Jose Ramirez & Mikes Electric Mud (Review BluesBreeker)

Mikes Electric Mud and Jose Ramirez and The Mojo Workers
 
KTBA, zondag 21 januari, Zaal Thijssen Vlierden
Mike’s Electric Mud bevestigt, José Ramirez zoekt bevestiging
Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven
Keeping The Blues Alive heeft voor deze zondag een dubbelconcert op haar programma staan. De regionale band Mike’s Electric Mud en de uit Costa Rica afkomstige gitarist/zanger José Ramirez, ook the Costa Rica blues ambassador genoemd, die begeleid wordt door het Spaanse trio The Mojo Workers.
Met andere woorden we zitten van 15:00 uur tot ruim 19:00 uur onder de pannen. Ondertussen dat Zaal Thijssen volloopt met bluesliefhebbers uit alle contreien van het land en zelfs uit het buitenland, staat José Ramirez en daarna Mike’s Electric Mud nog te soundchecken.

Maar klokslag 15:00 uur begint Mike’s Electric Mud met Sugar Ray Norcia’s ‘Lonesome’ en bammmm… direct zit de sfeer erin. Met een keur aan selectief gekozen nummers zoals: ‘Devil Woman’; ‘Pretty Baby’; ‘I Can Tell’ en niet te vergeten ‘Going To The Church’ worden grootheden als Howlin Wolf, Kim Wilson (hierbij is de harp en stem van Maikel van Bogget debet aan), en Lester Butler geëerd. En wel op een hele fraaie en sublieme manier. De band die al op Moulin Blues en Hookrock heeft gestaan is nog meer gegroeid naar een eenheid. Van enige nervositeit is niets meer te bekennen. Stuk voor stuk staan hier gelouterde muzikanten op het podium die de blues in hun aderen hebben stromen en dat ook op een voortreffelijke wijze kunnen overbrengen op het publiek. Enig chauvinisme speelt natuurlijk hierbij ook een rol. Want eerlijk is eerlijk als zo’n band uit het Nederweertse hier speelt krijg je toch bijna een gevoel van saamhorigheid.

En het gebeurt niet vaak dat het ‘voorprogramma’ een toegift speelt. Maar vandaag is dat totaal anders het publiek is zo in de mood geraakt van Mike’s Electric Mud dat ze teruggeroepen worden.
Met een voortreffelijke uitvoering van ‘Driftin’ sluiten zij een bijzonder fraai optreden af. Eens te meer bevestigen zij hun status als een van de betere blues vertegenwoordigers in Nederland maar zeker in Brabant en Limburg.

The Mojo Workers starten hun optreden met het eerste nummer nog zonder José Ramirez. Deze komt tijdens het tweede nummer: ‘Honey Hush’ spelend op zijn gitaar vanuit achter de zaal naar het podium gelopen. Dat is pas een binnenkomer. Voor mij en vele anderen is hij nog een onbekende in de scene. Daarom vind ik het prijzenswaardig dat de gebroeders het aandurven hun nek uit te steken om iets onbekends neer te zetten. De stelling van Martin Brouwers is: ‘je moet onbekend talent ook een kans geven’. Een stelling die ik zeker onderstreep. Maar dit kan zowel goed als slecht uitpakken, ik kan nu al verklappen dat het laatste niet van toepassing is.

José is veel in de States geweest en dat merk je hoe hij te werk gaat op het podium. Veel praten en een uitleg geven bij songs, daar is op zich niets mis mee… En toch zie ik vele denken van: niet lulle maar speule….
De band speelt veel covers met zo nu en dan een eigen nummer zoals ‘Gasoline & Matches’ door José gepend is.  Maar ook ‘Don’t Answer The Door’ van BB King passeert de revue.

Tot nu toe weet hij mij in ieder geval nog niet te overtuigen. En dat duurt toch noch vrij lang voordat ik meer interesse in hem krijg. Eigenlijk pas bij het een na laatste nummer van de eerste set. Tijdens de song ‘Everyday I Have The Blues’ gaat hij een gitaarduel aan met José Luis Pardo, gitarist van zijn begeleidingsband The Mojo Workers. En dat is het moment dat hij loskomt. Het is alsof hij Luis Pardo daarvoor nodig heeft om te sparren en alles te geven. Dat valt bij meerdere songs op. Zoals bij ‘Oh Baby’ het openingsnummer in de tweede set en op dat moment is de weegschaal in zijn voordeel door geslagen.
Alhoewel ik veel bezoekers beide gitaristen hoor vergelijken waarbij José Luis Pardo toch hoger aangeslagen wordt. Dat gevoel heb ik eigenlijk ook, maar als ik eerlijk ben speelt José Ramirez iets subtieler en technisch is hij meer perfect. Maar misschien is de underdog rol van Luis Pardo net het beetje dat hem boven José Ramirez laat uitsteken.
Iedereen weet het te waarderen dat de band Maikel van Bogget het podium oproept om samen met hen onder meer het mooie ‘Ain’t Nobody’s Business’ te spelen. Dat voegt warempel iets extra’s toe wat het publiek ook wel merkt.

Ook José Ramirez and The Mojo Workers mogen zaal Thijssen niet verlaten zonder een toegift. Zij kiezen ervoor om ‘Let The Good Times Roll’ te spelen. Goed gekozen overigens, waarmee een toffe bluesmiddag tot een einde is gekomen.
José Ramirez is een technisch goede gitarist, niets meer en niets minder maar hij heeft nog niet die bevestiging gekregen die hij misschien zou moeten verdienen. Maar daar wordt in de toekomst aan gewerkt, daarvan ben ik wel overtuigd.
Maar zoals al eerder geschreven, het is lovenswaardig van de Gebroeders Brouwers om hun nek uit te steken voor onbekend talent en hun een kans te geven.


