lumineus idee naar voren zijn gekomen om ‘de blues’ in het Brabants dialect te vertolken en komen dus allen uit Deurne en omgeving en ja, da hedde wellus maar helaas wa dun boer niej kent da vreêttie nie. Deze blues formatie bestaat uit Pieter Althuizen (zang en mondharmonica), Frits Janssen (gitaar), Wil van de Vranden (gitaar) Twan van Eyk (bas) en Frans Verdonschot (drums). Vijf buitenlandse Hollanders in Nederland in hun eigen dialect en daar mogen ze best fier op zijn. Een dialect dat misschien nog wel best kort bij onze dialecten in België aanleunt maar toch, ksnap er de balle niej van. Hun nummers gaan niet zelden over het natuurgebied ‘De Peel’. Een gebied dat door de eeuwen heen wel smaakmakende verhalen kwam op te leveren. Wie weet is dit gebied, dat zich destijds uitstrekte tot het Belgische Overpelt, niet ooit de schuilplaats geweest van onze eigenste Limburgse Bokkenrijders. Grapje, of toch weer niet, maar we zijn hier vandaag voor een blues concert en dus laten we die van ‘Deger’ hun ding doen en schuiven de myhtes en sages uit de soms smakelijke geschiedenis even aan de kant en laten de harmonica grooves van Pieter Althuizen hun ding doen want zullie zen vôr d’n duvel nie bang.

Openingsnummer van de dag is ‘Dwaallichtje’, een nummer dat ontstond uit de analogie met de nachtelijke gebeurtenissen hier in de Peel maar door dit Braaaabants dialect verder moeilijk tot me komt door te dringen. Dat het een smakelijke intro betreft kan je aflezen op de glimlachende gezichten bij diegene die het dan weer wel verstaan. In alle geval was de blues van deze Deger best te smaken. Het is dus hier dat het gebeurt. Een ander verhaal gaat over het ‘Eemshotel’ in Delfzijl en daarmee bevinden we ons in het noorden van Nederland. Opmerkelijk is dat ondanks deze ‘youngsters’ de blues goed onder de knie hebben hun vaak humoristisch getinte teksten toch wel de bovenhand halen en iedereen zich best kan vermaken met soms verdoken ‘stampuh jonge blues’ in hun nummers.
Van slowbluesjes ‘avant la lettre’ naar pure rock ’n roll het gebeurt hier allemaal in de zaal ‘Hotel Thijsen’. Met ‘De Verbrande Peel’ krijgen we zelfs een Latin bluesje waar Carlos Santana zou bij gaan verbleken. Verder krijgen we nog nummers als ‘De Klotgemul Blues’ en, hoe kan het ook anders…’Het Café’. Met ‘Jeuk’ voelen ze dat Mike Wheeler begint te krabben en zit hun passage er hier op. Hun blues was dik in orde maar had ik het geweten dan was ik vlug een snelcursus ‘Brabants dialect’ gaan volgen. Het is tenslotte altijd beter wanneer je de taal verstaat...allé tot in den drooij want we moeten apperentie moake voor de real thing. De quote van één van de Brouwers Bro’s kunnen we jullie toch niet weerhouden en zo besloot Martin van…mannen het gaat jullie goed in de toekomst en dè snapt unnen boer mee éénen errem nog wel.
Mike Wheeler dan. Mike was in Chicago zijn vaste begeleiders Larry Williams, Cleo Cole en Brian James vergeten mee te nemen en dus kwam Kai Strauss hem wel even uit de nood helpen. Voor de rest deed hij beroep op de meest solide sectie van Frankrijk, Pascal Delmas op drums en Fred Jouglas op bas. Kai Straus en Mike Wheeler vonden elkaar al tijdens de Southern Bluesnight #19 in 2015 toe Mike de Kai’s Electric Blues All Stars kwam te vervoegen. Beiden hielpen elkaar ook op hun respectievelijke CD’s.
Het was Kai Straus die vandaag de spits mocht afbijten en dat deed hij met een instrumentaaltje waar Freddie King zijn ‘San-Ho-Zay’ was in verborgen. Tijd dan voor Mike Wheeler om zijn entree te gaan maken en dit deed hij langs de grote poort. Helemaal vanuit de ‘green room’ begon Mike in gezelschap van zijn ‘Strat’ zich een weg te banen doorheen een alweer vol gelopen zaal Thijsen. Ik weet niet hoe ze dit in het ‘Brabants’ zeggen maar wij zeggen van, moet er nog zand zijn. Een binnenkomer waarmee hij hier onmiddellijk alle blues harten hier aanwezig kwam te stelen.
Zijn opener ‘Sweet Girl’ was meteen raak en dus konden we ons gaan opmaken voor een avondje onvervalste Chicago blues. ‘You Won’t Do Right’ en het nummer ‘Chicago Blues’ zijn twee ontegensprekelijke nummers in het genre, een genre dat soms wel eens kan gaan vervelen wanneer er geen andere ‘key’ wordt verweven. Ook daar kon Mike Wheeler en zijn ‘partners in crime’ hier vanavond op repliceren met rumba getinte ‘I Can Do That’. Met Let Me Love You’ zat het eerste gedeelte er hier op en na een pilsje en een bitterbal konden we ons opmaken voor deel ‘3’ van deze zondag bij ‘Keeping The Blues Alive’.
Ook nu mocht Kai Strauss de spits afbijten en dat deed hij uiteraard met twee van zijn eigen originals. Daarna was het terug ‘prime time’ met Mike Wheeler en met zijn statement ‘Here I Am’. Op ‘Walkin’ Out The Door’ wist Mike Wheeler de gitaarlicks tot onder de 30 decibels te brengen. Net als ik aan het denken was dat het geroezemoes zich vanuit de andere provincies naar Brabant leek te verspreiden kwam ook Ellen Brouwers met hetzelfde spinsel, hé dat zijn we hier niet gewoon! Gelukkig verstomde de geluidsgolven nog net op tijd om dan bij de apotheose van het nummer weerom laaiend enthousiast te worden.
Met ‘A Blind Man Can See’ kwam Mike de trap omlaag en verdween hij in de zaal tussen de menigte en dus zagen wij hem niet meer ;-). Een nummer waarop de interactie met de ‘KTBA’ers een hoogtepunt kwam te bereiken. Tijd voor een beetje Otis Rush en met diens ‘All Your Lovin’ kwam er ook terug schwung in het concert, en kijk daar was dan jumpin’ Theo al. Misschien dan ook de aanzet voor het sluitstuk van vandaag. Op Kai Strauss zijn album ‘I Go By Feel’ uit 2015 werkte ook deze Mike Wheeler aan mee en daaruit brengen de heren het nummer ‘Gotta Wake Up’. Ook werk uit Mike’s voorlopig laatste album ‘Turn Up’ uit 2016 met vooral de titeltrack van dit album. When Chicago meets Vlierden.
‘Feel So Bad’ was eentje van de uitsmijters van dit concert en zo dachten we er allemaal over dat het gedaan was. Nu nog de terugrit van een klein uur en dertig minuten en we kunnen weerom aan een nieuwe week beginnen dushoudoe wàr k paai’m er tussen uit…


