Mike Morgan & Jim Suhler (Review Rootsville)

Mike Morgan & Jim Suhler
KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)
2017, october 8
club: KeepingTheBluesAlive.nl
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017

 

Als de klok (bim bam) van Arnemuiden (lees Vlierden) ‘Welkom thuis’ (bim bam) voor ons zal luiden…dan betekent dit dat bij de gebroeders Brouwers en hun organisatie ‘Keeping The Blues Alive’ het nieuwe seizoen van start zal gaan. Theo en Martin alsook hun lieftallige echtgenoten Ellen en Mia staan, ditmaal geflankeerd door Anka en Teun, klaar om weer iedereen met een hartelijk welkom te begroeten voor de aftrap van het seizoen 2017-2018. Zoals we gewoon zijn hier bij ‘KTBA’ in Vlierden krijgen we voor dit nieuwe seizoen weer een goed gevuld programma met prachtige affiches. Vandaag leggen ze de lat al meteen zeer hoog want met Mike Morgan en Jim Suhler krijgen ze hier toch twee gewichtige namen op bezoek.

Is het nu Mike Morgan and The Crawl of Jim Suhler and Monkey Beat? Joost mag het weten al zie ik die nu niet meteen 🙂 Alle gekheid op een stokje, deze Mike Morgan en Jim Suhler hebben wel degelijk een verleden met elkaar en brachten in 1994 het album ‘Let The Dogs Run’ uit met daarop het heerlijke ‘I Just Want To Know You’. We gaan er dus vandaag geen ‘The Crawl’ of ‘Monkey Beat’ bijhalen maar houden het gewoon bij Mike Morgan & Jim Suhler en deze namen hoeven verder geen betoog…al zal de stem van Mike Morgan bij mij altijd die blijven van Lee McBee en dat zal helaas niet meer mogelijk zijn omdat Lee McBee op 24 juni 2014 kwam te overlijden. Dus moet ik het concert van 8 november 2007 bij ‘Move2Blues’ maar blijven herinneren. Vandaag ook het weerzien van onze Nederlandse blues vrienden en dus staat de ‘barometer’ hier op bijzonder zonnig.

Hier in België staat de finale van de Belgian Blues Challenge gepland op 21 oktober, een dag dat de kalender letterlijk uitpuilt en dus menig organisator ‘kopfschmerzen’ zal bezorgen. Hier bij onze bovenburen is het ‘idem dito’. Vandaag bij de start hier in Vlierden moeten ze ook afrekenen met de een finale maar dan van de ‘Dutch Blues Foundation’. Natuurlijk heb ik geen glazen bol om verder naar ‘Nieuw-Vennep’ te kijken maar één ding staat vast en dat is dat hier in Vlierden de ‘die-hards’ van KTBA in grote getalen naar ‘Hotel Thijssen’ zijn afgezakt.

De huidige samenstelling van ‘The Crawl’ bestaat uit de ritme sectie met Drew Allain (bass) en Kevin Schermerhorn (drums) en wordt het dus Mike Morgan & The Crawl feat. Jim Suhler en als ik fan ben van de aanstekelijke Texas shuffles van Mike Morgan zal het best een aangename namiddag gaan worden. Zeker wanneer Mike Morgan en Jim Suhler dan nog openen met één van mijn favoriete nummers van eentje van de ‘3 Kings’ met name Freddie’s San-Ho-Zay. Woaaah, het hangt duidelijk in de lucht dat dit een smaakvol concert zal worden. Het is momenteel niet zo evident om Mike Morgen over de plas te krijgen daar hij het bijzonder druk heeft in zijn motorzaak en dus chapeau voor bookingsagent ‘Erkan Ödzemir’ van ‘Low Tone Music’ dat hij dit voor mekaar heeft gekregen.

Vette shufles en heerlijke rock ’n roll perfect afgewisseld met enkele slow bluesje zijn de ingrediënten van een heerlijke blues namiddag hier in Vlierden. Met nummers als ‘Roll Me’ en ‘Do I Love You To Much’ zitten Mike Morgan en Jim Suhler hier meteen op dezelfde golflengte als de aanwezigen. Na een wervelende start lijken Mike en Jim enigszins in een dipje te belanden maar dat wordt dadelijk rechtgezet met het jump bluesje ‘Ruby Lee’. Toen de heren van het vliegtuig afstapten maakten ze haast onmiddellijk kennis met de Braziliaanse in Nederland wonende harper Alex Rossi en was de deal dat hij hier in Vlierden als extra support enkele nummertjes kwam meeblazen, wat het optreden nog ‘voller’ kwam te maken. Zijn eerste ‘acte de présence’ was bij het nummer ‘Where’d You Get Your Sugar From?’. Met ‘Give Me Back My Wig’ van good ol’ Hound Dog Taylor werd er als hint vanachter de coulissen een pruik op het podium geworpen, drummer Kevin Schermerhorn zag er meteen het grappige van in alleen bassist Drew Allain hield vast aan zijn perfect kaal geschoren hoofd en zag er niet meteen de humor van in, bijna exit Jim Suhler :-).

Tijdens de pauze kreeg Erkan het al bijzonder druk aan de stand van de merchandising maar gelukkig voor ons kwamen Mike Morgan, Jim Suhler en zijn Crawl al vluf terug het podium op. Ditmaal gingen ze verdere met een lang uitgesponnen funky instrumentale nummer. Na nog een heerlijke shuffle uit het gezamenlijke album ‘Let The Dogs Run’ uit 1994 kwamen de heren aanzetten met een ‘Tin Pan Alley’ bluesje met daarin een bruggetje naar Pink Floyd, and so we wish you were here!!!

Tijd ook om Alex Rossi terug het podium op te roepen voor het aanzetten bij ‘Sugar Coated Love’ waarbij mijn gedachten steeds terug dwalen naar de heerlijke versie van Lou Ann Barton’. Weerom een instrumentaaltje me ook nu weer een heerlijk bruggetje naar ‘You Are My Sunshine’, een nummer dat al overleefd als de Louisiana ‘state song’ sinds 1939. Na het met rock ’n roll overgoten ‘Doing Dong Daddy’ kan Jim Suhler terug aan de bak met ‘Sawed Off Shotgun’ uit hun album. Dat de muzikale bruggetjes een speelplaats vormen voor Mike Morgen is wel overduidelijk met ditmaal een interventie van Led Zeppelin’s Kashmir. Heerlijk toch die combinatie van blues en rock. Helaas betekende dit ook het einde van dit prachtige alles omvattende optreden van Mike Morgen, Jim Suhler en The Crawl al kunnen ze hier in Vlierden niet ontsnappen aan een bisnummers. Met de bissers was Mike Morgan bijzonder zuinig maar toch bedankt voor dit prachtige concert, we hebben ervan genoten.

We kunnen al mededelen dat de laureaten bij de ‘Dutch Blues Challenge’ The Ragtime Rumoers en Mr. Boogie Woogie geworden zijn. Volgende afspraak hier in Vlierden is met Sugar Ray and His Bluetones op zondag 22 oktober.