 

Jose Ramirez (Review BluesMagazine)

Jose Ramírez @ Keeping The Blues Alive – Zaal Thijssen, Vlierden 21 Januari 2018

Jose Ramírez feat. The Mojo Workers @ Keeping The Blues Alive
Voorprogramma: Mike’s Electric Mud
Zaal Thijssen, Vlierden
21 januari 2018

Het flyertje van KTBA, met daarop het optreden van Jose Ramírez, wat al geruime tijd voor mijn neus op ons prikbord een plaatsje had gekregen, trok steeds meer de aandacht. Waarom zul je zeggen ? Nou, dat blues internationaal is weten we allemaal wel … maar eerlijk, blues uit Costa Rica, dát is wel apart!
Dan hoor en lees je wat deze band deed op Haagse Hout in Den Haag die de primeur hadden van Jose’s eerste optreden in Nederland. En de reacties waren in het algemeen goed. Ook werd de begeleidingsband de Mojo Workers uit Spanje geprezen. Met de uitmuntende Jose Luis Pardo op gitaar, David Salvador Fructuoso op bass en Pascal Muonge op drums. Dan nog erbij in het voorprogramma Mike’s Electric Mud, nou dan probeer maar eens thuis te blijven …
Ik moet zeggen: het was zeer de moeite waard, al blijven er altijd wat dingen die beter hadden gekund, zoals een te hard of een te zacht geluid. Ik tel alles bij elkaar op, en als ik aan het einde kan zeggen: ik heb een leuke muzikale middag gehad, dan doe ik het daarvoor. En een leuke middag was het zeker.
Ik had Jose Ramírez al van te voren ingeseind dat het op bepaalde momenten heel stil kon zijn en hij zonder gitaarversterker en microfoon zou kunnen. “Really ?” zei hij en hij kwam erachter !! Na het eerste nummer zei hij al dat wij het beste publiek waren tot nu toe. Een compliment zeer zeker, maar al na één nummer dit te zeggen, dan zeg ik: hij heeft mensenkennis! Want een goed publiek is er in Vlierden. Ook Theo en Martin Brouwers werden door Jose Ramírez op het podium geroepen en hij bedankte beide broers voor dit optreden.
Voor Maikel van Bogget was het een verrassing dat hij gevraagd werd door Jose om aan het einde mee te doen en zoals gewoonlijk was zijn harpspel een hele aanvulling en voelde je de energie en power weer in zijn geheel omhoog gaan. Ik ben van mening dat ook veel afhangt van de nummers en de volgorde die een muzikant kiest om op de setlist te zetten, maar vaak is dit pas achteraf te zeggen als men de reacties beluistert na een optreden…
Enkele nummers die voorbijkwamen waren I’ll Play the Blues for You, Easy Baby,  Little by Little, Ain’t nobody’s business, Let the good times Roll . Twee mooie optredens in Nederland en een in Belgie. Het smaakt naar meer, zeker voor Jose Ramírez als het aan hem ligt. We zullen het zien ..
En natuurlijk is de band in het voorprogramma ook belangrijk. De keuze (en zeker geen slechte) was gevallen op Mike’s Electric Mud uit Nederweert en omstreken, met Maikel van Bogget vocals en harp – Mark Gijsen gitaar Peter Mathijs Linsen gitaar Henry Colbers op bass en Rick Bours achter het drumsel . In juli –aug 2016 brachten ze hun debuutalbum uit Mike’s Electric Mud, deze cd zit regelmatig in de cd speler van mijn auto. Goede covers van o.a Willie Dixon’s She’s Dangerous – Chester Burnett’s Mr Highway Man Kim Wilson’s Wait on time,  en niet te vergeten Lester Butler’s Driftin’ en Devil Woman.
Vorig jaar was de band de opener van Moulin Blues en ze kregen veel respons. Een band die zeer de moeite waard is om te boeken, zeker na het beluisteren van hun cd, want zo hoor je ze ook live!
Misschien tot 25 februari 2018, want dan zal Mike Wheeler feat. Kai Strauss op het podium staan en als support act: DEGER. Rock Blues, maar dan in het Deurnes dialect !! Ik ben benieuwd!
Ingestuurd verslag. Fotocredits: Leo Gabriels: “I had a great time! Thanks to Jose Ramírez , Jose Luis Pardo, David Salvador Fructuoso and Pascal Muonge! Buen viaje! Hasta el proximo vez.”


 

Ben Poole Band & Guy Smeets (Review BluesBreeker)

KTBA presenteert Ben Poole Band featuring Guy Smeets
Zondag 17 december, zaal Thijssen, Vlierden
KTBA’s laatste bluesfeestje van 2017

Tekst: Wil Wijnhoven Foto’s: Wil Wijnhoven

Het jaar 2017 zit er weer bijna op en dan is het altijd leuk om een jaar met een gigantisch leuk bluesfeestje af te sluiten, moeten de gebroeders Brouwer hebben gedacht. En daarmee hebben ze de spijker op zijn kop geslagen.
Ze hebben Ben Poole weten te strikken om met een gelegenheidsformatie naar Vlierden af te reizen. Deze jonge Brit heeft bassist Barry Pethers; drummer Sam Weight; toetsenist Joe Mack en niemand minder dan onze ‘eigen’ Guy Smeets om zich heen verzameld. En eigenlijk weet je dan al dat het niet mis kan gaan. En zo is het ook gegaan.

Dit keer geen twee sets maar gewoon ruim 2,5 uur aan een stuk doorrammen en de zaak op zijn kop zetten.
Het meest spannende is natuurlijk de twee gitaarvirtuozen samen op een podium, soms jammen en soms duelleren. Een prachtig gezicht is het hoe Ben en Guy gebroederlijk op het podium staan.
Het gaat van stevige bluesrock tot mooie ballads die uitmonden in een prachtig apotheose op gitaar. Zoals de nummers ‘Ain’t No Sunshine’ en ‘The Thrill Is Gone’ waarbij Joe Mack het voortouw neemt als zanger.
Stevie Wonder’s ‘Don’t Know Why I Love You’ wordt op een sublieme wijze vertolkt waarbij beide gitaristen zich laten gelden.

En iedere keer als een van beiden zich helemaal laat gaan op zijn gitaar heeft dat effect op het publiek. Stuk voor stuk staan we met z’n allen in de zaal te genieten van al dit gitaargeweld. En ondanks dat ik niet zo’n liefhebber van bluesrock ben lukt het deze formatie me te pakken met hun spel. Dit is geen geram op gitaren, geen gescheur over de snaren, geen loeiharde en snerpende soli. Dit is gewoon afgemeten en strak gitaarspel van beide mannen. Hoe jong ze ook zijn ze kennen hun instrument vanbinnen en buiten en dat demonstreren ze eens te meer bij een rustig nummer als ‘I Know I’am Losing You’. Zelfs Freddie King sluipt stiekem voorbij in de vorm van ‘Have You Ever Loved A Woman’.