 

Jose Ramirez & Mikes Electric Mud (Review BluesBreeker)

Mikes Electric Mud and Jose Ramirez and The Mojo Workers
 
KTBA, zondag 21 januari, Zaal Thijssen Vlierden
Mike’s Electric Mud bevestigt, José Ramirez zoekt bevestiging
Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven
Keeping The Blues Alive heeft voor deze zondag een dubbelconcert op haar programma staan. De regionale band Mike’s Electric Mud en de uit Costa Rica afkomstige gitarist/zanger José Ramirez, ook the Costa Rica blues ambassador genoemd, die begeleid wordt door het Spaanse trio The Mojo Workers.
Met andere woorden we zitten van 15:00 uur tot ruim 19:00 uur onder de pannen. Ondertussen dat Zaal Thijssen volloopt met bluesliefhebbers uit alle contreien van het land en zelfs uit het buitenland, staat José Ramirez en daarna Mike’s Electric Mud nog te soundchecken.

Maar klokslag 15:00 uur begint Mike’s Electric Mud met Sugar Ray Norcia’s ‘Lonesome’ en bammmm… direct zit de sfeer erin. Met een keur aan selectief gekozen nummers zoals: ‘Devil Woman’; ‘Pretty Baby’; ‘I Can Tell’ en niet te vergeten ‘Going To The Church’ worden grootheden als Howlin Wolf, Kim Wilson (hierbij is de harp en stem van Maikel van Bogget debet aan), en Lester Butler geëerd. En wel op een hele fraaie en sublieme manier. De band die al op Moulin Blues en Hookrock heeft gestaan is nog meer gegroeid naar een eenheid. Van enige nervositeit is niets meer te bekennen. Stuk voor stuk staan hier gelouterde muzikanten op het podium die de blues in hun aderen hebben stromen en dat ook op een voortreffelijke wijze kunnen overbrengen op het publiek. Enig chauvinisme speelt natuurlijk hierbij ook een rol. Want eerlijk is eerlijk als zo’n band uit het Nederweertse hier speelt krijg je toch bijna een gevoel van saamhorigheid.

En het gebeurt niet vaak dat het ‘voorprogramma’ een toegift speelt. Maar vandaag is dat totaal anders het publiek is zo in de mood geraakt van Mike’s Electric Mud dat ze teruggeroepen worden.
Met een voortreffelijke uitvoering van ‘Driftin’ sluiten zij een bijzonder fraai optreden af. Eens te meer bevestigen zij hun status als een van de betere blues vertegenwoordigers in Nederland maar zeker in Brabant en Limburg.

The Mojo Workers starten hun optreden met het eerste nummer nog zonder José Ramirez. Deze komt tijdens het tweede nummer: ‘Honey Hush’ spelend op zijn gitaar vanuit achter de zaal naar het podium gelopen. Dat is pas een binnenkomer. Voor mij en vele anderen is hij nog een onbekende in de scene. Daarom vind ik het prijzenswaardig dat de gebroeders het aandurven hun nek uit te steken om iets onbekends neer te zetten. De stelling van Martin Brouwers is: ‘je moet onbekend talent ook een kans geven’. Een stelling die ik zeker onderstreep. Maar dit kan zowel goed als slecht uitpakken, ik kan nu al verklappen dat het laatste niet van toepassing is.

José is veel in de States geweest en dat merk je hoe hij te werk gaat op het podium. Veel praten en een uitleg geven bij songs, daar is op zich niets mis mee… En toch zie ik vele denken van: niet lulle maar speule….
De band speelt veel covers met zo nu en dan een eigen nummer zoals ‘Gasoline & Matches’ door José gepend is.  Maar ook ‘Don’t Answer The Door’ van BB King passeert de revue.