JP Soars & Leakin’ Roof (Review ConcertMonkey)

JP SOARS & THE RED HOTS – KEEPING THE BLUES ALIVE –
ZAAL THIJSSEN VLIERDEN, 23 APRIL 2017
Walter Vanheuckelom
Artist: JP Soars & The Red Hots
Date: 23/04/2017
Venue: Zaal Thijssen
Place: Vlierden
Op zondagnamiddag 23 april 2017 hadden de broertjes Brouwers weer gezorgd voor een mooie affiche met de beloftevolle jonge Nederlandse band Leakin’ Roof en de Amerikaanse band JP Soars & The Red Hots. Het vorige concert van Soars in Vlierden was een erg mooi feestje dat bijna vier uur duurde. Het mooie weer, Luik Bastenaken Luik en de interessante voetbalwedstrijden in de Nederlandse en Belgische competitie hielden de echte blues fans niet weg uit Vlierden. Talent van eigen bodem een kans geven dat hoort ook bij het werk van een concert organisator en dus hadden Martijn en Theo Brouwers een heel jonge band, met de naam Leakin’ Roof op de affiche gezet. Leakin’ Roof is een kwartet dat tussen de zestien en de twintig jaar is en ze spelen vooral Chicago Blues covers. Met hun opener ‘Little By Little’, brachten ze dadelijk swung in Zaal Thijssen. Gitarist Lothar Wijnvoord liet zich al dadelijk opmerken met een knappe solo en met toetsenist Dave Warmerdam had de band ook een goede zanger. Dave heeft niet alleen een goede stem, want tijdens de mooie versie van ‘Feel Like Breaking Up’ gaf hij een uitstekende solo weg op de keys. Leakin’ Roof bracht alleen covers, maar iedereen in de zaal voelde dat de band wel talent had. Misschien komen er in de toekomst ook wel eigen songs. De ritme sectie die alles in goede banen leidde bestond uit Lars Hoogland op drums en Lars E. Hoogland op bas. Lothar Wijnvoord haalde nogmaals knap uit op zijn zwarte Gibson tijdens ‘If Trouble Was Money’ en in de schitterende ballade ‘Sweet Little Angel’ was het nogmaals de beurt aan Dave Warmerdam om uit te pakken met een erg lange mooie solo op de toetsen. Met zijn zestien jaar is Dave de benjamin van de band. Lars E. Hoogland mocht met een pittige basintro ‘When I Get Mine’ op gang trekken. Tijdens Howlin’ Wolf zijn ‘Killig Floor’ kregen alle vier de muzikanten hun moment van glorie met een solo op de bas, de drums, de gitaar en de toetsen. Natuurlijk volgde er een geweldig applaus voor deze jonge kerels. Afsluiten deed Leakin’ Roof met een heel mooie versie van ‘The Sky Is Crying’. Deze ballade van Elmore James is al bijna zestig jaar oud maar heeft nog niets van zijn schoonheid verloren. Het publiek wilde nog een toegift en kreeg die ook met het swingende ‘Boogie Man’. Het was in ieder geval een aangename kennismaking met deze jonge Nederlandse band. Nog wat rijpen, maar ze mogen hoopvol verder kijken.

Daarna was het de beurt aan de Amerikanen JP Soars & The Red Hots. Verleden jaar in Peer gaf JP Soars op het blues festival in Peer één van de beste optredens van het festival. Ik was nieuwsgierig of JP dat in Vlierden kon overdoen, ditmaal zonder zijn sterke gitarist Steve Laudacina. Vaste drummer Chris Peet was wel van de partij, maar Frederik Cleveland op bas was nieuw. Openen deed het trio met het oudje ‘Let’s Have A Natural Ball’ van Albert King. Deze boogie zou zeker niet de enige cover van de namiddag worden. Daarna drukte JP het gaspedaal nog wat verder in voor een voor mij onbekend nummer. Als Belgen in Nederland waren we toch wel fier dat Soars met ‘Minor Blues’, een nummer speelde van de Belgische gitaarvirtuoos Django Reinhardt. Voor hij aan het dit trage nummer begon maakte Soars nog een grapje over zijn fameus laatste optreden in Vlierden van 2015. Zijn concert duurde bijna vier uur en hij was nog steeds aan het herstellen van die zware, maar erg leuke namiddag, vertelde hij. In dit wondermooie nummer kwamen de kwaliteiten van JP Soars als gitarist echt bovendrijven en wanneer het ritme terug de hoogte inging en Chris Peet ook nog een drum solo ten beste gaf kon het publiek zich niet meer bedwingen en ging het uit de bol bij zoveel moois. JP Soars & The Red Hots gaven het enthousiaste publiek geen tijd om op adem te komen want ‘Minor Blues’ ging bijna naadloos over in ‘Twitchin”, rock’n roll van de bovenste plank.  De meeslepende ballade ‘So Many Times’, was om duimen en vingers af te likken. Het Amerikaans trio is van alle markten thuis en met ‘Something Ain’t Right’ werd er voor rauwe en iets stevigere rock gekozen. Drummer Chris Peet en bassist Frederik Cleveland zorgden voor de stomende groove en JP zorgde met vlijmscherp snarenwerk voor de kers op de taart. Het trio bleef uptempo nummers afwisselen met zeemzoete ballades. Ook nu weer was het slowtime met ‘I’ve Been Down So Long’ van JB Lenoir. Met erg knap en snel vingerwerk op de snaren van de hals van zijn Epiphone wist Soars het publiek in Zaal Thijssen te beroeren. Tijdens ‘Something Ain’t Right’ had de middelste snaar van Frederik zijn basgitaar het begeven en voor de band aan de band aan ‘Where Did You Sleep Last Night’ begon, kwam de tourmanager met een nieuwe bas aandraven. Ook JP wisselde zijn Epiphone in voor zijn zelf gemaakte twee snarige cigarbox en de bijbehorende bottleneck. Het werd een tien minuten durende zinderende versie van deze Texas rocker die iedereen in Vlierden kon bekoren.

 

Set twee werd op gang getrokken met de swingende shuffle ‘The Hustle Is On’. Met deze T Bone Walker song die ouder is dan ikzelf was er meteen weer ambiance in de zaal. JP Soars & The Red Hots hadden Muddy Waters zijn ‘Deep down In Florida’ een modern jasje aangetrokken en een rumba ritme gegeven. Het was meteen één van de hoogtepunten van dit meer dan uitstekend concert. Wanneer JP dan ook nog eens zijn klasse etaleerde als gitarist kon de pret helemaal niet meer op. Tijdens de heel intense en meeslepende ballade ‘The Viper’ klonk de gitaar van JP als een Mexicaanse troubadour. Tijd om de beentjes nog eens los te gooien en daar is rock’n roll het meest geschikt voor. Dus werd het gaspedaal volledig ingeduwd voor ‘Missin’ Your Kissin”. Onder aanvoering van organisator Theo Brouwers werd er voor het podium vrolijk gedanst. Tijdens het daarop volgende instrumentaaltje waanden we ons op vakantie ergens op een Zuid Amerikaans strand. Chris Peet plaatste het orgelpunt met een waanzinnige drum solo. Het dankbare publiek bedankte hem voor al dat moois met een waanzinnig applaus. Dat JP een geweldige fan is van Muddy Waters wisten de meesten al en na ‘Deep down In Florida’ volgde met ‘Gypsy Woman’ nog een cover van deze blues legende. De Amerikaan wilde de jongens van Leakin’ Roof nog de kans geven om met hem samen te spelen en zo verdwenen Chris Peet en Frederik Cleveland even van het podium. JP Soars & Leakin’ Roof begonnen met ‘Call Me Baby’ dat verschillende sfeer en ritme wisselingen kende. JP liet het jonge geweld de ruimte en de tijd om zich in de schijnwerpers te spelen. Zo mochten in deze ‘Call My Baby’, gitarist Lothar Wijnvoord en toetsenist Dave Warmerdam meteen aan de slag met een solo. De beklijvende ballade ‘When You Walk Out Of That Door’ zal ongetwijfeld hier en daar voor kippenvel gezorgd hebben. Weer mochten Dave en Lothar hun klasse tonen en ze maakten daar dankbaar gebruik van. Drummer Lars Hoogland en bassist Lars E. Hoogland zorgden voor de perfecte begeleiding. Chris Peet kwam terug op het podium, maar pakte voor de swingende blues boogie ‘Low Dirty Deal’ de plaats van bassist in. De Elmore James klassieker ‘Talk To Me Baby’ mocht Dave Warmerdam zingen en hij zorgde voor het grote meezing moment in Vlierden. De jongens van Leakin’ Roof kregen een welverdiend applaus toen ze het podium verlieten.