Ook bassist Barry laat er geen gras over groeien en doet een ferme duit in het zakje, net zoals drummer Sam Weight. Hij mag dan wel op de achtergrond zijn geschoven, maar zonder zijn backing kom je ook niet ver.
Ik ben ook bijzonder gecharmeerd van toetsenist Joe Mack. Die speelt werkelijk alles op zijn instrument. Een ballad net zo strak als een bluesrock song. Net zoals Ben heeft ook hij een mooie zangstem. Iets ‘softer’ dan die van Ben maar wel passend bij bijvoorbeeld ‘The Thrill Is Gone’.
En alsof we niet genoeg kunnen krijgen gooit de band er nog eens schepje bovenop, met eigen werk van Ben’s eerste album waar de song ‘Let’s Go Upstairs’ vandaan komt. Dat is dan een typisch kenmerkend nummer van hem. Maar wel heel passend in het stramien van vandaag.

En hoe krijg je een zaal nog gekker dan deze al is? Nou gewoon… het publiek erbij betrekken en dus lopen zowel Ben als Guy van het podium al spelend tussen het publiek om aan de overkant van het podium op een tafel door te spelen. Dit is f*cking hell sterk hoor, echt wel, het past als een handschoen bij dit bluesfeestje.

Dit optreden heeft mijn verwachtingen overtroffen en ik denk dat ik daar niet de enigste in ben die dat toegeeft.
De ‘Brouwertjes’ hebben het weer verdomd goed voor elkaar gekregen. Chapeau mannen. In 2018 ligt de lat weer een stukje hoger! Maar wij gaan dan ook net zo hard genieten van jullie muzikale attracties in zaal Thijssen. Te beginnen met 21 januari met Jose Ramirez en Mike’s Electric Mud.

 


 

Zac Harmon (Review Rootsville)

Zac Harmon feat. Texas Slim USA
KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)
zondag 12 november 2017
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017
Voor deze ‘Zac Harmon’ waren we in België nu eens eerst met aantredens bij ‘vzw Bluesnight’ en op ‘Blaublues’, en toch ging ik ondanks alles wat graag naar ‘Keeping The Blues Alive’ in Vlierden. Eén van de pluspunten hier in ‘zaal Thijssen’ is uiteraard het aspect ‘sound & vision’, en dan heb ik het nog niet over de uitgesproken vriendelijkheid hier in dit gedeelte van Nederland. Als klein ‘Belgske’ kan ik haast niet geloven dat de scheidingslijn tussen Limburg en Noord-Brabant in Nederland voor zulk een ommezwaai kan zorgen, en toch is het hier een verschil als dag en nacht. Een ander opmerkelijk feit is misschien minder positief en dat is dat ik hier nog nooit een echte ‘blues mama’ op de affiche zien staan heb en daar moeten we het met Theo en Martin toch nog eens over hebben ;-).
Moest de familie Brouwers eerder deze maand aanwezig zijn geweest op het fantastische ‘Bay-Car Blues’ in het noorden van Frankrijk zouden ze allicht wel een andere kijk op de ‘blues’ beginnen krijgen. Misschien moeten ze ook maar eens ‘babbelen’ met hun landgenoot Dave van Bladel want die heb ik ginds niet eens van zijn stoel zien komen, trouwens wij ook niet want het was zittend :-). De mama’s Dietra Farr en Diunna Greenleaf hebben daar zonder meer iets wonderbaarlijks uit de mouw geschud en dan hebben we het nog niet gesproken over sister Kat Riggins. Ja, Theo en Martin dit hadden jullie moeten meemaken en zeg nu niet dat de fout ligt bij jullie lieftallige echtgenotes Ellen en Mia :-).
Alle gekheid op een stokje, we krijgen ze nog wel zover. Nu terug naar het agendapunt van de dag en dat is zonder meer het optreden van Zac Harmon. Hij werd geboren in Jackson in de staat Mississippi aka ‘The Magnolian State’. Je kan stellen dat Zac Harmon de belichaming is van het historische gedeelte van Jackson, Farish St. De plaats waar ook legende Elmore James zijn opgang kende. Tijdens zijn carrière wist Zac Harmon al vele prijzen binnen te halen en dat de appel niet ver van de boom valt komt doordat zijn moeder een begaafd pianiste was en zijn vader als hobby op de harmonica kwam te blazen. Cab Calloway en Bill Farris waren huisvrienden en probeer je dan maar eens te verschuilen voor ‘de’ blues. Met de helaas overleden Sam Myers (1936-2006), wie een vriend was van Zac’s vader, begon hij op 16-jarige leeftijd samen te spelen. Wat later speelde hij zelfs aan de zijde van Z.Z. Hill.
Op 21-jarige leeftijd verhuisde hij richting LA en in die periode begon hij de ‘music business’ dan ook ernstig te nemen. Hij werkte hoofdzakelijk als ‘studio muzikant’ maar begon ook zelf nummers te schrijven en werkte zo ook als producer. Hij verbleef ook een tijdje bij Michael Jackson en schreef nummers voor onder meer ‘Evelyn ‘Champagne’ King’ en de Philly-formatie ‘The O’Jays’. Toch keerde Zac Harmon terug naar zijn roots en begon zo zelf terug opnames te maken. In 2004 won hij samen met zijn band ‘The Mid South Blues Revue’ in Memphis de prestigieuze ‘International Blues Challenge’ in de categorie ‘Best Unsigned Band’. Een periode van enkele albums en veel ‘touren’ was het gevolg wat resulteerde in nog meer prijzen en zo maken we ons op voor deze Award winning Chicago Bluesman.
Het verliep in eerste instantie nogal wat hectisch door het late toekomen van Zac Harmon en zijn band. Ik kan het best wel geloven want van uit het verre West-Vlaanderen in België richting Vlierden hier in Noord-Brabant doe je niet zomaar in één, twee, drie. Ik hoefde vandaag nu niet eens te zingen van ‘ik voel me zo verdomd alleen’ want uit het Franse landsgedeelte van België was ook een deligatie komen aanwaaien. Alles nog klaar op de valreep en dus mocht Martin deze ‘bluesman’ aankondigen. De Zac Harmon Band bestaat naast Zac zelf ook nog uit Chris Gibson (bas), Ralph Forrest (drums) en Corey Carmichael (keys). Als extra steun op de ‘sixtrings’ konden we ook nog ‘Texas Slim’ aankondigen.
Met de eerste twee nummers leek het erop of Zac Harmon nog in transport-modus zat maar daarna ging het steeds maar cresendo om tegen het einde van het concert helemaal uit de bol te gaan. Iets wat trouwens een signature is hier in Vlierden bij KBTA. Na ‘Hump Your Back’ kwam het spel al op de wagen te zitten met ‘Rasin’ Hell’. Het zou voor sommigen best wel een vermoeiende namiddag gaan worden want het was ‘shaken’ geblazen vanaf het begin. Tijdens de aankondiging van de band kregen alle bandleden de titel ‘doctor’ op zich gespeld en daar volgde ook wel wat verduidelijking bij. Een beetje over de politiek spuien nemen de Amerikanen er graag bij, trouwens we zouden het hier in Europa ook best wat meer mogen doen. Openlijk dan toch want tussen pot en pint gebeurt het wel.
If all politicians are bluesmen, the world would be a lot better than today…en yep, dat kunnen we zeker beamen en daarmee kregen we ‘I’m a Healer’. Daarna begon Zac Harmon aan een ‘preek’ waaraan de plaatselijke ‘pastoor’ nog een puntje aan kon zuigen en werd het hier in ‘zaal Thijsen’ wel bijzonder stil. Het zou een passage uit de bijbel zijn kunnen geweest over eerlijkheid en de de waarheid aldus ‘Reverend Zac’. Dit alles leidde tot een waanzinnig mooie en aangrijpende versie van Bob’s ‘Knocking on Heavens Door’. Chapeau!!!
Tijd ook om het vuur hier aan de lont te steken en de party kon beginnen. Tijd ook om de ‘dames’ van KTBA te ontlasten van hun taak als ‘door women’ en ze te laten meegenieten van het feestje. Stevige boogie en een uitgesponnen ‘Annie Mae’ waarin een zijsprongetje gemaakt werd naar R.L. Burnside zijn ‘Black Mattie’. Boogie Chillin’… Zac Harmon had het beloofd, het dak zou er hier af gaan en hij hield woord. Een waanzinnig einde. Met ‘You Wanna Know’ lieten keyslinger Corey Carmichael en bassist Chris Gibson hun instrumenten voor wat ze waren en vormde deze zaal met enkel heerlijke danspasjes om tot een heuse danssaloon, hell yeah!. ‘Sugar Mama’ kwam ook nog aan bod en Theo en Martin, gehoord? dit gaat over de echte blues mama’s 😉 Tot de volgende en dat is hier op zondag 17 december met niemand minder dan ‘Ben Poole’ met special guest Guy Smeets. Tussendoor kunnen de blues liefhebbers alhier nog gaan buurten op ‘Blues Traffic’ in Beringe.