Tot nu toe weet hij mij in ieder geval nog niet te overtuigen. En dat duurt toch noch vrij lang voordat ik meer interesse in hem krijg. Eigenlijk pas bij het een na laatste nummer van de eerste set. Tijdens de song ‘Everyday I Have The Blues’ gaat hij een gitaarduel aan met José Luis Pardo, gitarist van zijn begeleidingsband The Mojo Workers. En dat is het moment dat hij loskomt. Het is alsof hij Luis Pardo daarvoor nodig heeft om te sparren en alles te geven. Dat valt bij meerdere songs op. Zoals bij ‘Oh Baby’ het openingsnummer in de tweede set en op dat moment is de weegschaal in zijn voordeel door geslagen.
Alhoewel ik veel bezoekers beide gitaristen hoor vergelijken waarbij José Luis Pardo toch hoger aangeslagen wordt. Dat gevoel heb ik eigenlijk ook, maar als ik eerlijk ben speelt José Ramirez iets subtieler en technisch is hij meer perfect. Maar misschien is de underdog rol van Luis Pardo net het beetje dat hem boven José Ramirez laat uitsteken.
Iedereen weet het te waarderen dat de band Maikel van Bogget het podium oproept om samen met hen onder meer het mooie ‘Ain’t Nobody’s Business’ te spelen. Dat voegt warempel iets extra’s toe wat het publiek ook wel merkt.

Ook José Ramirez and The Mojo Workers mogen zaal Thijssen niet verlaten zonder een toegift. Zij kiezen ervoor om ‘Let The Good Times Roll’ te spelen. Goed gekozen overigens, waarmee een toffe bluesmiddag tot een einde is gekomen.
José Ramirez is een technisch goede gitarist, niets meer en niets minder maar hij heeft nog niet die bevestiging gekregen die hij misschien zou moeten verdienen. Maar daar wordt in de toekomst aan gewerkt, daarvan ben ik wel overtuigd.
Maar zoals al eerder geschreven, het is lovenswaardig van de Gebroeders Brouwers om hun nek uit te steken voor onbekend talent en hun een kans te geven.


 

Jose Ramirez (Review BluesMagazine)

Jose Ramírez @ Keeping The Blues Alive – Zaal Thijssen, Vlierden 21 Januari 2018

Jose Ramírez feat. The Mojo Workers @ Keeping The Blues Alive
Voorprogramma: Mike’s Electric Mud
Zaal Thijssen, Vlierden
21 januari 2018

Het flyertje van KTBA, met daarop het optreden van Jose Ramírez, wat al geruime tijd voor mijn neus op ons prikbord een plaatsje had gekregen, trok steeds meer de aandacht. Waarom zul je zeggen ? Nou, dat blues internationaal is weten we allemaal wel … maar eerlijk, blues uit Costa Rica, dát is wel apart!
Dan hoor en lees je wat deze band deed op Haagse Hout in Den Haag die de primeur hadden van Jose’s eerste optreden in Nederland. En de reacties waren in het algemeen goed. Ook werd de begeleidingsband de Mojo Workers uit Spanje geprezen. Met de uitmuntende Jose Luis Pardo op gitaar, David Salvador Fructuoso op bass en Pascal Muonge op drums. Dan nog erbij in het voorprogramma Mike’s Electric Mud, nou dan probeer maar eens thuis te blijven …
Ik moet zeggen: het was zeer de moeite waard, al blijven er altijd wat dingen die beter hadden gekund, zoals een te hard of een te zacht geluid. Ik tel alles bij elkaar op, en als ik aan het einde kan zeggen: ik heb een leuke muzikale middag gehad, dan doe ik het daarvoor. En een leuke middag was het zeker.
Ik had Jose Ramírez al van te voren ingeseind dat het op bepaalde momenten heel stil kon zijn en hij zonder gitaarversterker en microfoon zou kunnen. “Really ?” zei hij en hij kwam erachter !! Na het eerste nummer zei hij al dat wij het beste publiek waren tot nu toe. Een compliment zeer zeker, maar al na één nummer dit te zeggen, dan zeg ik: hij heeft mensenkennis! Want een goed publiek is er in Vlierden. Ook Theo en Martin Brouwers werden door Jose Ramírez op het podium geroepen en hij bedankte beide broers voor dit optreden.
Voor Maikel van Bogget was het een verrassing dat hij gevraagd werd door Jose om aan het einde mee te doen en zoals gewoonlijk was zijn harpspel een hele aanvulling en voelde je de energie en power weer in zijn geheel omhoog gaan. Ik ben van mening dat ook veel afhangt van de nummers en de volgorde die een muzikant kiest om op de setlist te zetten, maar vaak is dit pas achteraf te zeggen als men de reacties beluistert na een optreden…
Enkele nummers die voorbijkwamen waren I’ll Play the Blues for You, Easy Baby,  Little by Little, Ain’t nobody’s business, Let the good times Roll . Twee mooie optredens in Nederland en een in Belgie. Het smaakt naar meer, zeker voor Jose Ramírez als het aan hem ligt. We zullen het zien ..
En natuurlijk is de band in het voorprogramma ook belangrijk. De keuze (en zeker geen slechte) was gevallen op Mike’s Electric Mud uit Nederweert en omstreken, met Maikel van Bogget vocals en harp – Mark Gijsen gitaar Peter Mathijs Linsen gitaar Henry Colbers op bass en Rick Bours achter het drumsel . In juli –aug 2016 brachten ze hun debuutalbum uit Mike’s Electric Mud, deze cd zit regelmatig in de cd speler van mijn auto. Goede covers van o.a Willie Dixon’s She’s Dangerous – Chester Burnett’s Mr Highway Man Kim Wilson’s Wait on time,  en niet te vergeten Lester Butler’s Driftin’ en Devil Woman.
Vorig jaar was de band de opener van Moulin Blues en ze kregen veel respons. Een band die zeer de moeite waard is om te boeken, zeker na het beluisteren van hun cd, want zo hoor je ze ook live!
Misschien tot 25 februari 2018, want dan zal Mike Wheeler feat. Kai Strauss op het podium staan en als support act: DEGER. Rock Blues, maar dan in het Deurnes dialect !! Ik ben benieuwd!
Ingestuurd verslag. Fotocredits: Leo Gabriels: “I had a great time! Thanks to Jose Ramírez , Jose Luis Pardo, David Salvador Fructuoso and Pascal Muonge! Buen viaje! Hasta el proximo vez.”