Chris Peet nam terug plaats achter de drums en Frederik Cleveland aan de bas voor de finale die eraan kwam. Voor die finale greep JP terug zijn cigarbox voor het stomende ‘They’ll Do It Every Time’. Hoewel er een papiertje op het podium werd afgegeven dat het eten klaar stond, kon JP het niet laten om nog een toegift te geven. De titeltrack van zijn laatste uitstekende album ‘Full Moon Night In Memphis’ mocht niet ontbreken op deze mooie blues namiddag in Vlierden. Theo en Martijn mogen wederom terugblikken op een geslaagde organisatie. Op 21 mei is het volgende blues feestje in Zaal Thijssen te Vlierden, ditmaal met Jonn Del Toro Richardson en Shawn Holt  & The Teardrops.

Foto-album Leakin’ Roof
Foto-album JP Soars & The Red Hots

 

JP Soars & Leakin’ Roof (review BluesBreeker)

Keeping The Blues Alive, Zaal Thijsen, Zondag 23 april 2017

 

Prachtig weerzien

Tekst: Bert Lek
Foto’s: Bert Lek

Martin en Theo Brouwers gunnen aanstormend talent een kans op hun podium in zaal Thijssen te Vlierden. Op zondag 23 april 2017 krijgt Leakin’ Roof uit de Bollenstreek een kans.

De jonge band bestaat uit Dave Warmerdam, keyboard en vocalen, Lars Hoogland, drums, Lars Hoogland, bas en Lothar Wijnvoord, gitaar. Ze brengen veel blues klassiekers, die bij het meeste publiek er makkelijk ingaat. De blues politie, die ook aanwezig is heeft toch nog wat opmerkingen over de band. Technisch zit het redelijk goed in elkaar. Dave op keyboard en Lothar met mooie licks op gitaar steken er duidelijk bovenuit. Drummer Lars heeft in korte tijd sprongen vooruit gemaakt en basspeler Lars doet gewoon zijn ding. Alleen de stem van Dave is vlak en daardoor eentonig. De band vlamt niet. Het is te stijfjes en er wordt te veel naar elkaar gekeken wat de volgende stap dient te zijn. Dit is waarschijnlijk het gevolg van veel repeteren en te weinig optredens tot nu toe.

Later in de toegift met JP Soars blijken de mannen wel te kunnen spetteren.
Ik denk dat een Hammond B3 i.p.v. van zo’n blikkerig keyboard wonderen zou doen want dan wordt het geluid van de band veel voller.
Na een korte pauze bestijgt gitarist en zanger JP Soars het hoge podium. Voor mij was het vorig jaar een van de hoogtepunten van Blues Peer in België. Heel veel verschillende gitaarstijlen kwamen er toen voorbij, dus zijn mijn verwachtingen hooggespannen. Nu is hij zonder tweede gitarist, maar met zijn vaste drummer Chris Peet en nieuweling Cleveland Frederick op bas.
Ten opzichte van de vorige keer, in 2015, dat hij hier met harmonicaman TC Car was, vinden sommige bezoekers wel een gemis.
Ikzelf ben blij dat er geen extra gitarist is, want nu moet de frontman zelf harder werken en dat doet hij in twee mooie sets. Werk van Django Reinhardt (‘Minor Blues’), country, Spaanse flamenco komen voorbij. JP krijgt zelfs de zaal twee keer muisstil met nummers van Muddy Waters. (O.a. ‘Deep Down In Florida’) Na ‘Where Did You Sleep Last Night’ is het middels een slide boogie tijd. De fans weten dit wanneer hij zijn 2 String’ guitarbox omhangt. Ze gaan naar voren om te dansen voor het podium.

Na de pauze hetzelfde laken en pak. Veel mooie gitaarwendingen en stukjes songs in elkaar laten overlopen zoals met ‘Sweet George Brown” en ‘Walk Don’t Run’. JP herinnert het publiek aan een van zijn vorige koude concerten in Europa. Op zijn hotelkamer schreef hij toen ‘Missin’ Your Kissin’.
Met nog twintig minuten te gaan roept JP de mannen van Leakin’ Roof het podium op. Drummer Chris Peet en bassist Cleveland Frederick mogen zich terugtrekken in de kleedkamer. De future of the blues, zoals hij Lothar, Dave en de beide Larsen noemt krijgt alle gelegenheid om hun kunnen te tonen. Het gaat lekker ontspannen voor de jongemannen. Dave grijpt de gelegenheid aan om vocaal te gaan. Daarna is de plek op het podium weer voor de Amerikaanse begeleiders en komt er een eind aan een lange mooie middag.

Er is op zondagmiddag 21 mei weer een dubbele bill. Dan met John Del Toro Richardson en Shawn Holt, de zoon van Magic Slim met ‘The Teardrops.
Gezien de posters met de aankondigingen voor het najaar, zal ik vaker in Vlierden te vinden zijn, aangezien het soms het enige optreden in ons land is van die band.


 

JP Soars & Leakin’ Roof (Review Rootsville)

JP SOARS & THE RED HOTS (US)
Support Act: Leakin’ Roof (NL)
KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)
2017, april 23
club: KeepingTheBluesAlive.nl
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017

 

Wie er hier in 2015 bij was op het memorabele concert van J.P. Soars & The Red Hots beschouwt dit nog steeds als één van de beste optredens hier in ‘Zaal Thijssen’ te Vlierden. De brothers Brouwers hadden die dag zeker een casino kunnen gaan bezoeken ‘cause when they roll the dice, it was a seven. We maakten toen ook kennis met harper TC Carr en ook hier was het bullseye! Die ene periode zie je JP Soars zelden of nooit en dan is er weer een overaanbod maar met de goede herinneringen indachtig van twee jaar geleden trok ik toch richting Vlierden waar Ellen en Mia Brouwers als vanouds iedere bezoeker weer van harte welkom heten.

Om het gemis aan een festival een beetje in te dijken hebben Martin en Theo dit seizoen ons verwend met enkele dubbel concerten en zo kregen we vorige maand hier nog James Armstrong en RIP Lee Pryor op bezoek. Vandaag staat er als support act één van de meest beloftevolle Nederlands bands op de bandstand en daar bedoelen we ‘Leakin’ Roof’ mee. Deze younsters bestaan uit Lothar Wijnvoord op gitaar, Dave Warmerdam als zanger en toetsenist en om het wat moeilijker te maken Lars en Lars Hoogland als ritme sectie waarbij de bassist een ‘E’ bij de naam meekreeg. Dezelfde naam en nog niet eens familie, straffe kost. Hun ‘Tribute To Muddy Waters’ wordt hier in Nederland op goede kritieken onthaald al gaat hun streepje Chicago Blues’ nog een eindje verder. Hun mosterd haalden ze zowel bij de ‘Three Kings’ als bij Eric Clapton en Peter Green.