 

Sugar Ray & the Bluetones (Review Rootsville)

Sugar Ray & The Bluetones

KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)

2017, october 22
club: KeepingTheBluesAlive.nl
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017

Zondag 22 oktober en op weg naar zaal Thijsen in Vlierden, de thuisbasis van ‘Keeping The Blues Alive’ en waar blues vrienden elkaar op een zondagnamiddag vinden voor een heerlijk potje blues. Begin deze maand stonden er hier nog kleppers als Mike Morgan en Jim Suhler op de affiche en vandaag reiken ze hier zelfs nog een trapje hoger. Sugar Ray Norcia komt op bezoek met zijn begeleidingsband ‘The Bluetones’. Deze in Connecticut geboren harper en ‘soulblues singer’ richtte deze Bluetones op in de 70-tiger jaren. Deze ‘Sugar Ray and The bluetones’ waren ook een tijdeje de begeleidingsband van Ronnie Earl, tot die richting ‘Roomful of Blues’ vertrok. In 1991 trok ook Sugar Ray Norcia richting ‘Roomful of Blues’, een liefde die ongeveer 7 jaar stand zou houden.

‘Sugar Ray and The Bluetones’ zijn nu niet meteen een veelvraat op het gebied van optredens in de ‘Lage Landen’, laat staan in België en dat is dan ook de reden waarom ik even de grens overwip. Een andere reden was om het weerzien van Monster Mike Welch maar die liet hem nu juist vervangen door een andere naam die ik ooit nog wel eens wou terug zien, met name Little Charlie Baty. Toen Charlie Baty de Nighcats verliet liet hij onmiddellijk een grote leemte achter. Vorig jaar bracht hij nog een geweldig jazzfunk album op de markt met als naam ‘Little Charlie and Organ Grinder Swing’ maar toen werd het hier terug stil rond zijn persoon. Dus ook met deze Charlie Baty is het een blij weerzien.

Vorig jaar bracht Sugar Ray nog het album ‘Seeing is Believing’ uit met aan zijn zijde keyboardslinger Anthony Geraci, die dus ook al een tijdje mee de hort op gaat met ‘The Bluetones’. De ritme sectie van de ‘Bluetones’ bestaat nog steeds uit drummer Neil Gouvin en ook nog steeds aan de zijde van Sugar Ray, bassist Michael ‘Mudcat’ Ward of gewoon ‘Mudcat’ en daarmee staat er een goed geoliede machine op het podium met meer dan 40 jaar ervaring en dat kan tellen.

Wereldschokkende nieuwe nummers moet je uiteraard niet verwachten van Sugar Ray and The Bluetones maar nostalgische steengoede blues des te meer. Openen met ‘There’s a Party Going On’ doet al meteen veel beloven en zet de sfeer hier in een volle ‘zaal Thijsen’ meteen op het juiste spoor. Naast uiteraard talrijke Nederlanders, ook heel wat Duitse fans van Sugar Ray, 2 Fransen en 1 Belg ;-). Met het daaropvolgende ‘The Hustle is Gone’ zitten we meteen in de juiste flow en volgt er een heerlijke namiddag met de Sugar Ray en zijn blues.

Met Sugar Ray is het ook altijd fun om oudjes van onder het stof te halen zoals ook tearjerker ‘Raining In My Heart’ van Slim Harpo en daar schiet mijn gemoed dan altijd weer mee vol. Al lijkt het op ‘kermis blues’ toch blijven nostalgische nummers als deze het toch nog altijd doen. Na het nummer ‘The Rat Trap’ krijgen we een heerlijk ‘lowdown’ bluesje met in de spotlights Anthony Geraci en een Sugar Ray op chromatische ‘smoelschuif’.