 

Ben Poole Band & Guy Smeets (Review BluesBreeker)

KTBA presenteert Ben Poole Band featuring Guy Smeets
Zondag 17 december, zaal Thijssen, Vlierden
KTBA’s laatste bluesfeestje van 2017

Tekst: Wil Wijnhoven Foto’s: Wil Wijnhoven

Het jaar 2017 zit er weer bijna op en dan is het altijd leuk om een jaar met een gigantisch leuk bluesfeestje af te sluiten, moeten de gebroeders Brouwer hebben gedacht. En daarmee hebben ze de spijker op zijn kop geslagen.
Ze hebben Ben Poole weten te strikken om met een gelegenheidsformatie naar Vlierden af te reizen. Deze jonge Brit heeft bassist Barry Pethers; drummer Sam Weight; toetsenist Joe Mack en niemand minder dan onze ‘eigen’ Guy Smeets om zich heen verzameld. En eigenlijk weet je dan al dat het niet mis kan gaan. En zo is het ook gegaan.

Dit keer geen twee sets maar gewoon ruim 2,5 uur aan een stuk doorrammen en de zaak op zijn kop zetten.
Het meest spannende is natuurlijk de twee gitaarvirtuozen samen op een podium, soms jammen en soms duelleren. Een prachtig gezicht is het hoe Ben en Guy gebroederlijk op het podium staan.
Het gaat van stevige bluesrock tot mooie ballads die uitmonden in een prachtig apotheose op gitaar. Zoals de nummers ‘Ain’t No Sunshine’ en ‘The Thrill Is Gone’ waarbij Joe Mack het voortouw neemt als zanger.
Stevie Wonder’s ‘Don’t Know Why I Love You’ wordt op een sublieme wijze vertolkt waarbij beide gitaristen zich laten gelden.

En iedere keer als een van beiden zich helemaal laat gaan op zijn gitaar heeft dat effect op het publiek. Stuk voor stuk staan we met z’n allen in de zaal te genieten van al dit gitaargeweld. En ondanks dat ik niet zo’n liefhebber van bluesrock ben lukt het deze formatie me te pakken met hun spel. Dit is geen geram op gitaren, geen gescheur over de snaren, geen loeiharde en snerpende soli. Dit is gewoon afgemeten en strak gitaarspel van beide mannen. Hoe jong ze ook zijn ze kennen hun instrument vanbinnen en buiten en dat demonstreren ze eens te meer bij een rustig nummer als ‘I Know I’am Losing You’. Zelfs Freddie King sluipt stiekem voorbij in de vorm van ‘Have You Ever Loved A Woman’.

Ook bassist Barry laat er geen gras over groeien en doet een ferme duit in het zakje, net zoals drummer Sam Weight. Hij mag dan wel op de achtergrond zijn geschoven, maar zonder zijn backing kom je ook niet ver.
Ik ben ook bijzonder gecharmeerd van toetsenist Joe Mack. Die speelt werkelijk alles op zijn instrument. Een ballad net zo strak als een bluesrock song. Net zoals Ben heeft ook hij een mooie zangstem. Iets ‘softer’ dan die van Ben maar wel passend bij bijvoorbeeld ‘The Thrill Is Gone’.
En alsof we niet genoeg kunnen krijgen gooit de band er nog eens schepje bovenop, met eigen werk van Ben’s eerste album waar de song ‘Let’s Go Upstairs’ vandaan komt. Dat is dan een typisch kenmerkend nummer van hem. Maar wel heel passend in het stramien van vandaag.

En hoe krijg je een zaal nog gekker dan deze al is? Nou gewoon… het publiek erbij betrekken en dus lopen zowel Ben als Guy van het podium al spelend tussen het publiek om aan de overkant van het podium op een tafel door te spelen. Dit is f*cking hell sterk hoor, echt wel, het past als een handschoen bij dit bluesfeestje.

Dit optreden heeft mijn verwachtingen overtroffen en ik denk dat ik daar niet de enigste in ben die dat toegeeft.
De ‘Brouwertjes’ hebben het weer verdomd goed voor elkaar gekregen. Chapeau mannen. In 2018 ligt de lat weer een stukje hoger! Maar wij gaan dan ook net zo hard genieten van jullie muzikale attracties in zaal Thijssen. Te beginnen met 21 januari met Jose Ramirez en Mike’s Electric Mud.

