Kirk Fletcher & Travellin’ Blue King (Review Bluesbreeker)

Keeping The Blues Alive Presents on 11th of 11th 2018, Zaal Thijssen, Vlierden
Kirk Fletcher (USA), support act Travellin Blue Kings (B, NL)

Tekst: Paul Scholman
Foto’s: Wil Wijnhoven

Frontman Stephan Hermsen vocalen, harmonica en gitaar van de Travellin Blue Kings zet in het hotel Thijssen meteen een vette toon neer met ‘Get It Done’.

Het klinkt lekker rockerig met Jimmy Hontelé op gitaar, Mark Gijbels op drums en Winne Pennincks op bass en ze leggen een stevige basis waar Stephan en Jimmy op kunnen voortborduren. Ze hebben een album ‘Wired Up’ klaar, maar deze komt officieel pas uit in 2019, aldus de kleine lettertjes links onderaan op de achterkant van de cover. Ze hebben deze cd compleet zelf uit hun duim gezogen en het blijkt dat de heren aan inspiratie geen gebrek hebben gehad en de ‘Lage Landen’ er een prima band bij hebben. De wortels van deze gasten liggen bij Liberators; Howlin’ Wolf; Fried Bourbon en Eastville Sinner en wellicht is er meer op te sommen. Jimmy krijgt de ruimte voor zijn riffs en de harp van Stefan zorgt voor een heerlijk bluesy sfeertje. Daarnaast is de zang uitstekend en zijn podiumpresentatie is ook prima. Hij zoekt zijn maten op om ze tot meer aan te sporen.

KTBA blijkt er weer als de kippen bij te zijn om een verse band te presenteren die meer dan gemiddeld presteert.

De 43-jarige Kirk Fletcher zag ik twee jaar geleden voor het eerst op het Moulin Blues festival’ en ik was onder de indruk van het gitaarspel van de man. Freddy King’s ‘Side Tracked’ heeft de eer voor de opening. De driemansformatie bestaat uit een drummer, Matt Brown en Jonny Henderson op Nord-keys en Kirk Fletcher op zijn afgekloven Fender Telecaster.

Het valt op dat het trio veelal de, voor de kijkers thuis, rechterkant van het podium gebruikt. Daar staan ook de instrumenten van zijn kompanen en Kirk zoekt graag contact met beiden, dus vreemd is dat niet. Wat ook opvalt is dat er geen bassist meespeelt. Dat is niet echt een gemis, want de muziek leent zich er zeker voor. De zware klanken komen bij toetsenist Henderson vandaan. Deze speelt volledig in dienst van Fletcher en krijgt simpelweg de ruimte niet om te excelleren, op een enkel keertje na.
Als je kijkt naar het verleden van Fletcher kun je zeggen dat hij een mooie school doorlopen heeft. De jaren bij The Fabulous Thunder Birds en de Mannish Boys zullen hem gevormd hebben en zelfs Bonamassa heeft de man gevraagd mee te werken op een van zijn platen.

Vanmiddag speelt hij de complete verse cd ‘Hold On’. De volgorde is anders natuurlijk, maar je kan zeggen dat de man heerlijk op dreef is en de ene solo na de andere aan elkaar staat te rijgen. De man speelt zeer beheerst, ingetogen zo u wilt en weet het publiek aan zich te binden. We krijgen een enkele cover aan het eind om de boel wat op te zwepen en het werkt sfeer verhogend, zelfs in Vlierden, waar de sfeer toch al prima is.
Na ongeveer een uur en een kwartier loopt Fletcher gedecideerd het podium af. Klaar vindt hij. Een enkele onverlaat roept niet al te voorzichtig dat hij meer wil en hij krijgt voorzichtig steun van enkele toeschouwers.

Na twee nummers probeert de master of ceremonies Theo Brouwers het hoogstpersoonlijk door bijna op de knieën te gaan voor een allerlaatste toegift en hij krijgt het voor elkaar. De zaal joelt, het cement tussen de stenen wordt korrelig en Zaal Thijssen is bijna toe aan een renovatie.
Wat is er mooier dan een regenachtige zondagmiddag door te brengen in een bluestempel met een stelletje muzikanten die je weten te raken.


 

Kirk Fletcher & Travellin’ Blue Kings (Review Rootsville)

KTBA Special
Kirk Fletcher (US) – Travellin’ Blue Kings (B/NL)
Zaal Thijssen Vlierden (NL) (11-11-2018)
reporter & photo credits: Freddie

info organisatie: KTBA
info band: Kirk Fletcher (US)Travellin’ Blue Kings (B/NL)

November en tweede afspraak in Vlierden voor alweer een KTBA Special, in België zouden we zeggen van goe bezig manne. Het was een huzarenstukje om hier op tijd in Vlierden te zijn want deze morgen zaten we nog aan het ontbijt in het verre Haringe voor “Blaublues”. Toch maar even een trip van 360 km achter de kiezen om met de “Travellin’ Blue Kings” één van de meest belovende nieuwe blues bands aan het werk te zien. Een “Special” dan staat er dus ook een andere band op de affiche en dat is deze keer de aimabele “Kirk Fletcher”. Beiden staan hier op het podium met in hun merchandise stand elk een nieuw album om voor te stellen. Voor de BENE coalitie van de “Travellin’ Blue Kings” betreft hier het pas verschenen album “Wired Up” (album report), en we mogen zelfs stellen dat dit hier voor “KTBA” een primeur is. Ook Kirk Fletcher heeft van zich doen spreken op de platenmarkt en bracht eerder zijn album “Hold On” (album report) uit waaruit “Two Steps Forward” zopas als single is verschenen. Dus tweemaal feest en daar horen nu toch eens terug bitterballen bij, niet?

De “Travellin’ Blue Kings” bestaan uit 3 Belgskes en een Ollander en zagen we in primeur aan het werk deze zomer op “La Nuit du Blues de Charleroi”. Daarna namen ze al onmiddellijk verlof en trokken zo ook de studio in voor de opnamen van hun debuutalbum “Wired Up”. Het vocale uithangbord van deze “TBK” is de Nederlandse Limburger Stephan Hermsen, je weet wel diene van “The Electrophonics”. Hij staat ook in voor het bespelen van de Mississippi saxofoon. De Belgische tak van deze band bestaat uit Jimmy Hontelé (gitaar) en Winne Penninckx (bass), beiden hebben ook een verleden bij de helaas verdwenen band “Howlin’ Bill”. Aan de drums krijgen we ook een Limburger maar dan eentje van de andere kant van de voormalige smokkelroute, Marc Gijbels. Marc en Stephan kennen elkaar uiteraard van bij “The Electrophonics” en de CV van Marc staat bol van de bands waar ze een goeie trommelaar nodig hadden. So without further ADO we present you the Travellin’ Blue Kings…

Een nieuwe band, een nieuwe sound want deze “TBK’ weten diverse stijlen in hun set te brengen en dat spreekt de bluesliefhebber uiteraard aan. “Get it Done” is hier vandaag hun opener maar daarmee zijn ze uiteraard nog niet klaar. De volle aanwezige zaal hier in Vierden hebben uiteraard een wereldprimeur voor het aanhoren van hun nieuwe debuutalbum vooraleer ze, voor een toch wel intense tour, verder door de Vlaamse en Ollandse velden trekken. Het rauwe en intense harpspel van Stephan is een perfect huwelijk met de aanstekelijke rifjes van Jimmy aan zijn six strings.

Met nummers als “The Way It Used To Be” en “Straight Eight” tonen deze New Kings aan dat de diversiteit in hun nummers meteen ook hun grootste sterkte is. Het gaat hier allemaal in als zoete koek en op de vraag van Stephan van versteet sie mich antwoorden we in het Belgische hoekje van wij wel, ma verstoade gij ons oewek 🙂. Tijd om met “24 Hours” de bluesharp even aan de kant te leggen in duel te gaan met Jimmy, beneath the stars the two guitars will play a song for you…

Tijd voor een onvervalst stukje surf en zo komen we uit bij de titeltrack van het album. We surfen zo ook richting einde van hun set hier in bij “KTBA” en dus stelt Stephan de band nog eens voor. Aan de gitaar Jimmy Hontolé en aan de drums Marc Gijbels. Stephan krijgt zijn moment de gloire toegeworpen van Hontolé…en de Winne dan? wij vervolledigen dan maar, want de Winne speelt toch ook mee, aan de gitaar met de dikke snaren Winne Penninckx. Outswinger is dan het bijzonder swingende “Don’t Wanna Stop” en eerlijk dat willen wij ook niet dus voor de bitterballen er aan komen nog tijd voor een aanstekelijke bisser met “Into The Night”, en aan Stephan nog dit, tis vaan uh leije deekske gegoon…

Alsof de duivel er mee gemoeid is stonden beide samen ook op de affiche in Charleroi en zal het dus wel een vrolijk weerzien zijn met Kirk Fletcher. Deze Amerikaan woont tegenwoordig in Zwitserland. Op de vraag hoe dat dit komt luidde het antwoord simpelweg…de liefde gevolgd. Deze altijd vriendelijke string bender heeft al een staat van dienst om “u” tegen te zeggen. Samen met Nick Curran (1977-2012) maakte hij deel uit van Kim Wilson’s Fabulous Thunderbirds. Na die periode stond hij bij “Delta Groove” mee aan de wieg van de supergroep “The Mannish Boy’s”. Namen als Robben Ford, Pinetop Perkins, Hubert Sumlin en Ronnie Earl deden ook al beroep op de kunsten van Kirk Fletcher en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Zijn kersvers album “Hold On” kon al op heel wat goede kritieken rekenen en zo staat hij hier ook op het podium van zaal Thijssen.