Het werd een fijne namiddag hier bij ‘KTBA’ waarbij nummers als ‘Blues Stop Knockin’ on My Door’ wat bij steeds het beeld oproept van Lazy Lester. Dat Charlie Baty zich thuis voelt in jazz hoeft geen betoog meer en dus verplicht ook hij Sugar Ray om die toer op te gaan met ‘Pennies From Heaven’. En besluiten we met, Sugar Ray, he’s still a Rockin’ Sugar Daddy…

Het volgende ‘KTBA’ meeting point is op zondag 12 november met niemand minder dan Zac Harmon, be there! Ellen, Mia, Martin en Theo zullen u graag hartelijk verwelkomen…Doei 🙂

Sugar Ray & the Bluetones (Review BluesBreeker)

Zondag 22 oktober, Zaal Thijssen, Vlierden
Sugar Ray & The Bluetones een twee eenheid met ‘Little’ Charlie

Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

Je kunt kiezen uit de finale van ‘Heel Holland Bakt’, wereldbeker veldrijden in Koksijde, Formule 1 in Texas of meer dan 100 jaar Blueservaring op het podium van Zaal Thijssen in Vlierden. Ik heb gekozen voor dat laatste, maar als je slim bent….. neem je de rest gewoon op. Na het eerste optreden van de stichting Keeping The Blues Alive gemist te hebben is het zo klaar als een klontje dat ik naar Vlierden ga. Niemand minder dan Sugar Ray Norcia met zijn Bluetones en ‘Little’ Charlie Baty staan op het programma. Een ‘mustabe’ dus.

Want zeg nu zelf, wat daar op het podium staat is de top in bluesland buiten Sugar Ray Norcia en Little Charlie bestaat de formatie uit: Anthony Geraci, toetsen; Michael Mudcat Ward, bas en Neil Gouvin, drums. Meer dan 100 jaar blues ervaring en dat uit zich in twee grandioze sets.
Afgetrapt wordt er met ‘I’m Having A Ball’, een compositie van Johnny Young, dat opgevolgd wordt door T-Bone Walkers song ‘The Hustle Is On’ waarmee dan ook gelijk de toon is gezet voor een marvellous bluesfeestje. Binnen twee songs zit de sfeer er goed in en dat is nog een extra drijfveer voor Little Charlie om er nog een schepje boven op te doen.

Dat het ook een tandje zuiniger kan blijkt wel als de band inzet met ‘Raining In My Heart’ een pure love ballad en het leuke is dat ze direct daarna het uptempo nummer ‘Rattrap’ spelen.
Little Charlie voelt zich als een vis in het water en met pure passie en plezier speelt hij de sterren van de hemel. Hij geniet met volle teugen van het enthousiaste publiek.

Na een uurtje gaat de band eventjes op zijn lauweren rusten om weer energie bij te tanken en wat te babbelen met het publiek.

Die rustpauze is van korte duur, de tweede set begint met ‘Someday Someway’ en is het weer knallen.
Een toffe song vind ik ‘Two Hundred Dollars Too Long’, geschreven door ‘Mudcat’ Ward en terug te vinden op hun recente album “Seeing Is Believing”. Overigens worden er meer nummers van dit album gespeeld.

De setlist bestaat uit nummers van de bandleden en van Little Charlie. De laatste speelt een nummer van zijn ‘jazzy album’. Dat is even wennen maar wel passend in het geheel.
En het eigen nummer ’Say You Love Me Before i Hang Up’ afkomstig van het in 2005 verschenen album “Hands Across The Table” gaat er ook in als een warm mes door de boter.
De sfeer is super in zaal Thijsen en die wordt nog eens extra aangewakkerd door een rasechte pianoboogie van Anthony Geraci. Wat een grandioze toetsenist, niet op de voorgrond maar wel degelijk muzikaal aanwezig. Zo heeft iedereen wel zijn plekje binnen de band zonder dat iemand de hoofdrol voor zich opeist. Zelfs Sugar Ray laat graag voorrang aan de andere muzikanten. En Little Charlie is gewoon een onderdeel van de band alsof hij een vast bandlid is, of misschien heel kort door de bocht, Sugar Ray en Little Charlie is een tweeeenheid.

Straks wordt de plek weer ingenomen door vaste gitarist ‘Monster’ Mike Welch. En ik moet eerlijk zeggen dat ik hem vandaag toch niet echt gemist heb. Natuurlijk is zijn spel niet te vergelijken met dat van Little Charlie. Maar de laatste is een buitengewoon sterke vervanger.

Nu nog een lekkere toegift en dan is de tweede sessie van Keeping The Blues Alive weer verleden tijd…
Afsluiten met een frietje en dan snel naar huis om al het gemiste nog te kunnen bekijken.
Mannen van KTBA… het was weer super en een gouden greep om deze mannen naar Vlierden te halen.

Mike Morgan & Jim Suhler (Review Rootsville)

Mike Morgan & Jim Suhler
KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)
2017, october 8
club: KeepingTheBluesAlive.nl
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017

 

Als de klok (bim bam) van Arnemuiden (lees Vlierden) ‘Welkom thuis’ (bim bam) voor ons zal luiden…dan betekent dit dat bij de gebroeders Brouwers en hun organisatie ‘Keeping The Blues Alive’ het nieuwe seizoen van start zal gaan. Theo en Martin alsook hun lieftallige echtgenoten Ellen en Mia staan, ditmaal geflankeerd door Anka en Teun, klaar om weer iedereen met een hartelijk welkom te begroeten voor de aftrap van het seizoen 2017-2018. Zoals we gewoon zijn hier bij ‘KTBA’ in Vlierden krijgen we voor dit nieuwe seizoen weer een goed gevuld programma met prachtige affiches. Vandaag leggen ze de lat al meteen zeer hoog want met Mike Morgan en Jim Suhler krijgen ze hier toch twee gewichtige namen op bezoek.

Is het nu Mike Morgan and The Crawl of Jim Suhler and Monkey Beat? Joost mag het weten al zie ik die nu niet meteen 🙂 Alle gekheid op een stokje, deze Mike Morgan en Jim Suhler hebben wel degelijk een verleden met elkaar en brachten in 1994 het album ‘Let The Dogs Run’ uit met daarop het heerlijke ‘I Just Want To Know You’. We gaan er dus vandaag geen ‘The Crawl’ of ‘Monkey Beat’ bijhalen maar houden het gewoon bij Mike Morgan & Jim Suhler en deze namen hoeven verder geen betoog…al zal de stem van Mike Morgan bij mij altijd die blijven van Lee McBee en dat zal helaas niet meer mogelijk zijn omdat Lee McBee op 24 juni 2014 kwam te overlijden. Dus moet ik het concert van 8 november 2007 bij ‘Move2Blues’ maar blijven herinneren. Vandaag ook het weerzien van onze Nederlandse blues vrienden en dus staat de ‘barometer’ hier op bijzonder zonnig.