 


 

Zac Harmon (Review Rootsville)

Zac Harmon feat. Texas Slim USA
KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)
zondag 12 november 2017
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017
Voor deze ‘Zac Harmon’ waren we in België nu eens eerst met aantredens bij ‘vzw Bluesnight’ en op ‘Blaublues’, en toch ging ik ondanks alles wat graag naar ‘Keeping The Blues Alive’ in Vlierden. Eén van de pluspunten hier in ‘zaal Thijssen’ is uiteraard het aspect ‘sound & vision’, en dan heb ik het nog niet over de uitgesproken vriendelijkheid hier in dit gedeelte van Nederland. Als klein ‘Belgske’ kan ik haast niet geloven dat de scheidingslijn tussen Limburg en Noord-Brabant in Nederland voor zulk een ommezwaai kan zorgen, en toch is het hier een verschil als dag en nacht. Een ander opmerkelijk feit is misschien minder positief en dat is dat ik hier nog nooit een echte ‘blues mama’ op de affiche zien staan heb en daar moeten we het met Theo en Martin toch nog eens over hebben ;-).
Moest de familie Brouwers eerder deze maand aanwezig zijn geweest op het fantastische ‘Bay-Car Blues’ in het noorden van Frankrijk zouden ze allicht wel een andere kijk op de ‘blues’ beginnen krijgen. Misschien moeten ze ook maar eens ‘babbelen’ met hun landgenoot Dave van Bladel want die heb ik ginds niet eens van zijn stoel zien komen, trouwens wij ook niet want het was zittend :-). De mama’s Dietra Farr en Diunna Greenleaf hebben daar zonder meer iets wonderbaarlijks uit de mouw geschud en dan hebben we het nog niet gesproken over sister Kat Riggins. Ja, Theo en Martin dit hadden jullie moeten meemaken en zeg nu niet dat de fout ligt bij jullie lieftallige echtgenotes Ellen en Mia :-).
Alle gekheid op een stokje, we krijgen ze nog wel zover. Nu terug naar het agendapunt van de dag en dat is zonder meer het optreden van Zac Harmon. Hij werd geboren in Jackson in de staat Mississippi aka ‘The Magnolian State’. Je kan stellen dat Zac Harmon de belichaming is van het historische gedeelte van Jackson, Farish St. De plaats waar ook legende Elmore James zijn opgang kende. Tijdens zijn carrière wist Zac Harmon al vele prijzen binnen te halen en dat de appel niet ver van de boom valt komt doordat zijn moeder een begaafd pianiste was en zijn vader als hobby op de harmonica kwam te blazen. Cab Calloway en Bill Farris waren huisvrienden en probeer je dan maar eens te verschuilen voor ‘de’ blues. Met de helaas overleden Sam Myers (1936-2006), wie een vriend was van Zac’s vader, begon hij op 16-jarige leeftijd samen te spelen. Wat later speelde hij zelfs aan de zijde van Z.Z. Hill.
Op 21-jarige leeftijd verhuisde hij richting LA en in die periode begon hij de ‘music business’ dan ook ernstig te nemen. Hij werkte hoofdzakelijk als ‘studio muzikant’ maar begon ook zelf nummers te schrijven en werkte zo ook als producer. Hij verbleef ook een tijdje bij Michael Jackson en schreef nummers voor onder meer ‘Evelyn ‘Champagne’ King’ en de Philly-formatie ‘The O’Jays’. Toch keerde Zac Harmon terug naar zijn roots en begon zo zelf terug opnames te maken. In 2004 won hij samen met zijn band ‘The Mid South Blues Revue’ in Memphis de prestigieuze ‘International Blues Challenge’ in de categorie ‘Best Unsigned Band’. Een periode van enkele albums en veel ‘touren’ was het gevolg wat resulteerde in nog meer prijzen en zo maken we ons op voor deze Award winning Chicago Bluesman.
Het verliep in eerste instantie nogal wat hectisch door het late toekomen van Zac Harmon en zijn band. Ik kan het best wel geloven want van uit het verre West-Vlaanderen in België richting Vlierden hier in Noord-Brabant doe je niet zomaar in één, twee, drie. Ik hoefde vandaag nu niet eens te zingen van ‘ik voel me zo verdomd alleen’ want uit het Franse landsgedeelte van België was ook een deligatie komen aanwaaien. Alles nog klaar op de valreep en dus mocht Martin deze ‘bluesman’ aankondigen. De Zac Harmon Band bestaat naast Zac zelf ook nog uit Chris Gibson (bas), Ralph Forrest (drums) en Corey Carmichael (keys). Als extra steun op de ‘sixtrings’ konden we ook nog ‘Texas Slim’ aankondigen.
Met de eerste twee nummers leek het erop of Zac Harmon nog in transport-modus zat maar daarna ging het steeds maar cresendo om tegen het einde van het concert helemaal uit de bol te gaan. Iets wat trouwens een signature is hier in Vlierden bij KBTA. Na ‘Hump Your Back’ kwam het spel al op de wagen te zitten met ‘Rasin’ Hell’. Het zou voor sommigen best wel een vermoeiende namiddag gaan worden want het was ‘shaken’ geblazen vanaf het begin. Tijdens de aankondiging van de band kregen alle bandleden de titel ‘doctor’ op zich gespeld en daar volgde ook wel wat verduidelijking bij. Een beetje over de politiek spuien nemen de Amerikanen er graag bij, trouwens we zouden het hier in Europa ook best wat meer mogen doen. Openlijk dan toch want tussen pot en pint gebeurt het wel.
If all politicians are bluesmen, the world would be a lot better than today…en yep, dat kunnen we zeker beamen en daarmee kregen we ‘I’m a Healer’. Daarna begon Zac Harmon aan een ‘preek’ waaraan de plaatselijke ‘pastoor’ nog een puntje aan kon zuigen en werd het hier in ‘zaal Thijsen’ wel bijzonder stil. Het zou een passage uit de bijbel zijn kunnen geweest over eerlijkheid en de de waarheid aldus ‘Reverend Zac’. Dit alles leidde tot een waanzinnig mooie en aangrijpende versie van Bob’s ‘Knocking on Heavens Door’. Chapeau!!!
Tijd ook om het vuur hier aan de lont te steken en de party kon beginnen. Tijd ook om de ‘dames’ van KTBA te ontlasten van hun taak als ‘door women’ en ze te laten meegenieten van het feestje. Stevige boogie en een uitgesponnen ‘Annie Mae’ waarin een zijsprongetje gemaakt werd naar R.L. Burnside zijn ‘Black Mattie’. Boogie Chillin’… Zac Harmon had het beloofd, het dak zou er hier af gaan en hij hield woord. Een waanzinnig einde. Met ‘You Wanna Know’ lieten keyslinger Corey Carmichael en bassist Chris Gibson hun instrumenten voor wat ze waren en vormde deze zaal met enkel heerlijke danspasjes om tot een heuse danssaloon, hell yeah!. ‘Sugar Mama’ kwam ook nog aan bod en Theo en Martin, gehoord? dit gaat over de echte blues mama’s 😉 Tot de volgende en dat is hier op zondag 17 december met niemand minder dan ‘Ben Poole’ met special guest Guy Smeets. Tussendoor kunnen de blues liefhebbers alhier nog gaan buurten op ‘Blues Traffic’ in Beringe.