Aan zijn zijde staat de ritme sectie bestaande uit drummer Matt Brown en toetsenist Jonny Henderson en onder hun drietjes beginnen ze met Freddie King’s “Sidetracked”, alvast een uitstekend vervolg van de “TBK”. Ook bij Kirk Fletcher staat dus de presentatie van zijn nieuw album “Hold On” op het menu en dit doet hij dan met “You Need Me”. Ook het daaropvolgende “Sad Sad Day” komt van het album en zo komen we te horen dat er wel de nodige funk in het album werd gestoken. Kirk Fletcher and the 21th century blues.

Met nummers als “Two Steps Forward”, “Time’s Ticking” en het instrumentale hoogstandje “Dupree” kan Kirk hier bij “KTBA” niet in de fout gaan en dat doet hij ook niet. Ook Fletcher steekt er wat surf in met het nummer “San José” maar bij ons begint de vermoeidheid toe te nemen en zo surfen we stilaan terug richting België. Volgende “KTBA” is er op zondag 16 december met alweer een “Special”. Als hoofdact is er Sean Chambers die hier zijn album “Welcome To My Blues” komt voorstellen. Als support act zijn Theo en Martin terug in België komen vissen met “Bourbon Street”. Het was weer fijn om hier in Vlierden te zijn…CU!


 

Archie Lee Hooker & Steven Troch (review Rootsville)

Archie Lee Hooker (US) – Steven Troch Band (B/NL) Zaal Thijssen Vlierden (NL) (21-10-2018)
Ik moet eerlijk toegeven dat het stilaan tijd begon te worden om onze vrienden van “Keeping The Blues Alive” in Vlierden te gaan terug zien. Dus het was met een smile on my face dat ik Ellen, Mia, Theo, Martin maar ook Anka, Teun en de hele reutemeteut met plezier terugzag. Net als bij ons in België zijn ze ook hier in Noord-Brabant onderhevig aan de grillen van de blues en het leven en moet zo soms het programma overhoop worden geworpen. Helaas voor de “Hoodoo Monks” betekende het ook een annulatie voor de rest van het seizoen. Bij deze nog sterkte aan Erik ‘Papa T’ en zijn familie. Voor diegene die instaan voor de programmering is het soms een grote ergernis, anderen daarentegen trekken er zich weinig van aan, agget mar luuk et!

Voor de opener van het nieuwe seizoen steken de “Brouwers Brothers” al meteen van wal met een “KTBA Special”, plezant voor de bluesfanaten, minder voor het waarkvolluk 😉. Vandaag niemand minder dan een echte neef van blues icoon John Lee Hooker op het podium, met name Archie Lee Hooker. Sommigen onder ons hebben gemengde gevoelens over deze Archie Lee Hooker, samen met collega Marcel zag ik vorige winter toch een onuitwisbaar concert van hem op het Noord-Franse “Bay-Car Blues” festival en dit ter gelegenheid van de 100ste verjaardag van JLH.

Een “KTBA Special”, dat betekent ook twee bands en zo konden we een tweede smile op ons gezicht toveren want als depanneur werd er voor onze eigenste Steven Troch en zijn band gekozen. Recentelijk heeft in deze formatie ook Steven Van der Nat verstek moeten laten gaan wegens fingerpicking problems maar voor dit concert tekende Little Steve dan toch weer present. Zijn functie als guitar blender wordt nu ingevuld door Ghentenaar Matti De Rijcke aka Matt T Mahony en dus stonden er twee gitaristen op het podium en dat isgoeie. Nog aan Steven’s zijde vinden we een andere ritme sectie dan de vertrouwde basgitaar van Liesbeth Sprangers en drummer King Berik. De drijvende motor van de band bestond dit keer uit Bird ‘Big Beat’ Stevens en Bernd Coene, en zo zijn we er klaar voor!

Geen burgemister om het nieuwe seizoen van start te laten gaan maar gewoon KTBA’er Martin die hier met plezier de volle zaal kwam welkom te heten. De start gebeurde enigszins met een kleine vertraging omdat de soundcheck van Hookers’ band wat was uitgelopen. Er moet heel wat meer gebeuren om Steven Troch van zijn melk te krijgen want hij stond zo scharp as un vlimmeke, en dat zullen ze hier in Vlierden achteraf geweten hebben. Steven en zijn band zitten uiteraard ook nog in de flow van hun uitstekende album “Rhymes For Mellow Minds”

Everybody Ready? Hier is het eerste nummer en met “Sharp End” wordt meteen de toon gezet en zetten deze Steven Troch en zijn band de zaal al meteen in beweging. Je voelde het meteen aan je water dat er hier een memorabel concert zou gaan plaatsvinden en met nummers als “Bad Taste” en “Slow” konden diegene die Steven Troch nog niet hadden bezig gezien meteen vaststellen dat er meer dan voldoende variatie en veel humor zit in zijn performance.

De six-strings van zowel Little Steve als Matt T Mahony kwamen afzonderlijk in een battle terecht met de Mississippi saxofoon van Steven Troch, en op “Mister Jones” haalde hij zelfs met zijn chromatische harp de grove middelen boven. Van voor naar achter, van links naar rechts, je kon opmerken dat alle KTBA’ers er veel zin in hadden, das kwaoliteit baas van den bovenste plaank! Full swing dan met “Xtra Xtra” en zo stond de Peel meteen in brand! Als ultiem hoogtepunt kregen we dan een geanimeerde maar ook bijzonder beklijvende versie van SBWII zijn “Nine Below Zero” of zoals we in België zeggen, den Hooker zal uit zijn pijp moeten komen! Tijd voor de bitterballen…hoe? wat? heeft ook de Europese gemeenschap hier bij “KTBA” in Vlierden er een verbod op gezet, dè minde nie!

Achter in de zaal had ik bij Archie Lee Hooker de zweetdruppels al zien verschijnen en had hij zijn band al bij hem geroepen met de opmerking, ziede dè!. De multi Europese samenstelling van deze “The Coast To Coast Bluesband” bestaat uit Fred Barreto (lead guitar), Matt Santos (keyboards, Hammond & harmonica), Nicolas Fageot (bass) en Yves ‘Deville’ Ditsch (drums) en begonnen eraan met een stevig doordringend instrumentaaltje als intro.

Tijd dan voor de neef van, en die opende met “Big Ass Fun”. Uiteraard staat zijn eerder dit jaar verschenen album “Chilling” in de spotlights. Met nummers als “River Blues” en “90 Days” zat er wel een stevig ritme in maar was de boogie van JLH wel even zoek. Desalniettemin was er met het slowbluesje “Found A Good One” een moment van real blues hier waar te nemen in zaal Thijssen. Als neef van de nu 101 jaar zijnde John Lee Hooker moet je allicht ook al wat jaartjes op de teller hebben staan en dus tijd voor enige verpozing. Dat kwam er met enkel een ‘National Steel’ als begeleiding en zo waren we toe aan een Delta moment met “Jockey Blues” en zagen we Archie Lee Hooker alles uit de kast halen om de zaal hier te entertainen. Voor mij toch een beetje schottelwaoter. Ik was net aan het denken dat deze “The Coast To Coast Bluesband” wel best lekker klinkt toen de drummer samen met zijn snare de zaal in trok, niet beseffende dat carnaval hier nog een eindje verwijdert is. Onder diens Braziliaanse ritmes besloot ik toch nog even van de laatste zonnestralen te genieten en ik was niet alleen. Hoe oud deze Archie Lee Hooker is? Ik zou het niet weten mevrouw maar best is dit niet geweten.