Hier in België staat de finale van de Belgian Blues Challenge gepland op 21 oktober, een dag dat de kalender letterlijk uitpuilt en dus menig organisator ‘kopfschmerzen’ zal bezorgen. Hier bij onze bovenburen is het ‘idem dito’. Vandaag bij de start hier in Vlierden moeten ze ook afrekenen met de een finale maar dan van de ‘Dutch Blues Foundation’. Natuurlijk heb ik geen glazen bol om verder naar ‘Nieuw-Vennep’ te kijken maar één ding staat vast en dat is dat hier in Vlierden de ‘die-hards’ van KTBA in grote getalen naar ‘Hotel Thijssen’ zijn afgezakt.

De huidige samenstelling van ‘The Crawl’ bestaat uit de ritme sectie met Drew Allain (bass) en Kevin Schermerhorn (drums) en wordt het dus Mike Morgan & The Crawl feat. Jim Suhler en als ik fan ben van de aanstekelijke Texas shuffles van Mike Morgan zal het best een aangename namiddag gaan worden. Zeker wanneer Mike Morgan en Jim Suhler dan nog openen met één van mijn favoriete nummers van eentje van de ‘3 Kings’ met name Freddie’s San-Ho-Zay. Woaaah, het hangt duidelijk in de lucht dat dit een smaakvol concert zal worden. Het is momenteel niet zo evident om Mike Morgen over de plas te krijgen daar hij het bijzonder druk heeft in zijn motorzaak en dus chapeau voor bookingsagent ‘Erkan Ödzemir’ van ‘Low Tone Music’ dat hij dit voor mekaar heeft gekregen.

Vette shufles en heerlijke rock ’n roll perfect afgewisseld met enkele slow bluesje zijn de ingrediënten van een heerlijke blues namiddag hier in Vlierden. Met nummers als ‘Roll Me’ en ‘Do I Love You To Much’ zitten Mike Morgan en Jim Suhler hier meteen op dezelfde golflengte als de aanwezigen. Na een wervelende start lijken Mike en Jim enigszins in een dipje te belanden maar dat wordt dadelijk rechtgezet met het jump bluesje ‘Ruby Lee’. Toen de heren van het vliegtuig afstapten maakten ze haast onmiddellijk kennis met de Braziliaanse in Nederland wonende harper Alex Rossi en was de deal dat hij hier in Vlierden als extra support enkele nummertjes kwam meeblazen, wat het optreden nog ‘voller’ kwam te maken. Zijn eerste ‘acte de présence’ was bij het nummer ‘Where’d You Get Your Sugar From?’. Met ‘Give Me Back My Wig’ van good ol’ Hound Dog Taylor werd er als hint vanachter de coulissen een pruik op het podium geworpen, drummer Kevin Schermerhorn zag er meteen het grappige van in alleen bassist Drew Allain hield vast aan zijn perfect kaal geschoren hoofd en zag er niet meteen de humor van in, bijna exit Jim Suhler :-).

Tijdens de pauze kreeg Erkan het al bijzonder druk aan de stand van de merchandising maar gelukkig voor ons kwamen Mike Morgan, Jim Suhler en zijn Crawl al vluf terug het podium op. Ditmaal gingen ze verdere met een lang uitgesponnen funky instrumentale nummer. Na nog een heerlijke shuffle uit het gezamenlijke album ‘Let The Dogs Run’ uit 1994 kwamen de heren aanzetten met een ‘Tin Pan Alley’ bluesje met daarin een bruggetje naar Pink Floyd, and so we wish you were here!!!

Tijd ook om Alex Rossi terug het podium op te roepen voor het aanzetten bij ‘Sugar Coated Love’ waarbij mijn gedachten steeds terug dwalen naar de heerlijke versie van Lou Ann Barton’. Weerom een instrumentaaltje me ook nu weer een heerlijk bruggetje naar ‘You Are My Sunshine’, een nummer dat al overleefd als de Louisiana ‘state song’ sinds 1939. Na het met rock ’n roll overgoten ‘Doing Dong Daddy’ kan Jim Suhler terug aan de bak met ‘Sawed Off Shotgun’ uit hun album. Dat de muzikale bruggetjes een speelplaats vormen voor Mike Morgen is wel overduidelijk met ditmaal een interventie van Led Zeppelin’s Kashmir. Heerlijk toch die combinatie van blues en rock. Helaas betekende dit ook het einde van dit prachtige alles omvattende optreden van Mike Morgen, Jim Suhler en The Crawl al kunnen ze hier in Vlierden niet ontsnappen aan een bisnummers. Met de bissers was Mike Morgan bijzonder zuinig maar toch bedankt voor dit prachtige concert, we hebben ervan genoten.

We kunnen al mededelen dat de laureaten bij de ‘Dutch Blues Challenge’ The Ragtime Rumoers en Mr. Boogie Woogie geworden zijn. Volgende afspraak hier in Vlierden is met Sugar Ray and His Bluetones op zondag 22 oktober.