 

Sugar Ray & the Bluetones (Review Rootsville)

Sugar Ray & The Bluetones

KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)

2017, october 22
club: KeepingTheBluesAlive.nl
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017

Zondag 22 oktober en op weg naar zaal Thijsen in Vlierden, de thuisbasis van ‘Keeping The Blues Alive’ en waar blues vrienden elkaar op een zondagnamiddag vinden voor een heerlijk potje blues. Begin deze maand stonden er hier nog kleppers als Mike Morgan en Jim Suhler op de affiche en vandaag reiken ze hier zelfs nog een trapje hoger. Sugar Ray Norcia komt op bezoek met zijn begeleidingsband ‘The Bluetones’. Deze in Connecticut geboren harper en ‘soulblues singer’ richtte deze Bluetones op in de 70-tiger jaren. Deze ‘Sugar Ray and The bluetones’ waren ook een tijdeje de begeleidingsband van Ronnie Earl, tot die richting ‘Roomful of Blues’ vertrok. In 1991 trok ook Sugar Ray Norcia richting ‘Roomful of Blues’, een liefde die ongeveer 7 jaar stand zou houden.

‘Sugar Ray and The Bluetones’ zijn nu niet meteen een veelvraat op het gebied van optredens in de ‘Lage Landen’, laat staan in België en dat is dan ook de reden waarom ik even de grens overwip. Een andere reden was om het weerzien van Monster Mike Welch maar die liet hem nu juist vervangen door een andere naam die ik ooit nog wel eens wou terug zien, met name Little Charlie Baty. Toen Charlie Baty de Nighcats verliet liet hij onmiddellijk een grote leemte achter. Vorig jaar bracht hij nog een geweldig jazzfunk album op de markt met als naam ‘Little Charlie and Organ Grinder Swing’ maar toen werd het hier terug stil rond zijn persoon. Dus ook met deze Charlie Baty is het een blij weerzien.

Vorig jaar bracht Sugar Ray nog het album ‘Seeing is Believing’ uit met aan zijn zijde keyboardslinger Anthony Geraci, die dus ook al een tijdje mee de hort op gaat met ‘The Bluetones’. De ritme sectie van de ‘Bluetones’ bestaat nog steeds uit drummer Neil Gouvin en ook nog steeds aan de zijde van Sugar Ray, bassist Michael ‘Mudcat’ Ward of gewoon ‘Mudcat’ en daarmee staat er een goed geoliede machine op het podium met meer dan 40 jaar ervaring en dat kan tellen.

Wereldschokkende nieuwe nummers moet je uiteraard niet verwachten van Sugar Ray and The Bluetones maar nostalgische steengoede blues des te meer. Openen met ‘There’s a Party Going On’ doet al meteen veel beloven en zet de sfeer hier in een volle ‘zaal Thijsen’ meteen op het juiste spoor. Naast uiteraard talrijke Nederlanders, ook heel wat Duitse fans van Sugar Ray, 2 Fransen en 1 Belg ;-). Met het daaropvolgende ‘The Hustle is Gone’ zitten we meteen in de juiste flow en volgt er een heerlijke namiddag met de Sugar Ray en zijn blues.

Met Sugar Ray is het ook altijd fun om oudjes van onder het stof te halen zoals ook tearjerker ‘Raining In My Heart’ van Slim Harpo en daar schiet mijn gemoed dan altijd weer mee vol. Al lijkt het op ‘kermis blues’ toch blijven nostalgische nummers als deze het toch nog altijd doen. Na het nummer ‘The Rat Trap’ krijgen we een heerlijk ‘lowdown’ bluesje met in de spotlights Anthony Geraci en een Sugar Ray op chromatische ‘smoelschuif’.