Netjes in het gelid staan hun instrumenten opgesteld en wanneer deze vier youngsters de ‘bühne’ betreden zit er op z’n minst ‘1’ fiere papa in de zaal. Na nummers als ‘Little By Little’ en ‘If Trouble Was Money’ kan ik vaststellen dat deze ‘Laekin’ Roof’ uit het juiste ebbenhout gesneden zijn, maar met een zekere Robbert Fossen als hun mentor is het uiteraard ‘a piece of cake’. Zeer sterk is de meer dan aangename blues-stem van Dave Warmerdam al is het best aan te raden om aangezien zijn jonge leeftijd met beide voeten op de grond te blijven.

Met ‘Crosscut Saw’ van Tommy McClennan nemen ze ons terug naar 1941 al is de bekendste versie van dit nummer zonder meer die van Albert King. Opmerkelijk is hun versie van dit rumba’ke om maar niet te zeggen, klasse!. We gaan nu niet de ganse tijd met ‘bloempotten’ zitten gooien want ondanks hun puik samenspel en uitstekend buikgevoel kan en moet er nog gewerkt worden aan de interactie. Het is niet omdat Dave zo een beetje de leiding heeft dat de rest van deze ‘Leakin’ Roof’ de ganse tijd naar hem moeten focussen. He, Ho we staan hier ;-).

Hun deel van de roem hier bij ‘KTBA’ wordt afgesloten met Elmore James zijn ‘The Sky Is Crying’. Ergens tegen het einde van dit nummer krijgen we een Dave die een psychologische oorlogsvoering met zijn black & white keys aan het voeren is, Knap! Deze ‘Leakin’ Roof mogen zeker en vast dit nummer adopteren, just like SRV did. Hoe zeggen ze het hier weer, Nederlands hoop in bange dagen.
Een kwartuurtje voor de chang-overs en dan mogen we ons gaan opmaken voor de headliner van vandaag. Vaste drummer ‘Cris Peet was ik al tegen het lijf gelopen maar helaas was ‘Telecasterman’ Steve Laudacina nergens te bespeuren. Het teleurstellende nieuws dat hij er niet bij was maakte bij mij toch enigszins een kleine vorm van ontgoocheling bij me los. ‘Just the three of us’ zal J.P. Soars gedacht hebben want ook bassist Cleveland Frederick is nieuw maar een ‘5-string bass’ is ook altijd wel leuk. Zijn rode Gibson ‘Memphis’ Hollow-body was ook nergens te bespeuren maar om bij de familie te blijven stond er een blanke ‘Epiphone’ klaar, wel met het ‘Blues Foundation’ embleem erop.

© Rootsville

Het was J.P. Soars ook goed bijgebleven, dat concert in oktober 2015 want volgens hem is hij er nog steeds van aan ’t bekomen. Vandaag niet al teveel zijsprongetjes maar veelal eigen originals maar daar is hij dan ook zeer sterk in. Openen doet hij evenwel met Albert King zijn ‘Let’s Have a Natural Ball’. De eigen nummers staan ook meetstal op zijn albums al dateert zijn laatste ‘Full Moon Night in Memphis’ al van 2014. Dus J.P. dringend de studio in.

Met een diepe buiging van eindeloos respect luister in dan weer zeer aandachtig naar ‘Minor Blues’ van onze eigenste Django Reinhardt, een nummer waarbij we even moeten wachten op de ‘Jazz Manouche’. Na enkele slow-bluesjes krijgen we uit het album ‘More Bees With Honey’ uit 2011 het intense ‘Where’d You Stay Last Night’. Ook de tearjerker ‘So Many Times’ komt uit dat album.

Een hoogtepunt is voor z’n fans steeds ook weer wanneer J.P. Soars zijn ‘Homemade 2 String’ guitarbox ter hand neemt want dan is het gewoon ‘Time To Boogie’. Helaas volgt er na een goede 15 minuten ook een dipje want dat betekent dat de eerste set erop zit. Op ‘Something Ain’t Right’ mogen we dan een wat stevigere JP verwachten want op dit nummer meet hij zichzelf een rock attitude aan. Teveel rock voor Cleveland want de bookingsagent Ray moest dringend op zoek naar een andere basgitaar, helaas met een downgrade van 5 naar 4 snaren.

‘Deep Down In Florida’ is er eentje van Muddy Waters, een nummer waarop J.P. Soars zijn veelzijdigheid als guitarslinger op kwijt kan. Eentje met een heerlijk rifje in verwerkt. Tijdens één van zijn eerste doortochten in Europa was het een barre winter waardoor hij de warmte van thuis miste en zo het jump-bluesje ‘Missin’ Your Kissin’ wist neer te pennen. Een surf intermezzo mogen we ook altijd wel verwachten en brengt altijd wel een moment van verheldering met zich mee.

Het zou geen ‘KTBA Special’ als er niet bijzonder zit aan te komen. Chris Peet en Frederick Cleveland stonden zo aan de youngsters van ‘Leakin’ Roof’ hun plaats af en zo kunnen ook zij weer een toch behoorlijke naam aanvinken waarmee ze hebben mogen samenspelen. Time to hit the road!!! We had fun but….we were missin’ Telecaster Steve 😉
Volgende ‘Special’ hier in Vlierden is op zondag 21 mei met niemand minder dan ‘John Del Toro Richardson’ en Magic Slim zijn zoon Shawn Holt samen met ‘The Teardrops’…

 

James Armstrong & Rip Lee Pryor, KTBA Special (Review Rootsville)

club: KeepingTheBluesAlive.nl
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017

 