Dan toch maar terug proberen de blues te ervaren binnen en net op tijd om hier bij “KTBA” een moment van heiligschennis waar te nemen. Een aardschok met een registratie van een ‘7’ op de schaal van Richter was hier waar te nemen toen plots een vrouwelijke muzikante het podium kwam te betreden. De stoom die je zag verschijnen was niet die van een gesprongen gasleiding maar was waar te nemen in de nabijheid van Theo en Martin, die meteen dachten aan een contractbreuk. Misschien waren ze dan toch gezwicht aan de bedreigingen van #MeToo 🙂

Dat sjoeke wist niet wat ze hier had veroorzaakt en ook Archie Lee Hooker zag er geen graten in en denderde luchtig verder met “I’ve Got Reasons”. Ook de titeltrack van “Chitlings” kwam er nog aan maar ik besloot met nog een uur en half in de auto toch terug huiswaarts te keren. Met enig chauvinisme kan en mag ik toch stellen dat de support act beter was dan het hoofdmenu en hou zo ik me voor Archie Lee Hooker bij de goede herinnering van vorig jaar. Janiva Magness, JJ Thames, Melody Angel, Trudy Lynn e.a. houdt jullie klaar er is verandering op komst LOL. De volgende ‘”KTBA Specal” is op zondag 11 november met Kirk Fletcher en de nieuwste BENE sensatie de Travellin’ Blue Kings” houwdo...


 

Archie Lee Hooker & Steven Troch (review RockTimes)

Archie Lee Hooker & The Coast To Coast Blues Band, Support Steven Troch Band – Konzertbericht, 21.10.2018, Zaal Thijssen, Deurne-Vlierden (NL)

…auf der Bühne, Blues

  1. Oktober 2018

Von Joachim ‘Joe’ Brookes

Künstler: Archie Lee | Hooker, Steven Troch Band Musikstil: Blues Location: Keeping The Blues Alive.nl, Zaal Thijssen Deurne-Vlierden (NL)

»De vereniging KEEPINGTHEBLUESALIVE.NL organiseert gedurende de maanden oktober tot en met april een reeks bijzondere bluesconcerten in samenwerking met Café-Hotel-Zaal Thijssen te Deurne-Vlierden. […]«
Die Vereinigung präsentierte bereits eine Vielzahl von nationalen und internationalen Acts. So spielten unter anderem schon Memo Gonzales & Band, Shawn Pittman, Johnny Mastro & The Mama’s Boys, The Ragtime Rumors, The Rhythm Chiefs oder Jeff Jensen beim Keeping The Blues Alive.nl. Die anstehende Saison 2018/2019 wurde mit der Steven Troch Band als Support für Archie Lee Hooker eröffnet. Wie aus der Steven Troch-Biografie hervor geht, ist er »[…] seit 1994 […] in der belgisch-niederländischen Bluesszene mit dabei. […]«     Auf internationalem Parkett verlieh man ihm die Preise »[..] King of Swing […]« sowie »[…] King of Chromatic Blues Harmonica. […]«
2018 brachte man “Rhymes For Mellow Minds” auf den Markt. Unter seinem eigenen Namen veröffentlichte Steven Troch “Nice ’n’ Greasy”. Mit der Formation Fried Bourbon war es “Gravy Train” und gemeinsam mit Lon Eldridge “Cool Iron”.

Steven Troch Band beim Keeping The Blues Alive.nl

Kurz nach 15:00 Uhr enterte die Steven Troch Band die großzügige Bühne im Zaal Thijssen. Mit gleich zwei Gitarristen am Start kam nicht nur der shuffle-groovige Gig-Opener “The Short End” sehr gut beim zahlreich erschienenen Publikum an. Das Stück ist auch der erste Track der bereits erwähnten Platte “Rhymes For Mellow Minds” und es sollte innerhalb der gut über einen Stunde Live-Blues nicht die letzte Nummer der Scheibe sein. Auf der Seite der Solo-Darbietungen wurde reichlich Gehaltvolles geliefert.
Den Steven Troch Band-Blues durchzog auch ein feiner Duft von Country, wenn es um das von einem langen Harp-Solo bestimmten “I’ve Been Looking” ging. Klasse! Die Country-Richtung wurde sehr geschickt von einem gewissen lateinamerikanischen Flair abgelöst, als “Bad Taste” die Runde machte. ‘Little Steve’ Van Der Nat wählte zeitweise einen Sechssaiter-Sound, der sich phasenweise dem von Peter Green näherte und der Bandleader entschied sich für diese Nummer zum ersten Mal für das Fahrradlampenmikrofon.
Das mit einer fast schon hypnotischen Harp-Fahrt ausstaffierte “Slow” war dann gar nicht so langsam. Matt T Mahony begeisterte die Zuschauer durch ein tolles Solo und “I Wanna Sleep” – eines der zentralen Stücke des Auftritts – verfügte über einen super Groove powered by Bird Stevens am Bass sowie Schlagzeuger Bernd Coene. ‘Little Steve’ Van Der Nat verschärfte die Begeisterung durch den Einsatz des Bottlenecks. In immer ruhigere Gefilde driftend kreierte der Frontmann bei sehr zurückhaltender Begleitung eine Traumwelt des 12-Takters. Toll!
Mit einem Griff zur chromatischen Harp rief die Combo “Mister Jones” auf den Plan. Fußwippen-Blues der Extraklasse. Über eine ausgesprochen gute Interpretation von Sonny Boy Williamson gab es zum Schluss noch ein mit vielen Frage-Antwort-Einlagen versehenes “Lose Your Head”. Die Steven Troch Band trat als Support für Archie Lee Hooker & The Coast To Coast Blues Band an, entfachte allerdings viel mehr Begeisterung, als man es für gewöhnlich von einem Konzert-Opener erwarten würde. Kompliment, Steven Troch Band!

Line-up Steven Troch Band:
Steven Troch (vocals, harmonicas)
‘Little Steve’ Van Der Nat (guitar)
Matt T Mahony (guitar)
Bird Stevens (bass)
Bernd Coene (drums)

 

Archie Lee Hooker & The Archie Lee Hooker & The Coast To Coast Blues Band beim Keeping The Blues Alive.nl

Den Gig eröffneten die Coast To Coast Blues Band mit einem instrumentalen Opener.
Mit dem Neffen von John Lee Hooker auf den Brettern gab es zunächst ein famoses “Big Ass Fun” auf die Ohren. Diese Nummer entpuppte sich bis zum Ende des Auftritts als eine von ganzen dreizehn Songs vom Album “Chilling”. In rockiger Auslage brachte das Quintett das Konzert ordentlich in Schwung. “Found A Good One” lebte durch ein zupackendes Matt Santos-Keyboardsolo und Fred Barretos Slide-Gitarre. Zeitweise wechselte der Tastenmann zur Harp, das er durch ein Fahrradlampenmikrofon verstärkte. So zum Beispiel im “River Blues”. Den “Tennessee Blues” garnierte der exzellente brasilianische Gitarrist Fred Barreto mit einem Alleingang der Marke XXL.
Stimmungswechsel … nur von der Dobro-Slide-Gitarre begleitet öffnete man durch den “Jockey Blues” so etwas wie einen virtuellen Juke Joint. Archie Lee Hooker sang mit einer Stimme, die durch und durch viel vom Leben mitbekommen hatte. Ob Blues Rock, Country Blues oder in der funkigen Variante … sein Gesang war sehr individuell. So konnte man nicht unbedingt alles deutlich verstehen. Feeling konnte man nicht von der Hand weisen. Seine Band hatte eine wesentlich größer Ausdrucksstärke.
Nicht nur einmal nahm der Bandleader quasi hautnahen Kontakt zum Publikum auf. Fred Barreto ließ die Dobro gleich geschultert und Schlagzeuger Yves Ditsch hatte die Zeit genutzt, um für “90 Days” Fingerhüte aufzusetzen und sich mit einem Washboard auf den Weg zu seinen Band-Mates zu machen. Klar, mit einem solchen Instrument und der Dobro trat der Country Blues in seiner flott gespielten Art in den Vordergrund.