Het werd een fijne namiddag hier bij ‘KTBA’ waarbij nummers als ‘Blues Stop Knockin’ on My Door’ wat bij steeds het beeld oproept van Lazy Lester. Dat Charlie Baty zich thuis voelt in jazz hoeft geen betoog meer en dus verplicht ook hij Sugar Ray om die toer op te gaan met ‘Pennies From Heaven’. En besluiten we met, Sugar Ray, he’s still a Rockin’ Sugar Daddy…

Het volgende ‘KTBA’ meeting point is op zondag 12 november met niemand minder dan Zac Harmon, be there! Ellen, Mia, Martin en Theo zullen u graag hartelijk verwelkomen…Doei 🙂

Sugar Ray & the Bluetones (Review BluesBreeker)

Zondag 22 oktober, Zaal Thijssen, Vlierden
Sugar Ray & The Bluetones een twee eenheid met ‘Little’ Charlie

Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

Je kunt kiezen uit de finale van ‘Heel Holland Bakt’, wereldbeker veldrijden in Koksijde, Formule 1 in Texas of meer dan 100 jaar Blueservaring op het podium van Zaal Thijssen in Vlierden. Ik heb gekozen voor dat laatste, maar als je slim bent….. neem je de rest gewoon op. Na het eerste optreden van de stichting Keeping The Blues Alive gemist te hebben is het zo klaar als een klontje dat ik naar Vlierden ga. Niemand minder dan Sugar Ray Norcia met zijn Bluetones en ‘Little’ Charlie Baty staan op het programma. Een ‘mustabe’ dus.

Want zeg nu zelf, wat daar op het podium staat is de top in bluesland buiten Sugar Ray Norcia en Little Charlie bestaat de formatie uit: Anthony Geraci, toetsen; Michael Mudcat Ward, bas en Neil Gouvin, drums. Meer dan 100 jaar blues ervaring en dat uit zich in twee grandioze sets.
Afgetrapt wordt er met ‘I’m Having A Ball’, een compositie van Johnny Young, dat opgevolgd wordt door T-Bone Walkers song ‘The Hustle Is On’ waarmee dan ook gelijk de toon is gezet voor een marvellous bluesfeestje. Binnen twee songs zit de sfeer er goed in en dat is nog een extra drijfveer voor Little Charlie om er nog een schepje boven op te doen.

Dat het ook een tandje zuiniger kan blijkt wel als de band inzet met ‘Raining In My Heart’ een pure love ballad en het leuke is dat ze direct daarna het uptempo nummer ‘Rattrap’ spelen.
Little Charlie voelt zich als een vis in het water en met pure passie en plezier speelt hij de sterren van de hemel. Hij geniet met volle teugen van het enthousiaste publiek.

Na een uurtje gaat de band eventjes op zijn lauweren rusten om weer energie bij te tanken en wat te babbelen met het publiek.

Die rustpauze is van korte duur, de tweede set begint met ‘Someday Someway’ en is het weer knallen.
Een toffe song vind ik ‘Two Hundred Dollars Too Long’, geschreven door ‘Mudcat’ Ward en terug te vinden op hun recente album “Seeing Is Believing”. Overigens worden er meer nummers van dit album gespeeld.

De setlist bestaat uit nummers van de bandleden en van Little Charlie. De laatste speelt een nummer van zijn ‘jazzy album’. Dat is even wennen maar wel passend in het geheel.
En het eigen nummer ’Say You Love Me Before i Hang Up’ afkomstig van het in 2005 verschenen album “Hands Across The Table” gaat er ook in als een warm mes door de boter.
De sfeer is super in zaal Thijsen en die wordt nog eens extra aangewakkerd door een rasechte pianoboogie van Anthony Geraci. Wat een grandioze toetsenist, niet op de voorgrond maar wel degelijk muzikaal aanwezig. Zo heeft iedereen wel zijn plekje binnen de band zonder dat iemand de hoofdrol voor zich opeist. Zelfs Sugar Ray laat graag voorrang aan de andere muzikanten. En Little Charlie is gewoon een onderdeel van de band alsof hij een vast bandlid is, of misschien heel kort door de bocht, Sugar Ray en Little Charlie is een tweeeenheid.

Straks wordt de plek weer ingenomen door vaste gitarist ‘Monster’ Mike Welch. En ik moet eerlijk zeggen dat ik hem vandaag toch niet echt gemist heb. Natuurlijk is zijn spel niet te vergelijken met dat van Little Charlie. Maar de laatste is een buitengewoon sterke vervanger.

Nu nog een lekkere toegift en dan is de tweede sessie van Keeping The Blues Alive weer verleden tijd…
Afsluiten met een frietje en dan snel naar huis om al het gemiste nog te kunnen bekijken.
Mannen van KTBA… het was weer super en een gouden greep om deze mannen naar Vlierden te halen.

Mike Morgan & Jim Suhler (Review Rootsville)

Mike Morgan & Jim Suhler
KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)
2017, october 8
club: KeepingTheBluesAlive.nl
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017

 

Als de klok (bim bam) van Arnemuiden (lees Vlierden) ‘Welkom thuis’ (bim bam) voor ons zal luiden…dan betekent dit dat bij de gebroeders Brouwers en hun organisatie ‘Keeping The Blues Alive’ het nieuwe seizoen van start zal gaan. Theo en Martin alsook hun lieftallige echtgenoten Ellen en Mia staan, ditmaal geflankeerd door Anka en Teun, klaar om weer iedereen met een hartelijk welkom te begroeten voor de aftrap van het seizoen 2017-2018. Zoals we gewoon zijn hier bij ‘KTBA’ in Vlierden krijgen we voor dit nieuwe seizoen weer een goed gevuld programma met prachtige affiches. Vandaag leggen ze de lat al meteen zeer hoog want met Mike Morgan en Jim Suhler krijgen ze hier toch twee gewichtige namen op bezoek.