JP Soars & Leakin’ Roof (Review ConcertMonkey)

JP SOARS & THE RED HOTS – KEEPING THE BLUES ALIVE –
ZAAL THIJSSEN VLIERDEN, 23 APRIL 2017
Walter Vanheuckelom
Artist: JP Soars & The Red Hots
Date: 23/04/2017
Venue: Zaal Thijssen
Place: Vlierden
Op zondagnamiddag 23 april 2017 hadden de broertjes Brouwers weer gezorgd voor een mooie affiche met de beloftevolle jonge Nederlandse band Leakin’ Roof en de Amerikaanse band JP Soars & The Red Hots. Het vorige concert van Soars in Vlierden was een erg mooi feestje dat bijna vier uur duurde. Het mooie weer, Luik Bastenaken Luik en de interessante voetbalwedstrijden in de Nederlandse en Belgische competitie hielden de echte blues fans niet weg uit Vlierden. Talent van eigen bodem een kans geven dat hoort ook bij het werk van een concert organisator en dus hadden Martijn en Theo Brouwers een heel jonge band, met de naam Leakin’ Roof op de affiche gezet. Leakin’ Roof is een kwartet dat tussen de zestien en de twintig jaar is en ze spelen vooral Chicago Blues covers. Met hun opener ‘Little By Little’, brachten ze dadelijk swung in Zaal Thijssen. Gitarist Lothar Wijnvoord liet zich al dadelijk opmerken met een knappe solo en met toetsenist Dave Warmerdam had de band ook een goede zanger. Dave heeft niet alleen een goede stem, want tijdens de mooie versie van ‘Feel Like Breaking Up’ gaf hij een uitstekende solo weg op de keys. Leakin’ Roof bracht alleen covers, maar iedereen in de zaal voelde dat de band wel talent had. Misschien komen er in de toekomst ook wel eigen songs. De ritme sectie die alles in goede banen leidde bestond uit Lars Hoogland op drums en Lars E. Hoogland op bas. Lothar Wijnvoord haalde nogmaals knap uit op zijn zwarte Gibson tijdens ‘If Trouble Was Money’ en in de schitterende ballade ‘Sweet Little Angel’ was het nogmaals de beurt aan Dave Warmerdam om uit te pakken met een erg lange mooie solo op de toetsen. Met zijn zestien jaar is Dave de benjamin van de band. Lars E. Hoogland mocht met een pittige basintro ‘When I Get Mine’ op gang trekken. Tijdens Howlin’ Wolf zijn ‘Killig Floor’ kregen alle vier de muzikanten hun moment van glorie met een solo op de bas, de drums, de gitaar en de toetsen. Natuurlijk volgde er een geweldig applaus voor deze jonge kerels. Afsluiten deed Leakin’ Roof met een heel mooie versie van ‘The Sky Is Crying’. Deze ballade van Elmore James is al bijna zestig jaar oud maar heeft nog niets van zijn schoonheid verloren. Het publiek wilde nog een toegift en kreeg die ook met het swingende ‘Boogie Man’. Het was in ieder geval een aangename kennismaking met deze jonge Nederlandse band. Nog wat rijpen, maar ze mogen hoopvol verder kijken.

Daarna was het de beurt aan de Amerikanen JP Soars & The Red Hots. Verleden jaar in Peer gaf JP Soars op het blues festival in Peer één van de beste optredens van het festival. Ik was nieuwsgierig of JP dat in Vlierden kon overdoen, ditmaal zonder zijn sterke gitarist Steve Laudacina. Vaste drummer Chris Peet was wel van de partij, maar Frederik Cleveland op bas was nieuw. Openen deed het trio met het oudje ‘Let’s Have A Natural Ball’ van Albert King. Deze boogie zou zeker niet de enige cover van de namiddag worden. Daarna drukte JP het gaspedaal nog wat verder in voor een voor mij onbekend nummer. Als Belgen in Nederland waren we toch wel fier dat Soars met ‘Minor Blues’, een nummer speelde van de Belgische gitaarvirtuoos Django Reinhardt. Voor hij aan het dit trage nummer begon maakte Soars nog een grapje over zijn fameus laatste optreden in Vlierden van 2015. Zijn concert duurde bijna vier uur en hij was nog steeds aan het herstellen van die zware, maar erg leuke namiddag, vertelde hij. In dit wondermooie nummer kwamen de kwaliteiten van JP Soars als gitarist echt bovendrijven en wanneer het ritme terug de hoogte inging en Chris Peet ook nog een drum solo ten beste gaf kon het publiek zich niet meer bedwingen en ging het uit de bol bij zoveel moois. JP Soars & The Red Hots gaven het enthousiaste publiek geen tijd om op adem te komen want ‘Minor Blues’ ging bijna naadloos over in ‘Twitchin”, rock’n roll van de bovenste plank.  De meeslepende ballade ‘So Many Times’, was om duimen en vingers af te likken. Het Amerikaans trio is van alle markten thuis en met ‘Something Ain’t Right’ werd er voor rauwe en iets stevigere rock gekozen. Drummer Chris Peet en bassist Frederik Cleveland zorgden voor de stomende groove en JP zorgde met vlijmscherp snarenwerk voor de kers op de taart. Het trio bleef uptempo nummers afwisselen met zeemzoete ballades. Ook nu weer was het slowtime met ‘I’ve Been Down So Long’ van JB Lenoir. Met erg knap en snel vingerwerk op de snaren van de hals van zijn Epiphone wist Soars het publiek in Zaal Thijssen te beroeren. Tijdens ‘Something Ain’t Right’ had de middelste snaar van Frederik zijn basgitaar het begeven en voor de band aan de band aan ‘Where Did You Sleep Last Night’ begon, kwam de tourmanager met een nieuwe bas aandraven. Ook JP wisselde zijn Epiphone in voor zijn zelf gemaakte twee snarige cigarbox en de bijbehorende bottleneck. Het werd een tien minuten durende zinderende versie van deze Texas rocker die iedereen in Vlierden kon bekoren.

 