Toen onze vrienden van ‘Keeping The Blues Alive’ te Vlierden met het idee kwamen om geen festival te gaan houden maar dit te vervangen door enkele ‘specials’ was ik zeker bij de eersten om dit te toe te juichen… Nu daags na een festival denk ik er anders over ;-). Het was zeker een huzarenstukje om de morgen na ‘Southern Bluesnight’ alles op tijd online te brengen om zo nog ‘just in time’ te verschijnen in Vlierden. Al bij al goede timing want ‘RIP Lee Pryor’ was er net aan begonnen. Gisteren was hij voor mij, naast Kyla Brox en uiteraard Eric Bibb een van de hoogtepunten op het festival was ik zeker te vinden om hem nogmaals aan het werk te kunnen zien, ditmaal in alle rust en geen timetable om me aan te houden.
Als zoon van de legendarische ‘Snooky’ Pryor is het misschien een zware last om dragen maar deze ‘Richard RIP Lee Pryor’ kwijt zich met alle gemak van zijn taak en treed zo moeiteloos in de sporen van ‘papa’. Na vele optredens als gitarist in diverse bands gaat hij in 1998 solo maar doordat muziek bij hem slechts op de 2de plaats kwam stopt hij in 2000 met spelen. Nu hij wettelijk op pensioen is en na een gevecht met kanker besloot hij in 2010 terug te gaan optreden als een ‘one man band’ en geeft vanaf dan zijn concerts de noemer ‘Home Grown Blues’ mee. Een mix van ol’school Chicago blues en eigen inventiviteit. Opmerkelijk detail, RIP Lee Pryor nam nooit harmonica lessen en is op dit vlak een selfmade man, uiteraard met dank aan Snooky Pryor.
Zijn ‘Crazy About You Baby’ gooide ook gisteren al hoge ogen en ook vanmiddag hier in ‘Zaal Thijssen’ is dit niet anders. Aanstekelijke blues zoals we dit helaas nog maar zelden horen. Zittend en achterover hellend in een stoel lijkt deze ‘RIP Lee Pryor’ ontoegankelijk voor stress. Na nummers als ‘I’m So Lonesome Baby’ en ‘Judgement Day’ wordt ook de 2de stoel op het podium ingenomen en zo komt Hein Meijer aka Little Boy Boogie aan zij zijde te zitten en krijgen we nummers als ‘Picth a Boogie Woogie’. Beiden vervolmaken ze een drie kwart uur met heerlijke 12-bar footstompin’ blues…this is the real thing.
Ook voor de daaropvolgende ‘James Armstrong’ is het nog maar recent dat ik deze in LA geboren blues gitarist aan het werk heb gezien. Ook deze James Armstrong liet een sterke indruk op me na en zo vang ik vandaag hier twee vliegen in één klap. Twee keer is nog niet al teveel wanneer je de concertdata van deze Armstrong bekijkt bij m’n landgenoten Paul en George want moest het mogelijk zijn waren zij de vaste groupies op deze ‘tour’. James Armstrong laat zich begeleiden door de Italiaans-Franse band van keyslinger Henry Carpaneto, met een ritme sectie die bestaat uit Fransman Eric Lebeau op de bass en Emanuale Rivara aan de drums. Met deze band krijgen we drie ras muzikanten te horen al kan de interactie met het publiek toch een ietsje beter.
Met de interactie van James Armstrong is niets mis mee want ook hier komt hij gans alleen aanzetten langs achter in deze zaal, wat op een waardering van de aanwezigen kan tellen, but there is more to come. De aanzet werd gegeven door Henry Carpaneto en band door een jazzy opener met ‘Moanin” van Art Blakey & The Jazz Messengers. Vanaf dan is het showtime geblazen met James Armstrong.
Doorheen de grote poort wandelt James samen met zijn ‘Brown Sunburst Strat’ doorheen de menigte richting podium met als intro de tonen van Sonny Thompson zijn ‘Tore Down’, eentje dat we natuurlijk ook allemaal kennen in de versie van één van de ‘3’ Kings… de Freddie. Het zijn niet allemaal covers die hij zal brengen maar ook een groot gedeelte zelf geschreven originals waaronder ‘Bag Of Love’. Een nummer waarbij hij met enige fierheid komt te vertellen dat dit een van zijn eerste nummers was dat werd opgenomen als filmtrack met Charlie Sheen.
Na some funkin’ shakin’ blues laat hij de aanwezigen weten dat hij zowat alle strekkingen in de blues graag speelt en zo komen we bij de intro van een slow bluesje waarbij hij een viool impressie weergeeft met zijn ‘Strat’ om zo de vrouwelijke gevoelens mee op te wekken. Na een uptempo jazzfunk en een vrije improvisatie komen we aan bij eentje van ‘John Lee Hooker’ waarbij we te weten komen dat net als bij onze Arno het stotteren overgaat vanaf het moment deze begon te zingen…Boom Boom Boom!
Deze James Armstrong was ooit de jongste gitarist aan de zijde van Smokey Wilson en kreeg door zijn vriendschap met Albert Collins al vlug een platencontract toegewezen. Om die vriendschap alle kracht bij te zetten krijgen we dan diens ‘Honey Hush’ waarbij hij met het instrumentale gedeelte een ‘chicken run’ weet op te zetten. Met in zijn zog talrijke vrouwelijke aanwezigen lijkt het er wel op of hij een polonaise wil starten waar in feite het einde van dit gedeelte is.
Van m’n landgenoten kwam ik te weten dat beiden hier vandaag twee sets zullen spelen en dus moet alles in gereedheid worden gebracht voor ‘RIP Lee Pryor’ deel II. Net als gisteren is er bij deze ‘RIP Lee’ geen teken meer van laidback maar net als bij Armstrong gaat hij ook op wandel om zo ook zijn interactie met het publiek alhier naar een hoogtepunt toe te werken. Een nummer als ‘Hold Me In Your Arms’ zouden ze hier letterlijk willen nemen met deze aimabele blues man. Maar ondanks ‘Sloppy Drunk ‘ komt er helaas ook hier een einde aan.
Deel 2 van den James dan en daarin krijgen we heel wat covers te horen. ‘Sweet Home Chicago’, een versie van ‘Got My Mojo Working’ waar Jimi Hendrix op jaloers zou zijn geworden. Ook de ‘greatest off them all’ BB King wordt niet vergeten met diens ‘The Thrill Is Gone’. Na de dood van BB in 2015 heb ik nog nooit zoveel nummers van hem horen spelen maar dat zijn voor King dan weer vijgen na Pasen. ‘The Blues Is Alright’ is dan weer eentje om te onthouden welk een gigantische ‘special’ we hier vandaag weer achter de rug hebben. Next time we meet, zondag 23 april met JP Soars & The Red Hots. De support act die namiddag zal komen van de Nederlandse formatie ‘Leaking Roof’. CU!

 

Rusty Zinn (Review Rootsville)

 

Rusty Zinn(US) feat. Big Pete & Marc Tee

KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden(NL)

2017, januari 29
organisation: KeepingTheBluesAlive.nl
artist: Rusty Zinn
review & photo credits: Freddie
© Rootsville 2017

 

Bijna wordt voor januari op ‘delete’ gedrukt dus gaat het in alle zeven haasten naar Vlierden om bij ‘KTBA’ het eerste concert van het jaar ginds te gaan meepikken. Op de affiche bij Theo en Maarten staat niemand minder dan Rusty Zinn. Deze in het zuiden van Californië opgegroeide bluesgitarist is nog maar 46 en voor blues is hij dan nog maar net de term ‘youngster’ ontgroeid maar toch heeft deze gitarist al meer dan geschiedenis geschreven. Op zijn conto staan zes albums en door de jaren heen werkte hij samen met o.a. Mark Hummel en Kim Wilson. Geen van beiden konden er helaas bij zijn voor deze ‘Europese Tour’ dus werd beroep gedaan op één van de meest gewaardeerde harpers van Nederland, Big Pete! Naast zijn landgenoot bassist Roelof Klein, die me op het gebied van podium-attitude meer en meer aan  Joseph Pope III doet denken, krijgen we ook ‘Twee Belgen’ op het podium en dan hebben we het niet over onze legendarische new-wave band van de helaas van ons heengegane Rembert De Smet. Nee, deze 2 landgenoten zijn op zijn minst ‘blues-legends’ in België en luisteren naar de namen van ‘Willy ‘Wuff’ Maes aan de drums en gitarist Marc Tee. en wat zijn we blij dat we ‘Tee’ nog eens mogen horen, iets wat de ganse zaal achteraf zal gaan beamen.

Sinds een tiental jaren is Rusty Zinn ook de paden gaan bewandelen van reggea wat hem in 2007 het album ‘Reggeablue’ deed uitbrengen. Twee jaar later, in 2009 volgde het in Jamaica opgenomen ‘Manifestation’ en in 2015 ging hij volledig uit de bol met ‘The Reggea Soul of Rusty Zinn’, een album dat werd opgenomen op het ‘Rockbeat’ label. Rusty Reggea on tour en dus vanmiddag in Hotel Thijssen te Vlierden. Nu voor mij mag er wel wat reggea bij want ook ‘Reggea Got Soul’ maar we hopen dat het toch bij blues blijft. Ondanks de immense concurrentie is de zaal van ‘Hotel Thijssen’ lekker volgelopen en daar zal ongetwijfeld de naam van Rusty Zinn wel met te maken hebben.