Is het nu Mike Morgan and The Crawl of Jim Suhler and Monkey Beat? Joost mag het weten al zie ik die nu niet meteen 🙂 Alle gekheid op een stokje, deze Mike Morgan en Jim Suhler hebben wel degelijk een verleden met elkaar en brachten in 1994 het album ‘Let The Dogs Run’ uit met daarop het heerlijke ‘I Just Want To Know You’. We gaan er dus vandaag geen ‘The Crawl’ of ‘Monkey Beat’ bijhalen maar houden het gewoon bij Mike Morgan & Jim Suhler en deze namen hoeven verder geen betoog…al zal de stem van Mike Morgan bij mij altijd die blijven van Lee McBee en dat zal helaas niet meer mogelijk zijn omdat Lee McBee op 24 juni 2014 kwam te overlijden. Dus moet ik het concert van 8 november 2007 bij ‘Move2Blues’ maar blijven herinneren. Vandaag ook het weerzien van onze Nederlandse blues vrienden en dus staat de ‘barometer’ hier op bijzonder zonnig.

Hier in België staat de finale van de Belgian Blues Challenge gepland op 21 oktober, een dag dat de kalender letterlijk uitpuilt en dus menig organisator ‘kopfschmerzen’ zal bezorgen. Hier bij onze bovenburen is het ‘idem dito’. Vandaag bij de start hier in Vlierden moeten ze ook afrekenen met de een finale maar dan van de ‘Dutch Blues Foundation’. Natuurlijk heb ik geen glazen bol om verder naar ‘Nieuw-Vennep’ te kijken maar één ding staat vast en dat is dat hier in Vlierden de ‘die-hards’ van KTBA in grote getalen naar ‘Hotel Thijssen’ zijn afgezakt.

De huidige samenstelling van ‘The Crawl’ bestaat uit de ritme sectie met Drew Allain (bass) en Kevin Schermerhorn (drums) en wordt het dus Mike Morgan & The Crawl feat. Jim Suhler en als ik fan ben van de aanstekelijke Texas shuffles van Mike Morgan zal het best een aangename namiddag gaan worden. Zeker wanneer Mike Morgan en Jim Suhler dan nog openen met één van mijn favoriete nummers van eentje van de ‘3 Kings’ met name Freddie’s San-Ho-Zay. Woaaah, het hangt duidelijk in de lucht dat dit een smaakvol concert zal worden. Het is momenteel niet zo evident om Mike Morgen over de plas te krijgen daar hij het bijzonder druk heeft in zijn motorzaak en dus chapeau voor bookingsagent ‘Erkan Ödzemir’ van ‘Low Tone Music’ dat hij dit voor mekaar heeft gekregen.

Vette shufles en heerlijke rock ’n roll perfect afgewisseld met enkele slow bluesje zijn de ingrediënten van een heerlijke blues namiddag hier in Vlierden. Met nummers als ‘Roll Me’ en ‘Do I Love You To Much’ zitten Mike Morgan en Jim Suhler hier meteen op dezelfde golflengte als de aanwezigen. Na een wervelende start lijken Mike en Jim enigszins in een dipje te belanden maar dat wordt dadelijk rechtgezet met het jump bluesje ‘Ruby Lee’. Toen de heren van het vliegtuig afstapten maakten ze haast onmiddellijk kennis met de Braziliaanse in Nederland wonende harper Alex Rossi en was de deal dat hij hier in Vlierden als extra support enkele nummertjes kwam meeblazen, wat het optreden nog ‘voller’ kwam te maken. Zijn eerste ‘acte de présence’ was bij het nummer ‘Where’d You Get Your Sugar From?’. Met ‘Give Me Back My Wig’ van good ol’ Hound Dog Taylor werd er als hint vanachter de coulissen een pruik op het podium geworpen, drummer Kevin Schermerhorn zag er meteen het grappige van in alleen bassist Drew Allain hield vast aan zijn perfect kaal geschoren hoofd en zag er niet meteen de humor van in, bijna exit Jim Suhler :-).

Tijdens de pauze kreeg Erkan het al bijzonder druk aan de stand van de merchandising maar gelukkig voor ons kwamen Mike Morgan, Jim Suhler en zijn Crawl al vluf terug het podium op. Ditmaal gingen ze verdere met een lang uitgesponnen funky instrumentale nummer. Na nog een heerlijke shuffle uit het gezamenlijke album ‘Let The Dogs Run’ uit 1994 kwamen de heren aanzetten met een ‘Tin Pan Alley’ bluesje met daarin een bruggetje naar Pink Floyd, and so we wish you were here!!!

Tijd ook om Alex Rossi terug het podium op te roepen voor het aanzetten bij ‘Sugar Coated Love’ waarbij mijn gedachten steeds terug dwalen naar de heerlijke versie van Lou Ann Barton’. Weerom een instrumentaaltje me ook nu weer een heerlijk bruggetje naar ‘You Are My Sunshine’, een nummer dat al overleefd als de Louisiana ‘state song’ sinds 1939. Na het met rock ’n roll overgoten ‘Doing Dong Daddy’ kan Jim Suhler terug aan de bak met ‘Sawed Off Shotgun’ uit hun album. Dat de muzikale bruggetjes een speelplaats vormen voor Mike Morgen is wel overduidelijk met ditmaal een interventie van Led Zeppelin’s Kashmir. Heerlijk toch die combinatie van blues en rock. Helaas betekende dit ook het einde van dit prachtige alles omvattende optreden van Mike Morgen, Jim Suhler en The Crawl al kunnen ze hier in Vlierden niet ontsnappen aan een bisnummers. Met de bissers was Mike Morgan bijzonder zuinig maar toch bedankt voor dit prachtige concert, we hebben ervan genoten.

We kunnen al mededelen dat de laureaten bij de ‘Dutch Blues Challenge’ The Ragtime Rumoers en Mr. Boogie Woogie geworden zijn. Volgende afspraak hier in Vlierden is met Sugar Ray and His Bluetones op zondag 22 oktober.