Archie Lee Hooker (vocals)

Nach einem weiteren Besuch der Zuschauer führte Yves Ditschs kurzes Drumsolo in die “Beale Street”. Der Schlagzeuger isolierte eine Trommel aus seinem Set und Archie Lee Hooker schlüpfte sozusagen in die Rolle des Snare-Trägers, denn es ging abermals die Stufen runter ins Publikum, wo Yves Ditsch ein Solo auf allen möglichen Gegenständen, die Klang erzeugten, zum Besten gab. Zurück an seinem Arbeitsplatz intonierte er dann noch “We Will Rock You”. Schöne Show!
Es ging Schlag auf Schlag. Für den Titelsong des bereits erwähnten Albums bat Archie Lee Hooker Nadja auf die Bühne. Die setzte sich zu Matt Santos und es gab eine Portion Zwölftakter-Funk inklusive feinem Damen-Solo. Bei “Your Eyes” spielte Nadja die akustische Gitarre zu wechselndem Tempi-Ambiente in Form von Southern Rock beziehungsweise Rock’n’Roll.
Feedback und scharfe Seschsaitertöne prägten den “I’ve Got Reasons”-Blues Rock und zu “Lambert” entwickelte sich Gänsehaut pur. Natürlich ging der Solo-Staffelstab nicht am Bassmann Nico Fageot vorbei. In einer geslappt-virtuosen Tieftöner-Session ließ er den funkenden Funk raus. Archie Lee Hooker hatte eine famose Band am Start. Sie bildete ein äußerst stabils Rückgrat für den Frontmann und sie trug ihn sozusagen auf Händen durch den Gig.
Die Steven Troch Band und Archie Lee Hooker & The Coast To Coast Blues Band bildeten auf ihre persönliche Blues-Art quasi eine Doppelspitze.
Ein großes Kompliment an den Verein Keeping The Blues Alive.nl. Was diese Leute für den Blues tun und mit welchem Herzblut man bei der Sache ist, kann nur gelobt werden.
Weiter geht es am 11. November mit Kirk Fletcher. Als Vorgruppe werden die Travellin’ Blue Kings spielen.
Das Jahr 2018 wird durch einen Auftritt von Sean Chambers und dem Support-Act Boubon Street abgerundet.
RockTimes bedankt sich bei Keeping The Blues Alive.nl für den Platz auf der Gästeliste.

Line-up Archie Lee Hooker & The Coast To Coast Blues Band:
Archie Lee Hooker (vocals, harmonica)
Fred Barreto (guitars)
Matt Santos (keyboards, harmonica)
Nico Fageot (bass)
Yves Ditsch (drums)
Special Guest:
Nadja (keyboard, acoustic guitar)

 

Archie Lee Hooker & Steven Troch (review BluesBreeker)

Keeping The Blues Alive seizoensopening

Zondag 21 oktober, café-zaal Thijssen, Vlierden
Steven Troch Band steelt de show en The Coast To Coast Blues Band redt to Coast Band redt Archie Lee Hooker

Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

Afgelopen zondag, 21 oktober, is het binnen seizoen van Keeping The Blues Alive gestart en dat niet onder een goed gesternte begonnen.
Door omstandigheden is het optreden van Hoodoo Monks gecanceld en is een waardige vervanger in Steven Troch Band gevonden. En Archie Lee Hooker wordt muzikaal op de been gehouden door zijn begeleidingsband The Coast To Coast Bluesband. Dat neemt niet weg dat we een hele puike bluesmiddag hebben gehad in café-zaal Thijssen in het Brabantse Vlierden. Want is het net een reünie om al die bekende gezichten weer eens terug te zien, een samenzijn onder het genot van goede muziek en een heerlijke sfeer
.

De middag begint, zoals we gewend zijn, exact om drie uur als Martin Brouwers het volle huis verwelkomt en de Belgische formatie Steven Troch Band aankondigt. De band met de Nederlandse gitarist Steven van der Nat in hun midden maar ook met een andere bezetting.  Dit keer geen Liesbeth Sprangers als bassiste maar Bird Stevens en geen King Berik achter de drumkit maar Bernd Coene en als extra nog gitarist Matti de Rijcke.

Dat is natuurlijk even wennen echter als de eerste tonen van ‘Short End’ klinken is het weer als vanouds: top.
Het harpspel van Steven is grandioos en klinkt moddervet en dan die combinatie met twee gitaristen betaald zich dubbel en dwars uit. De ‘jonge’ Matti de Rijcke weet de weg op zijn Fender met speels gemak te vinden. Dat valt op als hij regelmatig in duel gaat met Steven op de bluesharp.
Met het dampende ‘Wanna Sleep’, de titel zegt wat anders dan hetgeen we voorgeschoteld krijgen, zien we hoe Steven op speelse wijze zijn bluesharp bespeelt. Alsof het hem geen enkele moeite kost. Als publiek is het genieten van die stevige uithalen op de bluesharp en zeker ook bij het nummer ‘Mister Jones’. Daar komt de chromatische harp tevoorschijn en krijgen we een nog diepere blues sound te horen. Daar kan ik net zoals alle andere bezoekers van genieten. Dat is blues pur sang. En met ‘La Perla’ gooit de band er een vleugje Mambo in maar het blijft nog steeds een onvervalst blues nummer. Echter de mix van Mambo en blues tilt de donkere blueskant naar het licht toe.

Het knalt helemaal als een dampende shuffle in de vorm van ‘Right On’ met daarin verweven een stukje ‘I Looked At The Clock’ door zaal Thijssen klinkt, een ‘wow’-nummer zonder meer. Sonny Boy Williamson’s ‘Nine Below Zero’ wordt op een geweldige manier vertolkt, een uitvoering om je vingers bij af te likken.
Helaas komt met ‘Walk Away’ een einde aan dit voortreffelijke optreden. Daar moet Archie Lee Hooker nog maar eens overheen komen.
Daarop moeten we dan nog een kwartiertje wachten en zoals dat vaker bij Amerikaanse artiesten gaat opent de begeleidingsband het optreden met een instrumentaaltje waarna de ‘frontman’ het podium betreedt.
Archies begeleidingsband, The Coast To Coast Bluesband, is een gemêleerd en internationaal gezelschap en bestaat uit: gitarist Fred Barreto (Bra); drummer Yves Ditch (Lux); bassist Nicolas Fageot en op de Hammond en bluesharp Matt Santos (Fra). Een band waarop je kunt bouwen, zoals later blijkt.

Uiteraard staat het nieuwe album ‘Chilling’ in the spotlights en als Archie Lee Hooker, gestoken in een opvallend maatkostuum, op het podium verschijnt wordt het nummer ‘Big Ass Fun’ gespeeld. Wat mij meteen opvalt is dat het op cd beduidend beter klinkt dan live en dat ligt niet aan de band.
Afwachten dus hoe het verloop van dit optreden wordt. Waar we in ieder geval van verzekerd zijn is het showelement dat Archie Lee Hooker te berde brengt. Zoals het een entertainer betaamd zo weet hij ook het publiek te bespelen met zijn gebaren of liever gezegd zijn performance. Maar qua zang weet hij mij me nog niet te overtuigen. Soms is het onverstaanbaar, soms klinkt het vals en soms haalt hij de noten niet.

De band achter hem doet het erg goed zij houden het optreden spannend, stuk voor stuk zijn het klasbakken. Vooral gitarist Fred Barreto haalt regelmatig het allerbeste in zich naar boven en speelt een geweldig stukje gitaar, zelfs op een Resonator haalt hij het allermooiste naar boven. Zoals hij laat horen in de intro bij het nummer ’90 Days’.
Bij het spelen van de titeltrack van het nieuwe album “Chiling” roept Archie de jonge muzikante Nadia het podium op. Zij schijnt een vriendin van een van de bandleden te zijn en neemt achter het orgel plaatsen om het nummer te begeleiden. Later tijdens het optreden komt zij nog een keer het podium op om dan met op de akoestische gitaar nog een nummer mee te spelen.

Iedere keer als er een nummer aangekondigd wordt krijgen we van Archie Lee Hooker verhalen over zijn jeugd bij onder anderen zijn oom John Lee Hooker te horen. Hele interessante verhalen met zeker ook een hoog waarheidsgehalte.
De planning was om twee sets van een uur te spelen echter men maakt er een show van 90 minuten van en zo wordt het ene na het andere nummer van het nieuwe album gespeeld.

Nee, van Archie Lee Hooker moet je het niet hebben, geef mij dan toch maar The Coast To Coast Blues Band. Zij hebben ervoor gezorgd dat we hebben kunnen genieten van een mooi potje muziek.
Zo blijkt maar weer eens dat je niet altijd kunt voortborduren op je naam en moet je echt wel wat in huis hebben om de blues te spelen.
Steven Troch en zijn mannen en The Coast To Coast Blues Band hebben dat wel, die kunnen blues op hoog niveau spelen. Daarmee hebben we toch een geweldige middag in Vlierden gehad en maken we ons op voor het optreden van Kirk Fletcher op 11 november.