De zogezegd ‘begeleidende band’ opent hier vandaag de debatten zonder Rusty Zinn en het is Big Pete die het eerste vocale gedeelte voor zijn rekening neemt met nummers als ‘My Backscratcher’ uit zijn laatst verschenen album ‘Live At Bluesnow’. Nadien is het woord aan Marc Tee met ‘I Feel So Bad’ van Chuck Willis uit 1953, en als Elvis het destijds mocht ‘pikken’ waarom dan Marc Tee niet? Onze Marc gooide nog even wat zout in de wonde door te vragen of onze noorderburen al over hun kater heen waren en dan doelde hij zonder meer op het WK veldrijden al kon Matthieu met zoveel pech zijn kansen uiteraard niet gaaf houden.

Eindelijk werd dan het woord gegeven aan diegene waarvoor de meesten onder ons naar Vlierden waren afgezakt en opende Rusty Zinn met Howling Wolf zijn ‘Little Red Rooster’ aka ‘The Red Rooster’ uit 1961. Nadien volgde ook nog ‘You Don’t Have To Go’ en dat nam Rusty precies wat al te letterlijk want eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat het concert verder gedragen werd door de band en zo gingen we richting einde eerste set.

Voor het begin van de tweede set werd het wel even wachten en leek het wel of er iemand aan de zuurstof moest. Eindelijk opende Rusty Zinn en band terug met het instrumentale ‘Don’t Lose Your Cool’, het nummer waarmee Albert Collins zich in 1983 de analen inspeelde en dan… Are You Ready for some ‘Low Down Blues’ was de vraag van Big Pete en dan had hij het niet over de Hank Williams’ song uit 1954. Met zijn Low Down bluesje zakte de ‘spirit’ ook een beetje uit de set en moesten we wachten tot ‘onze’ Marc Tee het vuur terug aan de lont stak met enige rock ’n roll. Na deze heropflakkering leek het even of ze met z’n allen het noorden kwijt waren en dus tijd voor een ‘crisis vergadering’. Het moment ook voor Rusty Zinn om zich terug te laten opmerken met een fraaie solo want het was toch tenslotte voor hem dat we hier waren.

Op de vraag of er daarna verzoeknummers waren klonk het in de zaal van Jimi ‘f*ckin’ Hendrix’ maar antwoorden Rusty Zinn, Big Pete, Marc Tee, Wuff Maes en Roelof Klein met een Mambo’ke waarna het concert een beetje wegzakte naar een veredelde jam sessie. Voldoening? ja en nee al hoop ik dat de ‘fee’ voor Marc Tee werd aangepast 😉 en zo eindig ik voor deze ‘white men’s blues’ met een girl power quote “It Ain’t What You Do (It’s the Way That You Do It)”.

 

Rusty Zinn (review BluesBreeker)

 

Zondag 29 januari 2017 Zaal Thijssen, Vlierden


Rusty Zinn and his European Blues All-Stars featuring Big Pete in Vlierden 

Tekst: Ton Kok
Foto’s: Wil Wijnhoven
Zondag 29 januari stond de Amerikaanse bluesgigant Rusty Zinn op het podium van Zaal Thijssen in het Brabantse Vlierden. Weliswaar stonden er in De Bosuil in het nagelegen Weert deze dag ook een paar klinkende namen op het podium, maar gelukkig had een groot aantal fijnproevers de weg naar Vlierden weer weten te vinden.
De organisatie was in vertrouwde handen van de gebroeders Martin en Theo Brouwers van KeepingTheBluesAlive. Hun echtgenotes zorgden bij de ingang voor een allerhartelijkste ontvangst.

Het was lang geleden dat we Rusty Zinn in Nederland aan het werk hadden kunnen zien, zo’n veertien geleden heb ik me laten vertellen. Zinn, geboren in 1970 in Long Beach, Californië, leerde van de, overigens bij het grote publiek zwaar ondergewaardeerde gitarist Luther Tucker de nodige fijne kneepjes van het vak en begeleidde al vroeg in zijn carrièremannen als Jimmy Rogers en Snooky Pryor. Zijn doorbraak kwam eigenlijk begin jaren negentig, toen hij toetrad tot de begeleidingsband van Kim Wilson en daarmee ook enkele albums opnam, waaronder het fameuze ‘Tigerman”. Daarna was het tijd om op eigen benen verder te gaan en nam hij enkele prima schijfjes op. Het album ‘The Chill’ uit 2000 bezoekt nog regelmatig mijn cd-speler. Een paar jaar later zei hij de blues een beetje vaarwel en stortte zich op soul en reggae. Zijn album ‘Manifestation’ uit 2009 werd in Jamaica opgenomen.

Nu was hij dus weer eens bij ons te horen en was het blues wat de klok sloeg. Hij werd begeleid door The European Blues All-Stars featuring Big Pete. Eigenlijk was dit min of meer de Big Pete Blues Band met Pieter ‘Big Pete’ van der Pluijm (zang/harmonica), Roelof Klijn (bas) en Willie ‘Wuff’ Maes (drums), aangevuld met gitarist/zanger Marc Tee, ook een bij het grote publiek zwaar ondergewaardeerde muzikant. De zuiderburen Maes en Tee waren geen onbekenden voor Zinn als begeleiders. Ook al in 2002 lieten zijn horen een prima klik te hebben met hem.

Om kwart over vier betrad de band, nog zonder Rusty, het podium en kregen we “My Back Scratcher”, “You’re The One” en het altijd schitterende “Come On In This House” te horen. Met wat prima harmonica en gitaarpartijen zat de stemming er al snel in. Na deze door Big Pete gezongen nummers het de beurt aan Marc Thijs om voor een paar songs achter de microfoon plaats te nemen. Van hem kregen we onder meer te horen een lekker versie van “Feel So Bad”. Rusty Zinn had tot dat moment naast me lekker staan te genieten van de muziek, maar na vijf nummers vervoegde hij zich bij de mannen op het podium, hing de Gibson Flying Vee om de schouders en zette een stevig shuffelende versie neer van “Mother-In-Law Blues”. Daarna volgde “Just Like A Fish” van ‘The Chill’ en een fraaie uitgesponnen slow blues. Met ” Back At The Chicken Shack” kwam er een einde aan de eerste set.
Hoge school blues, alleen had het gitaargeluid van Rusty zelf wel iets vetter gemogen. Voor de pauze werd nog even vermeld dat het publiek snel moest handelen, omdat er bij de merchandise nog slechts een handjevol cd’s overgebleven waren na het eerste optreden van dit gezelschap.
Na de pauze kwam gelijk het voltallige gezelschap het podium op en barstte men los met een instrumentale opener, waarin de harmonica domineerde, maar ook beide gitaristen de gelegenheid kregen om even lekker los te gaan. Een vaste waarde op Big Pete’s setlist, de heerlijke slow blues “Early In The Morning” zorgde al voor een vroeg hoogtepunt in deze set. Voor de rest van de set werden de vocalen verdeeld door de heren Zinn, Van der Pluijm en Thijs, waarbij de solo door de Rusty solo gebrachte Tommy Johnson klassieker “Big Road Blues” ook een pareltje was. Met Billy Boy Arnold’s “I Wish You Would” kwam er een einde aan de tweede set. Ook Roelof Klijn en Willie Maes kregen tijdens dit de nodige soloruimte. Het venijn zat een beetje in de staart. Terwijl we een puik staaltje blues voorgeschoteld kregen, pruttelde het vuurtje eronder soms een beetje, maar tegen het eind werd het vuurtje toch nog weer even flink opgestookt. Natuurlijk kwam de band niet weg zonder toegift. Twee nummers volgden er nog, waar onder “Someday” van zijn tweede cd en hier liet de band toch wel het nodige vuurwerk horen.