Set twee werd op gang getrokken met de swingende shuffle ‘The Hustle Is On’. Met deze T Bone Walker song die ouder is dan ikzelf was er meteen weer ambiance in de zaal. JP Soars & The Red Hots hadden Muddy Waters zijn ‘Deep down In Florida’ een modern jasje aangetrokken en een rumba ritme gegeven. Het was meteen één van de hoogtepunten van dit meer dan uitstekend concert. Wanneer JP dan ook nog eens zijn klasse etaleerde als gitarist kon de pret helemaal niet meer op. Tijdens de heel intense en meeslepende ballade ‘The Viper’ klonk de gitaar van JP als een Mexicaanse troubadour. Tijd om de beentjes nog eens los te gooien en daar is rock’n roll het meest geschikt voor. Dus werd het gaspedaal volledig ingeduwd voor ‘Missin’ Your Kissin”. Onder aanvoering van organisator Theo Brouwers werd er voor het podium vrolijk gedanst. Tijdens het daarop volgende instrumentaaltje waanden we ons op vakantie ergens op een Zuid Amerikaans strand. Chris Peet plaatste het orgelpunt met een waanzinnige drum solo. Het dankbare publiek bedankte hem voor al dat moois met een waanzinnig applaus. Dat JP een geweldige fan is van Muddy Waters wisten de meesten al en na ‘Deep down In Florida’ volgde met ‘Gypsy Woman’ nog een cover van deze blues legende. De Amerikaan wilde de jongens van Leakin’ Roof nog de kans geven om met hem samen te spelen en zo verdwenen Chris Peet en Frederik Cleveland even van het podium. JP Soars & Leakin’ Roof begonnen met ‘Call Me Baby’ dat verschillende sfeer en ritme wisselingen kende. JP liet het jonge geweld de ruimte en de tijd om zich in de schijnwerpers te spelen. Zo mochten in deze ‘Call My Baby’, gitarist Lothar Wijnvoord en toetsenist Dave Warmerdam meteen aan de slag met een solo. De beklijvende ballade ‘When You Walk Out Of That Door’ zal ongetwijfeld hier en daar voor kippenvel gezorgd hebben. Weer mochten Dave en Lothar hun klasse tonen en ze maakten daar dankbaar gebruik van. Drummer Lars Hoogland en bassist Lars E. Hoogland zorgden voor de perfecte begeleiding. Chris Peet kwam terug op het podium, maar pakte voor de swingende blues boogie ‘Low Dirty Deal’ de plaats van bassist in. De Elmore James klassieker ‘Talk To Me Baby’ mocht Dave Warmerdam zingen en hij zorgde voor het grote meezing moment in Vlierden. De jongens van Leakin’ Roof kregen een welverdiend applaus toen ze het podium verlieten.

Chris Peet nam terug plaats achter de drums en Frederik Cleveland aan de bas voor de finale die eraan kwam. Voor die finale greep JP terug zijn cigarbox voor het stomende ‘They’ll Do It Every Time’. Hoewel er een papiertje op het podium werd afgegeven dat het eten klaar stond, kon JP het niet laten om nog een toegift te geven. De titeltrack van zijn laatste uitstekende album ‘Full Moon Night In Memphis’ mocht niet ontbreken op deze mooie blues namiddag in Vlierden. Theo en Martijn mogen wederom terugblikken op een geslaagde organisatie. Op 21 mei is het volgende blues feestje in Zaal Thijssen te Vlierden, ditmaal met Jonn Del Toro Richardson en Shawn Holt  & The Teardrops.

Foto-album Leakin’ Roof
Foto-album JP Soars & The Red Hots

 

JP Soars & Leakin’ Roof (review BluesBreeker)

Keeping The Blues Alive, Zaal Thijsen, Zondag 23 april 2017

 

Prachtig weerzien

Tekst: Bert Lek
Foto’s: Bert Lek

Martin en Theo Brouwers gunnen aanstormend talent een kans op hun podium in zaal Thijssen te Vlierden. Op zondag 23 april 2017 krijgt Leakin’ Roof uit de Bollenstreek een kans.

De jonge band bestaat uit Dave Warmerdam, keyboard en vocalen, Lars Hoogland, drums, Lars Hoogland, bas en Lothar Wijnvoord, gitaar. Ze brengen veel blues klassiekers, die bij het meeste publiek er makkelijk ingaat. De blues politie, die ook aanwezig is heeft toch nog wat opmerkingen over de band. Technisch zit het redelijk goed in elkaar. Dave op keyboard en Lothar met mooie licks op gitaar steken er duidelijk bovenuit. Drummer Lars heeft in korte tijd sprongen vooruit gemaakt en basspeler Lars doet gewoon zijn ding. Alleen de stem van Dave is vlak en daardoor eentonig. De band vlamt niet. Het is te stijfjes en er wordt te veel naar elkaar gekeken wat de volgende stap dient te zijn. Dit is waarschijnlijk het gevolg van veel repeteren en te weinig optredens tot nu toe.

Later in de toegift met JP Soars blijken de mannen wel te kunnen spetteren.
Ik denk dat een Hammond B3 i.p.v. van zo’n blikkerig keyboard wonderen zou doen want dan wordt het geluid van de band veel voller.
Na een korte pauze bestijgt gitarist en zanger JP Soars het hoge podium. Voor mij was het vorig jaar een van de hoogtepunten van Blues Peer in België. Heel veel verschillende gitaarstijlen kwamen er toen voorbij, dus zijn mijn verwachtingen hooggespannen. Nu is hij zonder tweede gitarist, maar met zijn vaste drummer Chris Peet en nieuweling Cleveland Frederick op bas.
Ten opzichte van de vorige keer, in 2015, dat hij hier met harmonicaman TC Car was, vinden sommige bezoekers wel een gemis.
Ikzelf ben blij dat er geen extra gitarist is, want nu moet de frontman zelf harder werken en dat doet hij in twee mooie sets. Werk van Django Reinhardt (‘Minor Blues’), country, Spaanse flamenco komen voorbij. JP krijgt zelfs de zaal twee keer muisstil met nummers van Muddy Waters. (O.a. ‘Deep Down In Florida’) Na ‘Where Did You Sleep Last Night’ is het middels een slide boogie tijd. De fans weten dit wanneer hij zijn 2 String’ guitarbox omhangt. Ze gaan naar voren om te dansen voor het podium.

Na de pauze hetzelfde laken en pak. Veel mooie gitaarwendingen en stukjes songs in elkaar laten overlopen zoals met ‘Sweet George Brown” en ‘Walk Don’t Run’. JP herinnert het publiek aan een van zijn vorige koude concerten in Europa. Op zijn hotelkamer schreef hij toen ‘Missin’ Your Kissin’.
Met nog twintig minuten te gaan roept JP de mannen van Leakin’ Roof het podium op. Drummer Chris Peet en bassist Cleveland Frederick mogen zich terugtrekken in de kleedkamer. De future of the blues, zoals hij Lothar, Dave en de beide Larsen noemt krijgt alle gelegenheid om hun kunnen te tonen. Het gaat lekker ontspannen voor de jongemannen. Dave grijpt de gelegenheid aan om vocaal te gaan. Daarna is de plek op het podium weer voor de Amerikaanse begeleiders en komt er een eind aan een lange mooie middag.

Er is op zondagmiddag 21 mei weer een dubbele bill. Dan met John Del Toro Richardson en Shawn Holt, de zoon van Magic Slim met ‘The Teardrops.
Gezien de posters met de aankondigingen voor het najaar, zal ik vaker in Vlierden te vinden zijn, aangezien het soms het enige optreden in ons land is van die band.