KTBA SPECIAL 2018 (Review Concert Monkey)

Your Reporter on the Spot:
Berry Rombouts

Monster Mike Welch& Mike Ledbetter /  Vega-Strauss Band – Keepingthebluesalive

Zaal Thijssen Vlierden 22 april 2018

 

Wat een verwachtingsvol affiche dit keer van de Keep the Blues alive vereniging. De blues liefhebber weet dat ze in Vlierden bij Zaal Thijssen gaan voor kwaliteit, maar 2 goede bands op 1 middag is zeker niet teveel van het goede.  Het goede zijn de bands Vega-Strauss en de Amerikanen Welch en Ledbetter.
De Vega-Straus band opent deze middag.
De bezetting is; Tony Vega; zang /gitaar–Kai Strauss; zang/gitaar–Henrik Poulsen ;bas– Mads Dybdal Andersen; drums.  Met recht een internationale band omdat Tony uit Texas komt, Kai uit Duitsland,  Mads en Henrik uit Denemarken.
De band trapt af met 3 traditionele blues songs en in de 4e  song wordt  voor het eerst op de Fenders gebattled tussen Kai en Tony nadat ze in de andere songs om beurten soleerden.
Tony soleert in de lage tonen en Kai neemt over in de hoge tonen.  Het zijn uitstekende gitaristen en zangers. Er wordt met volle overgave gemusiceerd.
In de volgende  slow blues song speelt Kai een erg gemene felle solo, komt denk ik omdat hij net had medegedeeld dat hij E140,- af moest tikken voor een taxi om in Vlierden te geraken. Inmiddels blijkt ook dat er een puike ritmesectie op het podium staat, Henrik tovert vette bastonen uit zijn bas en big Mads (ruim 2 mtr schat ik) slaat strak en raak op zijn drumkit.
Na nog een paar blues songs volgt een onvervalste Rock en Roll song, Let the ball rollin’ sterk gezongen  door Tony.
Deze song valt ook goed in de smaak bij het talrijk opgekomen publiek.
De sfeer zit er inmiddels goed in en Kai heeft na een paar songs nog een goed muzikaal  advies voor het publiek  om de dorst te lessen met dit warme weer, namelijk het swingende  nummer, Drinking Beer.
Het publiek vraagt om een toegift waar de band enthousiast aan voldoet. De band bedankt het publiek voor hun enthousiasme.
De pauze is  natuurlijk een geschikt moment om de inwendige mens te versterken, en misschien wat loten te kopen  tbv Keeping the blues alive om weer goede bands te kunnen contracteren voor het nieuwe blues seizoen.   Benieuwd wat Mike & Mike ons na de pauze muzikaal serveren.
Deel 2.
Monster Mike Welch en Mike Ledbetter.
Deze 2 Amerikaanse muzikanten spelen sinds 2016 samen nadat ze  elkaar ontmoet hadden op een groot blues festival in Chicago waar ze samen speelden.  Het bleek dat ze elkaar perfect aanvoelden als gitarist en zanger en de muzikale click was een feit.  Deze samenwerking resulteerde in een cd  en een Europese tour van 12 gigs.
Theo en Martin Brouwers van Keep the Blues alive wisten deze 2 Mikes te strikken voor een optreden in Vlierden in hun thuishaven Zaal Thijssen.
Mike Welch, gitaar en Mike Ledbetter, vocalen en gitaar stelden voor deze tour een gelegenheidsband samen met  Franse muzikanten die hun sporen verdiend hebben in voornamelijk blues jazz soul en pop muziek.
Bezetting is;  Damien Cornelis-keys,  Mig Toquereau-bas,en Fabrice Bessouat-drums.
Het openingsnummer wordt overdonderend opgediend, een vet soulnummer  waarin Mike W meteen laat horen wat voor een fantastische gitarist hij is. Mike L heeft een  krachtige stem met een groot bereik.  Als je hem niet zou zien dan zou je zweren dat er een negroide soulzanger aan het zingen is.
In de  volgende swingende blues nummers zit ook aardig wat soul. De krachtige stem van Mike L wordt in het hoog en laag begeleid door stevig en subtiel gitaarwerk van Mike W.
Tijdens de show worden er(op 1of 2 momenten) lekkere kleine snacks geserveerd, waar maak je dit nog mee tegenwoordig? Dit draagt echt bij aan de gemoedelijke sfeer, hulde aan Zaal Thijssen.  Dit wou ik toch even vermeld hebben.
Tijdens een ballad  blijkt goed hoe krachtig  Mike L zijn  stem is, van overdonderend tot heel breekbaar, waarmee hij het publiek muisstil krijgt.  Een lang applaus is zijn deel.
Er volgen nu een paar traditionele blues nummers waarin Damien op zijn orgel en piano zijn visitekaartje afgeeft. De ritme sectie staat als een huis met de stoicijnse bassist  Mig en de hele tijd smilende Fabrice achter zijn trommels.
Je ziet en hoort hoe goed de band op elkaar is ingespeeld, en vooral hoe goed dat Mike&Mike  elkaar aanvullen en ondersteunen. Mike L speelt bovendien ook goed gitaar.
En ook niet onbelangrijk zijn de  natuurlijk swingende moves van Mike L en de expressie van zijn gezicht,  hier staat een rasechte performer. Na nog een paar nummers nemen de heren een korte pauze.
In deze pauze wordt de uitslag van de loterij bekend gemaakt.  De prijzen bestaan o.a.uit mooie schilderijen van Theo Rijnders. (Portretten van blues muzikanten op hout)
Vervolgens nemen Mike& Mike het podium weer in bezit en volgen er weer mooie nummers  van hun cd Right place, Right time.
Met een BB King  nummer wat lang uitgesponnen wordt met krachtige vocalen van Mike L en spetterend gitaarwerk van Mike W en een sprankelende pianosolo  van Damien eindigt dit nummer in een climax.
Als toegift komen Tony en Kai nog een keer op het podium om met Mike &Mike een passend slot aan dit optreden te geven. Dat betekent gewoon gitaar vuurwerk van 4 heren, geweldig!
Bij toegift 2 wisselen Franse bassist en drummer voor de Scandinavische ritmesectie. Ook in deze samenstelling een geweldige afsluiting van een memorabele concertmiddag.
Deze concertmiddag staat alvast in mijn top 5 van 2018.
Verslag: Berry Rombouts

 

KTBA SPECIAL 2018 (Review BluesBreeker)

Zondag 23 april 2018, Zaal Thijssen, Vlierden
Keeping The Blues Alive Special 2018

Verslag: Paul Scholman
Foto’s: Wil Wijnhoven

The Keeping The Blues Alive Special: Vegas-Strauss; Mike Welch & Mike Ledbetter, zo staat op de poster voor vandaag te lezen, en dat is precies waar we voor komen: Warmdraaien voor Moulin Blues over twee weken, waar we ‘Monster’ Mike Welch met Mike Ledbetter in zijn kielzog wederom aantreffen. Tevens hangt het vol met verse posters om de volgende serie zondagmiddagen voor het volgende seizoen aan te kondigen. Sean Chambers valt mij daarbij op, die in december komt, maar er is meer. Hou de website en Facebookpagina maar in de gaten de komende weken/maanden.
Na de keurige aankondiging van Martin Brouwers volgt een instrumentale slowblues het begin van Strauss en Vegas, Respectievelijk Kai Strauss en Tony Vega, waarbij de heren meteen letterlijk de toon zetten voor een heerlijke bluesmiddag in Vlierden.

Bluesfanaten Theo en Martin Brouwers en hun gepassioneerde vrijwilligers proberen bluesmusici binnen te halen die liefst niet al te vaak of zelfs nog helemaal niet in Europa of Nederland gespeeld hebben. Dit om origineel te zijn en blijven t.o.v. andere bluesclubs. Het liefst geen andere gig binnen een straal van 100 kilometer in Nederland, maar helemaal drooghouden kun je dat niet, aldus Theo Brouwers. België maakt daarbij niet zoveel uit. Ik denk dat ze daar zeker in slagen, origineel te zijn. Kijk de lijst van de afgelopen jaren er maar op na, soms wordt er een combi gemaakt om e.e.a. prijstechnisch voor alle partijen aantrekkelijk te houden.

Het openingsnummer van deze middag ‘Blues For Anne’ dat terug te vinden is op de cd ‘Getting Personal’ van Kai Strauss’ grijpt Strauss humorvol aan en stelt voor, omdat vanwege het feit dat voor deze Europese tour de cd’s van Tony Vega zijn uitverkocht, de aanwezigen de cd’s van Kai kunnen kopen als tegemoetkoming en toch een vleugje Tony Vega mee naar huis te kunnen nemen. Gelach alom. Strauss is maar nauwelijks op tijd in Vlierden. Hij was onderweg met de trein, maar er bleek ergens een storing te zijn en moest halsoverkop een taxi zien te regelen in Nijmegen. Een half uur voor aanvang is hij binnen.

De band wordt voorgesteld: Tony Vega: Singer/guitar Larry ‘Lownote’ Johnson Bass; Drummer DuJour; Kai Strauss Special guest, zang en gitaar. Er wordt een prima zompig bluesje op de mat gelegd. Twee gitaristen die elkaar perfect aanvoelen en bijna om en om leadzanger mogen zijn. Tony mag ietsje vaker. Muddy Waters ‘I’m Ready’ in de stijl zoals Lester Butler het zong, met aan het eind Automatic van The Red Devils om het af te leren. Ik mis meteen een bluesharp, maar de compensatie van het uitstekende gitaarspel tussen Strauss en Vega is groot.
Toegift: een nummer van Jimmy Vaughan en nog een, maar mijn drang naar het toilet is te groot.