Al met al wisten de mannen van KeepingTheBluesAlive ons weer een bijzondere bluesmiddag voor te schotelen met doorgewinterde topmuzikanten uit de V.S., België en Nederland, Een voorbeeld van hoe internationale samenwerking ook kan zijn.


 

KTBA.nl Special 1 (review ConcertMonkey)

 ConcertMonkey Reports

About: KTBA.nl Special 1,
Artist: The Bluesbones – Farstreet and guests Ben Poole and Stephen Wilkinson 
Date: 11/12/2016
Venue: KeepingTheBluesAlive, Zaal Thijssen
Place: Vlierden
Your Reporter on the Spot: Walter Vanheuckelom

 

Dat ze er in Vlierden elke keer in slagen om er een feestje van te maken, had ik al dikwijls gehoord. Zondag elf december stond één van de beste Belgische bluesbands op het programma en dus besloten we om zelf eens een kijkje te gaan nemen in Zaal Thijssen te Vlierden. De sympathieke broers Theo en Martin Brouwers hebben samen met hun organisatie keeping the blues alive, bijna maandelijks een optreden in de mooie zaal Thijssen. Zondag was er een special voorzien met de Nederlandse band Farstreet en de Belgische Bluesbones. Om half drie in de namiddag begon het feestje dat tot half acht zou duren. Farstreet mocht dat feestje openen en gitarist Jasper Verstraaten, drummer Keith Pistorius en bassist Gerben Koolen lieten er geen gras over groeien. dsc_1373_0Dadelijk werd het gaspedaal ingedrukt voor een paar stevige bluesrockers met scheurend gitaarwerk van Jasper op de Gibson. De ritmesectie stond garant voor de stomende en stuwende groove waarop de frontman naar hartenlust zijn ding kon doen. De midtempo rocker ‘I Want Spend More Time With You’ kon erg bekoren en daar was het uitstekende solowerk van Jasper niet vreemd aan en ook de Rickenbacker bas klonk erg mooi.

Wereldburger Stephen Wilkinson kwam na een paar nummers de Nederlandse band vervoegen en gaf het concert met ‘Let The Good Times Roll’ een grotere blues toets. Tijdens ‘Big Boss Man’ waren Stephen op bluesharp en Jasper op de Gibson de dsc_1311smaakmakers. Het viertal speelde een erg knappe versie van ‘I’ll Play The Blues For You’, waarin Jasper liet horen dat het niet altijd scheurend gitaarwerk moest zijn, maar dat hij ook een fijne vlijmscherpe solo uit zijn vingers kan toveren. Nieuwkomer Gerben Koolen mocht tijdens deze ballade in de schijnwerper met een knappe bas solo op de Rickenbacker en kreeg daarmee vlot de handen van het publiek op elkaar. Met de Cream cover ‘Sunshine Of Your Love’ en de verschroeiende Jimi Hendrix cover ‘Foxy Lady’ steeg het enthousiasme en de temperatuur in Zaal Thijssen nog meer. Stephen Wilkinson voelde zich dadelijk in zijn sas als zanger en frontman en genoot met volle teugen, tevens wist hij zijn enthousiasme goed over te brengen naar het publiek. dsc_1495_0Daarna werd wat gas teruggenomen voor de stevige blues ballade ‘The Same Thing Happens Again’. Het concert van Farstreet en Stephen Wilkinson werd afgesloten met de Gary Moore Cover ‘Parisienne Walkways’ waarin Jasper zich weer van zijn beste kant liet horen en daarmee bewees dat hij een uitstekend gitarist is. Vooraan op het podium stond Stephen’s wasbord en dat had nog geen dienst gedaan, maar de Amerikaan kreeg toch de gelegenheid om als one man band zijn ding te doen. Eerst was er een lang (waar of niet waar) verhaal over zijn ex vrouw en de scheiding en daarna begon hij solo met zijn bluesharp, wasbord en de percussie instrumenten die aan het bord hingen aan ‘Mojo’. Het publiek genoot met volle teugen van deze Amerikaanse zanger en multi instrumentalist.dsc_1775

Na een korte pauze was het tijd voor The Bluesbones, de band die dit jaar de Belgische Blues Challenge won en die al een paar jaar tot de top in de Belgische blues/bluesrock bands behoort. Ze openen hun optreden met ‘Saved By The Blues’, keigoede blues gekruid met een flinke dosis funk. De ritme sectie met Geert op bas en nieuwe drummer Koen Mertens zorgden voor de fantastische groove en toetsenist Edwin Risbourg zorgde voor een eerste warme en pittige solo op het Hammond. Een nummer dat je vanaf de eerste seconde vast pakt en niet meer los laat. Met ‘The End’ werd het iets steviger en daar zorgde vooral bassist Geert Boeckx voor. Weer was er een hoofdrol weggelegd voor Edwin op de toetsen, maar ook Stef Paglia haalde hier voor het eerst erg fel uit. Frontman Nico blonk weer uit met zijn geweldige stem en zijn inlevingsvermogen wanneer zijn bandleden aan het instrumentale gedeelte bezig waren. Met ‘I Try’ heeft het vijftal de perfecte opvolger voor het sublieme ‘Believe Me’. Deze slowblues boeide vanaf de eerste seconde tot de laatste noot was uitgestorven. De stem van Nico is gemaakt voor dit soort nummers en wat Stef uit zijn gitaar toverde is werkelijk fenomenaal. Ik ga daar geen verdere woorden aan verspillen, want woordendsc_1763_1 zullen altijd te klein zijn. In zijn snarenwerk zat alles, inlevingsvermogen, gevoel, dramatiek, techniek en talent. Niemand bleef onberoerd bij dit magistraal vingerwerk van Stef. In het erg swingende en heel dansbare ‘Riding Out’ waren er een paar dames, die de beentjes uitsmeten en ook Theo Brouwers kon moeilijk stil blijven staan bij deze aanstekelige muziek. Edwin effende met een solo op zijn toetsen de weg voor snel vingerwerk van Stef. In het swampy klinkende ‘Moonshine’ maakte het publiek ook kennis met het uitstekende slide werk van de benjamin van The Bluesbones. Drummer Koen Mertens gaf zijn medemuzikanten geen rust, want de laatste noot van ‘Moonshine’ was nog niet uitgestorven of hij gaf met de basdrum de groove aan voor ‘Find Me A Woman’. Natuurlijk mocht deze single uit hun recentste studio album niet ontbreken. Heerlijke country blues met knap ritmisch slagwerk van Koen op de rand van zijn snare drum en gedreven, rauw slide werk van Stef. Ondertussen maakte Nico, met die prachtige stem van hem, allerlei beloftes aan de vrouw van zijn dromen. Het meer dan dertien minuten, maar geen seconde vervelende ‘She’s Got The Devil In Me’ was het volgende nummer op de setlist. Ondanks het feit dat dit Davis & Kimborough nummer al zoveel maal gecoverd is blijft de versie van The BluesBones behoren tot één van de meest boeiende die we van deze klassieker al gehoord hebben. De wijze waarop toetsenist Edwin Risbourg de toetsen van zijn Hammond beroerde getuigde van grote klasse en naar het einde toe pakte Nico geweldig uit met die fantastische strot van hem.