‘Monster’ Mike Welch met Mike Ledbetter lijken met hun soundcheck te beginnen, ik kom op mijn gemakje nog met een lekker biertje de zaal in lopen, praatje maken met deze en gene, maar de heren moeten denk ik de trein halen, mochten deze weer rijden. Ze spelen een paar liedjes die over de liefde gaan ‘She Belongs To Me’ en ‘Cry For Me Baby’ praten even, maar pakken daarna gewoon door. Het gros van de bezoekers staat nog gezellig buiten de eerste onweersbuien te trotseren met een peukie op deze warmste 23e april ooit gemeten door het KNMI.
Na die eerste nummers is de Zaal Thijssen lekker vol gestroomd met de overige bezoekers vooral uit de omgeving, maar ook van heinde en verre. Monster Mike haalt mij ruw uit dit verhaal met een heerlijk strakke solo. Alweer 20 jaar geleden zag ik hem voor het eerst in Tivoli te Utrecht aan de Oudegracht met ‘Drippin’ Honey’ in het voorprogramma. Ik was van beiden onder de indruk destijds. Mike Ledbetter neemt de gitaarsolo over met zijn zoetgevooisde stem. De man beschikt over een aangename stem. Fabrice on drums???

‘Monster Mike’ krijgt extra aandacht: “Hij kan een miljoen noten spelen”, stelt Mike Ledbetter, “maar hij speelt alleen de juiste noten waarbij u zegt” oeoeoehhh “Just the right ones”. Monster wordt er verlegen van. Neemt zijn gitaar en antwoord met een heerlijke slowblues, na een luid applaus. ‘All Your Love’ wordt fantastisch gezongen door Ledbetter, het is doodstil en de gitaarsolo wordt uit Monster Mike gezogen. Zeer intens…

Soul-vol-of-blues wordt afgewisseld met blues-vol-of-blues. De mannen spelen een afwisselende set vol shuffles en slowblues. Niet veel uptempo valt mij op, maar ik mis het niet moet ik zeggen. Ze spelen zeer onderhoudend
In de pauze wordt de trekking van de loterij gedaan waarmee de volgende edities gefinancierd kunnen worden. Een schilderij, beschikbaar gesteld door Theo Reijnders, zorgt mede voor een volle zaal. De winnaar wordt niet heel erg lang in spanning gehouden en wordt als eerste getrokken, zodat deze kan kiezen tussen drie prachtige schilderijen op hout van: BB King, Hound Dog Taylor, of Stevie Ray Vaughan.

Na de pauze staat na een paar nummers met onder andere ‘How Long Can This Go On’ (mij niet lang genoeg, zou ik denken) komt ook de band van Tony Vega met Kai Strauss weer op het podium. Gewoon vier gitaristen die niet voor elkaar onder doen. Soli over en weer, om beurten, zonder vliegen af te vangen, maar heerlijk op elkaars solo voortbordurend elkaar aan te vullen. Prachtig en wederom een doodstille zaal.
Nog even een toegift na een luid uit de hele zaal “We Want More” met de ritmesectie van Tony Vega Band en het feest is compleet. Ik ben de tijd kwijt en tegen kwart voor acht, als het licht aan gaat sta ik weer met twee voeten op de grond.
Ga zo door Keeping The Blues Alive vrienden, want door de gecreëerde ambiance wordt het uiterste uit jullie artiesten gehaald.


 

KTBA SPECIAL 2018 (Review Rootsville)

Monster Mike Welch/Mike Ledbetter Vega/Strauss Band
Double Concert
KTBA Vlierden (NL) (22-04-2018)
reporter & photo credits: Freddie
info club: KTBA Vlierden
info band: Mike Ledbetter – Monster Mike Welch – Tony Vega – Kai Strauss
© Rootsville 2018

 

Bij onze vrienden in het Nederlandse Vlierden weten ze perfect hoe ze het club-seizoen moeten uitzwaaien. Niet dat een dubbel concert hier een primeur is want de broertjes Brouwers pakken met regelmaat met een ‘double bill’ uit. Op 22 april is dit het laatste concert voor het seizoen 2017-2018 en meteen wel een speciale. Toen Mike Ledbetter en Monster Mike Welch bij ‘Delta Groove‘ hun album ‘Right Place, Right Time’ (album report) kwamen voor te stellen was iedereen er het laaiend over eens, dit was het! De soulvolle stem van die ene Mike en het bluesy gitaarspel van die andere Mike waren een gezegende combinatie. Niet moeilijk dat het album onmiddellijk een nominatie voor de ‘Blues Awards’ in de wacht wist te slepen.

Monster Mike Welsh was al lang geen geheim meer en zagen we al meerdere keren aan het werk hier in onze contreien, zeker ook aan de zijde van Sugar Ray & The Bluetones. Mike Ledbetter leerden we dan weer kennen toe hij op ‘Duvel Blues’ in 2015 aan de zijde stond van Nick Moss. Een stem als een klok en moeilijk te geloven dat hij blank is. De samenwerking tussen beiden viel dan ook als een geschenk uit de hemel. Dit duo is dus ook zonder meer de hoofdbrok hier in Vlierden maar eest is er tijd voor de Vega-Strauss Band. Tony Vega en Kai Strauss sloegen voor deze gelegenheid de handen in elkaar en zouden ons hier een mix van Texas en Chicago blues gaan brengen.
Tony Vega is een Amerikaanse blueszanger/gitarist afkomstig uit Houston TX. Zijn speelstijl komt overeen met die van de broertjes Vaughan en ook met deze van de Fabulous Thunderbirds. Voor zijn concerten op Europese bodem ging hij samen werken met Kai Strauss. Voor mij een primeur om deze Vega-Strauss band aan het werk te zien. Kai zelf is hier in Nederland en zeker ook in Vlierden een graag geziene gast en voor hem voelt het dan weer als thuiskomen bij Theo en Martin. De rest van de band bestaat uit Henrik Poulson (bass) en Mads ‘Tiny’ Andersen ( drums) en zijn beiden afkomstig van Denemarken.
Wanneer deze ‘Vega/Strauss Band’ er aan beginnen met het instrumentale ‘Hot Tomato’ van Freddie King ben ik meteen mee vanaf ‘minute one’. Aangename Texas shuffle die de zaal Thijsen hier in een juke joint komen te veranderen. Met nummers als ‘I’m Leaving’, ‘Big Leg Woman’ en ‘Devil’s Daughter’ weten zowel Tony Vega als Kai Strauss hun momenten uit te kiezen en vinden beiden een perfecte balans tussen de Texas en Chicago stijl. Deze ‘Vega-Strauss Band’ kreeg helaas maar één set toebedeeld en wanneer je hun blues laat welgevallen lijkt het of het nog maar pas is begonnen. Fijne neus toch dat ‘Brouwers Team’ maar met ‘Hot Little Mama’ van Johnny ‘Guitar’ Watson en ‘Automatic’ zat hun tijd erop. Die ‘Red Devils’ sound was enigszins toch een vreemde eend in de bijt. Best een aangename en foutloze start hier en dus mocht deze ‘Vega-Strauss band’ nog eens terug komen voor een bisser…of twee.
Omdat Martin meteen een biertje ‘on stage’ kwam brengen bedankten beide guitarblenders met het toepasselijke nummer ‘Drinkin’ Beer’ als eerste encore. Om de Texas shuffles nog even in de spotlights te zetten volgde dan eentje waarmee Tony Vega een ode bracht aan Jimmy Vaughan met een op ‘Boom Papa Boom’ geïnspireerde nummer. End of story!
Best een aardige binnenkomer van dit ‘dubbel concert’ maar eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we allemaal wel hier waren voor de soulvolle stem van Mike Ledbetter. Voor de Nederlandse fans van Mike & Mike, die kunnen nog terecht op de aanstaande ‘Moulin Blues’ te Ospel. Voor ons ‘Belgskes’ is er zondag 06 mei nog de ‘Bluesnight’ in Zingem. Diegene die hen daarna nog gemist hebben, brute pech natuurlijk :-).
Tijd dus voor de ‘main act’. Met die vorig jaar uitgebrachte fantastische CD ‘Right Place, Right Time’ is het niet meer dan logisch dat deze schijf ook in het middelpunt van de belangstelling staat. Als begeleiders van Monster Mike Welch en Mike Leadbetter hebben we ‘à la batterie’ Fabrice Bessouat van ‘Soul Shot’. Verder ook nog Mig Toquereau aan de basgitaar en Damien Cornelis aan de keys. Uiteraard ligt de focus op de gitaarrifs van Monster Mike Welch en soulshouter Mike Ledbetter.
Met enkel ‘Cryin’ Won’t Help You’ en ‘I Can’t Stop Baby’ was iedereen al meteen overtuigd van de krachtige soul die uitgaat van Mike Ledbetter. Hemels hoe beide Mike’s elkaar moeiteloos ‘on stage’ weten te vinden als een Siameese tweeling. Een perfect geolied duo die elkaar haast onnatuurlijk weten aan te voelen. Als fan van Darrell Nulisch ben ik uiteraard ook meteen verloren voor de klankleur van deze Ledbetter. Voeg daarbij nog een Billy Price en een Tad Robinson en je hebt meteen een affiche om duimen en vingers van af te likken.
Op de vraag ‘What Can I Do Wrong’ antwoorden we allemaal gelijk, niets, nothing, nada en zo kunnen we hemels genieten van deze beide Mike’s. Met het soulbluesje ‘Don’t You Ever Leave me’ werd het hier in de zaal gewoon muisstil en dit is niet zomaar evident. Ook wanneer Mike Ledbetter zijn gitaar ter hand neemtis dit gewoon pure soul en lijkt het bij het einde van de eerste set alsof we een black-out hebben gekregen. Wat nu al gedaan? Gelukkig is dit ‘KTBA’ en mogen we nog een extra st verwachten dus eerst even afkoelen 😉 Tijd ook om de jaarlijkse tombola te trekken met foto materiaal van de huisfotografen Jack en Leo en ook nog van Wil Bluesbreeker, enkel CD’s en LP’s en met de hoofdprijs, een schilderij van Theo Reijnders met een keuze uit een natuurlijke weergave van BB King, Hound Dog Taylor of Stevie Ray Vaughan.
Bij aanvang van het tweede gedeele starten de heren een ietwat steviger maar ook dit is hoegenaamd geen probleem. De ‘KTBA’ Go Go Girls die waren meteen ook weer van de partij helaas zonder de mini skirts and Go Go boots. Op het rifje van ‘hard To Handle’ van Otis Redding brengt Mike Ledbetter een waanzinnige ‘Turn Me On’. Een vast gegeven hier in Vlierden is dat de aanwezigen zich steevast laten meeslepen en er van meet af aan gedanst wordt, iets wat de sfeer enkel ten goede komt. ‘Big Mama’ en ‘Can’t Sit Down’ komen enkel nog de sfeer te verhitten en is iedereen hier zowat in trance.        Let’s get the party started’ is voor Mike Ledbetter en Monster Mike Welsh dan het sein om de vorige twee guitarslingers het podium op te roepen. Met Kai Strauss en Tony Vega staan dan meteen 4 gitaristen op het podium en nee, het stoort ons helemaal niet. Na de rock ’n roll met ‘Kay Marie’ mag en kan ook nog Kai Strauss zijn stembanden smeren en zijn we toe aan een muzikaal orgasme. Helaas moet ook hier een einde aan komen en gaan ze hier bij ‘KTBA’ te Vlierden uit met een ‘Big Bang’. Na de zomerfestivals starten ze hier terug op 21 oktober met alweer een ‘double bill’, met name Little ‘G’ Weevil en Hoodoo Monks. De weg naar Vlierden is de weg naar een party!!! So Goodbye Baby

 

Mike Wheeler, Kai Strauss, Deger (Review Bluesbreeker)

Zondag 25 februari 2018, zaal Thijssen, Vlierden
Mike Wheeler en Kai Strauss zorgen voor volle bak bij KTBA
Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

Bij binnenkomst in zaal Thijssen blijkt dat het al drukker is als gewoonlijk en uiteindelijk wordt het ook praktisch volle bak. De regionale band Deger en Mike Wheeler met Kai Strauss blijken als een magneet te werken op het publiek. Een ongewone combinatie van twee bands maar wel eentje die verrassend is.

Klokslag half vier trapt Deger af, dat is bluesrock in Deurnes dialect met hier en daar wat uitstapjes richting de blues. Overigens wil Deger in het Deurnes dialect zeggen: ‘elke keer weer’.
Soms heeft de sound wat weg van Normaal, dan hoor ik weer een vleugje Santana en zo nu en dan glipt iets van The Allman Brothers sound voorbij. Met andere woorden een leuke mix van soundstijlen maar vooral ook leuke titels zoals: ‘Dwaallichtje’ of ‘Grard Sien’ om er maar eens twee aan te stippen.
Het zijn over het algemeen eigen nummers in het Engels die Pieter en zijn bandleden vertalen naar het Deurnes dialect. Nieuwe nummers maar ook nummers die al langer op de plank lagen.

Dat de mannen er zin in hebben blijkt wel uit hun spel. Ze hebben er duidelijk zin in getuige ook de interessante uitleg die zanger en mondharmonicaspeler Pieter Althuizen bij hun nummers geeft. Bekende deuntjes met pareltjes van teksten die je ook nog zonder nadenken kunt verstaan. Ik vind, en dan ben ik niet alleen daarin, het een leuke opener van de bluesdag in Vlierden.

Hierna is het dan de beurt aan Mike Wheeler, tenminste…. Kai Strauss opent samen met drummer Pascal Delmas en bassist Frederic Jouglas het programma en steekt van wal met ‘Sweet Girl’ waarvan ik de sound toedicht aan Freddie King. Dit is even om op te warmen, mocht dat overigens nodig zijn.
Want al gitaarspelend komt Mike Wheeler bij de eerste noten van ‘You Won’t Do Right’ door de zaal lopend het podium op. Daarmee scoort hij al meteen punten die zich tijdens het optreden ras vermeerderen.

 

Van zijn album “Selfmade Man” wordt ‘Chicago Blues’ gespeelt, jammer genoeg zonder mondharmonica zoals op het album, maar het blijft een fraai nummer. De eerste set wordt afgesloten met de nummers ‘Big Mistake’ en ‘Let Me Love You’ een nummer van Willie Dixon.

Twee gitaristen op het podium die alle ins en outs van hun Fender kennen en er alles uit halen wat erin zit. Dat levert mooie en spannende duels op waarbij je je vingers kunt aflikken. Zowel Kai als Mike zijn twee puike gitaristen, al hoewel Kai toch iets hoger in de pikorde staat naar mijn gevoel. Maar misschien is het ook wel dat ik in dit geval niet zo objectief ben, want eerlijk gezegd ben ik een groot liefhebber van Kai’s gitaarspel.
De begeleidings muzikanten van Mike en Kai komen uit Frankrijk. Het zijn Pascal Delmas en Fred Letroit tours, bij de blues kenners bekend van optredens waarbij zij de ‘grote’ meneren uit de blueswereld terzijde staan op festivals en concerten in Europa. Daarmee heb je dus vier geweldige artiesten op het podium die een brok ervaring met zich meebrengen en dat merk je wel tijdens het optreden.

De tweede set opent Kai met ‘Here I Am’ en ondertussen komt Mike, via een kortere weg, weer het podium op.
Klein en haast breekbaar spelen is voor Mike ook geen geheim, dat bewijst hij met het nummer ‘A Blind Man Can’t See’ ook een bijzonder sterke song.
Kai Strauss heeft vaker gewerkt met Mike Wheeler en op zijn album ‘I Go By Feel’ speelt hij op enkele nummers mee. Een van die songs is ‘Gotta Wake Up’ waarbij Kai de zang voor zijn rekening neemt. Hij zingt live voortreffelijk, een ander geluid dan Mike die ik hierin wat hoger inschat.
Hun uitvoering van Otis Rush’ nummer ‘All Your Love’ is er eentje om door een ringetje te halen. De versie van John Mayall is voortreffelijk maar deze van Mike en Kai doet er niets voor onder.
Langzaamaan gaat het richting het einde van het optreden en gooit Mike er nog een schepje bovenop door van het podium te lopen en tussen het enthousiaste publiek zijn gitaarkunsten te tonen. Wat een genot om deze man aan het werk te zien, hij heeft oog voor het publiek en de muziek. De passie voor de blues is bij hem goed af te lezen en met de titeltrack van zijn album: “Turn Up” paait hij het publiek nog eens extra.

In Vlierden lukt het niemand om zonder toegift weg te komen, ook niet Mike Wheeler. Dat weet Kai maar al te goed, hij heeft hier al op het podium gestaan.
Twee nummers trekt de band ervoor uit om afscheid te nemen van het publiek, van Keeping The Blues Alive en van Zaal Thijssen. Het mooie ‘Need Your Love So Bad’ en ‘Sweet Home Chicago’ lenen zich daar voortreffelijk voor.
Inmiddels is het al 19:00 uur als de stekker eruit gaat en kan ik met droge ogen zeggen dat ik heb genoten van een beresterk optreden van Mike Wheeler en Kai Strauss maar ook van Deger die mij verrast hebben met hun dialect blues.
Toch weer een doordachte zet van de gebroeders Brouwers om deze dag zo in elkaar te steken.

 


 

Mike Wheeler, Kai Strauss, Deger (review Rootsville)

Mike Wheeler Band feat. Kai Strauss (US/D/F), support act Deger (NL)
KTBA Vlierden (NL) (25-02-2018)
reporter & photo credits: Freddie
info club: KTBA Vlierden
info band: Mike WheelerKai Strauss
© Rootsville 2018

 

Op een zonnige maar ijskoude zondagnamiddag gaat het vandaag richting Nederlandse vrienden van ‘KTBA’ te Vlierden. Het is hier dat de ‘Chicago Blues’ de allerlaatste carnavalsschlager zal doen verstommen en zo stilaan de intocht van de eerste indoor festivals zal komen aan te kondigen. Diegene die er hier verantwoordelijk voor zal zijn is niemand minder dan Mike Wheeler, maar eerst zoals het hier bij de Brouwers Brothers past staat er ons nog een kleine verrassing te wachten. Op het podium staan vijf ‘youngsters’ die alle vijf al lang de pensioen gerechtige leeftijd hebben bereikt en dit ook in het hedendaagse stelsel. De naam van de band…Deger.

Deger is niet zo maar een band maar zijn lokale rockers die bestaan uit muzikanten die met het lumineus idee naar voren zijn gekomen om ‘de blues’ in het Brabants dialect te vertolken en komen dus allen uit Deurne en omgeving en ja, da hedde wellus maar helaas wa dun boer niej kent da vreêttie nie. Deze blues formatie bestaat uit Pieter Althuizen (zang en mondharmonica), Frits Janssen (gitaar), Wil van de Vranden (gitaar) Twan van Eyk (bas) en Frans Verdonschot (drums). Vijf buitenlandse Hollanders in Nederland in hun eigen dialect en daar mogen ze best fier op zijn. Een dialect dat misschien nog wel best kort bij onze dialecten in België aanleunt maar toch, ksnap er de balle niej van. Hun nummers gaan niet zelden over het natuurgebied ‘De Peel’. Een gebied dat door de eeuwen heen wel smaakmakende verhalen kwam op te leveren. Wie weet is dit gebied, dat zich destijds uitstrekte tot het Belgische Overpelt, niet ooit de schuilplaats geweest van onze eigenste Limburgse Bokkenrijders. Grapje, of toch weer niet, maar we zijn hier vandaag voor een blues concert en dus laten we die van ‘Deger’ hun ding doen en schuiven de myhtes en sages uit de soms smakelijke geschiedenis even aan de kant en laten de harmonica grooves van Pieter Althuizen hun ding doen want zullie zen vôr d’n duvel nie bang.

Openingsnummer van de dag is ‘Dwaallichtje’, een nummer dat ontstond uit de analogie met de nachtelijke gebeurtenissen hier in de Peel maar door dit Braaaabants dialect verder moeilijk tot me komt door te dringen. Dat het een smakelijke intro betreft kan je aflezen op de glimlachende gezichten bij diegene die het dan weer wel verstaan. In alle geval was de blues van deze Deger best te smaken. Het is dus hier dat het gebeurt. Een ander verhaal gaat over het ‘Eemshotel’ in Delfzijl en daarmee bevinden we ons in het noorden van Nederland. Opmerkelijk is dat ondanks deze ‘youngsters’ de blues goed onder de knie hebben hun vaak humoristisch getinte teksten toch wel de bovenhand halen en iedereen zich best kan vermaken met soms verdoken ‘stampuh jonge blues’ in hun nummers.
Van slowbluesjes ‘avant la lettre’ naar pure rock ’n roll het gebeurt hier allemaal in de zaal ‘Hotel Thijsen’. Met ‘De Verbrande Peel’ krijgen we zelfs een Latin bluesje waar Carlos Santana zou bij gaan verbleken. Verder krijgen we nog nummers als ‘De Klotgemul Blues’ en, hoe kan het ook anders…’Het Café’. Met ‘Jeuk’ voelen ze dat Mike Wheeler begint te krabben en zit hun passage er hier op. Hun blues was dik in orde maar had ik het geweten dan was ik vlug een snelcursus ‘Brabants dialect’ gaan volgen. Het is tenslotte altijd beter wanneer je de taal verstaat...allé tot in den drooij want we moeten apperentie moake voor de real thing. De quote van één van de Brouwers Bro’s kunnen we jullie toch niet weerhouden en zo besloot Martin van…mannen het gaat jullie goed in de toekomst en dè snapt unnen boer mee éénen errem nog wel.
Mike Wheeler dan. Mike was in Chicago zijn vaste begeleiders Larry Williams, Cleo Cole en Brian James vergeten mee te nemen en dus kwam Kai Strauss hem wel even uit de nood helpen. Voor de rest deed hij beroep op de meest solide sectie van Frankrijk, Pascal Delmas op drums en Fred Jouglas op bas. Kai Straus en Mike Wheeler vonden elkaar al tijdens de Southern Bluesnight #19 in 2015 toe Mike de Kai’s Electric Blues All Stars kwam te vervoegen. Beiden hielpen elkaar ook op hun respectievelijke CD’s.
Het was Kai Straus die vandaag de spits mocht afbijten en dat deed hij met een instrumentaaltje waar Freddie King zijn ‘San-Ho-Zay’ was in verborgen. Tijd dan voor Mike Wheeler om zijn entree te gaan maken en dit deed hij langs de grote poort. Helemaal vanuit de ‘green room’ begon Mike in gezelschap van zijn ‘Strat’ zich een weg te banen doorheen een alweer vol gelopen zaal Thijsen. Ik weet niet hoe ze dit in het ‘Brabants’ zeggen maar wij zeggen van, moet er nog zand zijn. Een binnenkomer waarmee hij hier onmiddellijk alle blues harten hier aanwezig kwam te stelen.
Zijn opener ‘Sweet Girl’ was meteen raak en dus konden we ons gaan opmaken voor een avondje onvervalste Chicago blues. ‘You Won’t Do Right’ en het nummer ‘Chicago Blues’ zijn twee ontegensprekelijke nummers in het genre, een genre dat soms wel eens kan gaan vervelen wanneer er geen andere ‘key’ wordt verweven. Ook daar kon Mike Wheeler en zijn ‘partners in crime’ hier vanavond op repliceren met rumba getinte ‘I Can Do That’. Met Let Me Love You’ zat het eerste gedeelte er hier op en na een pilsje en een bitterbal konden we ons opmaken voor deel ‘3’ van deze zondag bij ‘Keeping The Blues Alive’.
Ook nu mocht Kai Strauss de spits afbijten en dat deed hij uiteraard met twee van zijn eigen originals. Daarna was het terug ‘prime time’ met Mike Wheeler en met zijn statement ‘Here I Am’. Op ‘Walkin’ Out The Door’ wist Mike Wheeler de gitaarlicks tot onder de 30 decibels te brengen. Net als ik aan het denken was dat het geroezemoes zich vanuit de andere provincies naar Brabant leek te verspreiden kwam ook Ellen Brouwers met hetzelfde spinsel, hé dat zijn we hier niet gewoon! Gelukkig verstomde de geluidsgolven nog net op tijd om dan bij de apotheose van het nummer weerom laaiend enthousiast te worden.
Met ‘A Blind Man Can See’ kwam Mike de trap omlaag en verdween hij in de zaal tussen de menigte en dus zagen wij hem niet meer ;-). Een nummer waarop de interactie met de ‘KTBA’ers een hoogtepunt kwam te bereiken. Tijd voor een beetje Otis Rush en met diens ‘All Your Lovin’ kwam er ook terug schwung in het concert, en kijk daar was dan jumpin’ Theo al. Misschien dan ook de aanzet voor het sluitstuk van vandaag. Op Kai Strauss zijn album ‘I Go By Feel’ uit 2015 werkte ook deze Mike Wheeler aan mee en daaruit brengen de heren het nummer ‘Gotta Wake Up’. Ook werk uit Mike’s voorlopig laatste album ‘Turn Up’ uit 2016 met vooral de titeltrack van dit album. When Chicago meets Vlierden.
‘Feel So Bad’ was eentje van de uitsmijters van dit concert en zo dachten we er allemaal over dat het gedaan was. Nu nog de terugrit van een klein uur en dertig minuten en we kunnen weerom aan een nieuwe week beginnen dushoudoe wàr k paai’m er tussen uit…