De nieuwe arrangementen van ‘Voodoo Guitar’ lijken elke keer dat ik The Bluesbones hoor beter te worden. De Hammond klanken droegen het nummer en Stef Paglia bespeelde met geweldig veel gevoel en met heel veel intensiteit de snaren van zijn Strat. Het gaspedaal werd daarna ingedrukt voor het uptempo nummer ‘No Good For Me’. ‘Runaway’ kende een rustig instrumentaal begin. Het had een vertellende zangpartij en de song werd zorgvuldig en erg goed opgebouwd. De ritme sectie vertraagde het ritme en Stef begon subtiel aan wat een Jimi Hendrix achtige solo zou worden. Nog een paar maal werd er een knappe sfeer wisseling in het nummer gelast, maar steeds imponeerde Stef Paglia met zijn fenomenaal gitaarwerk. Farstreet had een vooraf aangekondigde gast bij in de persoon van Stephen Wilkinson, dus wilden The Bluesbones niet achterblijven. Met Ben Poole hadden ze ook een grote verrassing meegebracht. Voor ‘Whiskey Drinking Woman’, een nummer dat Nico voor zijn vrouw schreef, kregen we twee getalenteerde gitaristen op het podium. Stef met de Fender Stratocaster en Ben met een Telecaster. Ben kreeg als eerste de kans om uit te pakken met een zinderende solo op de Tele en wie Ben Poole kent weet dat hij één van de talentrijkste gitaristen is van de UK. Daarna was het de beurt aan Stef, die natuurlijk niet wilde onderdoen voor zijn Britse collega en dat haalde het beste in Stef naar boven. Uiteindelijk leverde deze knappe versie van ‘Whiskey Drinking Woman’ nog een waanzinnig duel op tussen deze twee schitterende gitaristen op. Meteen het einde van het concert, maar dat was zonder het publiek gerekend dat duidelijk meer wilde en natuurlijk wilden The Bluesbones het publiek meer geven. Nu was het Jasper Verstraaten die op zijn Gibson The Bluesbones kwam versterken tijdens het stomende ‘Highway Man’. Eerst pakte Jasper knap uit op zijn zwarte Gibson, daarna zorgde Nico er voor dat het publiek de gelegenheid kreeg om mee te zingen en de aanwezigen lieten zich niet pramen en gingen voluit op dat aanbod in. Daarna waren het weer de gitaarliefhebbers die aan bod kwamen, want ondertussen was Ben Poole ook terug op het podium gekomen en met drie gitaristen die om beurt voor een waanzinnige solo zorgden kon het feestje niet meer kapot. Onder aan het podium stonden Stephen Wilkinson en Keith Pistorius ook ongeduldig te wachten om The Bluesbones te komen vervoegen tijdens deze waanzinnige jam sessie.

Stephen nam dadelijk de micro voor een duet met Nico en ze maakten samen met de twee drummers, drie gitaristen, bassist en toetsenist een feestje met een verschroeiende versie van ‘Mustang Sally’. Stephen nam als een volleerd dirigent het heft in handen en dirigeerde wie aan beurt was voor een solo en dat leverde meermaals vuurwerk op. Zeker tussen de drie gitaristen die zorgden voor vlammend en uitzinnig snarenwerk, maar ook bassist Geert Boeckx wist met zijn bas solo en danspasjes het publiek te bekoren. Edwin Risbourg liet zijn vingers met erg veel gevoel over het toetsenbord glijden tijdens zijn solo en de twee drummers mochten natuurlijk niet achterblijven en ook zij lieten horen wat zij in huis hadden tijdens een knappe synchrone drum solo. Gangmaker Stephen Wilkinson breide James Brown zijn ‘Sexmachine’ naadloos aan ‘Mustang Sally’ en weer was het negental op het podium weg voor een lange jam met ontelbare solo’s, waarin elke muzikant zijn kunnen mocht en kon tonen en wees maar zeker dat ze gretig waren. Er volgde nog een uitstekende versie van ‘Save Your Moneymaker’ en het door Wilkinson geschreven ‘747’. Na twee uur en vijfenveertig minuten stopte het concert van The Bluesbones. Het publiek was dolgelukkig na dit waanzinnig spektakel. Keeping The Blues Alive in Vlierden, kan weer een top concert aan hun lange lijstje toevoegen. Bedankt dat ik op dit feestje, waar nog lang zal over gesproken worden mocht bijzijn.

Verslag, foto’s en filmpjes : Walter Vanheuckelom

Fotoalbum Farstreet : https://www.flickr.com/photos/walter_vanheuckelom/albums/72157673914251013

Fotoalbum The Bluesbones : https://www.flickr.com/photos/walter_vanheuckelom/albums/72157676025911912

 

Giles Robson Band (Review Rootsville)

 

Giles Robson Band (UK)

Keeping The Blues Alive – Vlierden (NL)

2016, november 20
organisation: Keeping The Blues Alive
artist: Giles Robson Band
review & photo credits: Freddie
© Rootsville 2016

 

Met Doug Deming samen met Big Pete hadden ze hier in Hotel Thijssen vorige maand een klepper van formaat en daarmee wil ik bedoelen dat dit nu eens mijn ‘ding’ was. Ik ben benieuwd of ik met Giles Robson & Band ook nog zo hoog zal oplopen en dus laat ik na de obligate begroetingen het woord aan deze Brit.

rootsville-giles-robsonDe ‘Brexit’ is deze Britse harper blijkbaar goed bevallen want na Blaublues en Ridderkerk is hij nu ook te gast bij ‘KTBA’ van de Brouwers Brothers. De mosterd ging deze Giles Robson halen bij iconen als Little Walter en Sonny Boy Williamson en daarmee zit hij in goed gezelschap. Uiteraard kan hij het niet alleen meester en laat hij zich begeleiden door zijn band Andy Knight, Jeff Walker en Darren Crome aka The ‘Bearded’ Aces ;-). Uiteraard staat zijn recent uitgekomen album ‘For Those Who Need The Blues’ in de kijker vandaag.

Voor diegene die dachten dat in de UK alleen Paul Lamb iets betekende moet na vandaag wel onmiddellijk zijn mening gaan herzien want wat deze Giles Robson hier vandaag in Vlierden liet horen is sterk, zeer sterk. Ook zijn band is van een zeer goed niveau en ze laten zich niet op een foutje betrappen. Zeg maar gerust dat we hier het betere ‘smoelwerk’ te horen hebben gekregen en dat we van deze harper nog gaan horen.

rootsville-giles-robson-1De lokroep naar ‘Sarah Lee’ deed de zaal al dadelijk meeleven al kregen we deze dame dan ook weer niet te zien. Stevig harmonica werk met kennis van zaken met daarbij heerlijke gitaarifjes van Andy Knight. Na enkele sterke momenten mocht de band eventjes uitrusten en kwam Giles Robson aandraven met een beetje ‘folk history’ over zijn instrument incluis enkele deuntjes die iedereen nog wel kende. Aansluitend zou Giles zijn kunde op de Mississippi saxofoon nog eens extra in de verf weten te zetten met het nabootsen van een treinreisje, only not the Orange Blossom Special…

Met als voorbeeld een Sonny Boy Williamson kan en mag deze uiteraard niet ontbreken en zelfs een Muddy Waters met ‘Just For You’ wordt hier door de menigte best gesmaakt. Nummers als ‘Where You Been’ krijgen hier door het betere harpwerk een andere dimensie toegemeten en is bassist Jeff Walker alom aanwezig. Na ‘A Walter Shade Of Blue’ krijgen ze er hier maar niet genoeg van, of om met een nummer van Giles Robson te besluiten…that’s summa that good stuff, en daarbij moeten we nogmaals toegeven dat Theo en Martin een goede neus hebben en moeten wij weerom in alle schaamte toegeven dat het niet altijd grote namen hoeven te zijn…

rootsville-giles-robson-2rootsville-giles-robson-3rootsville-giles-robson-5

Giles Robson Band (review Bluesbreeker)

 

Zondag 20 november, Zaal Thijssen, Vlierden
Gil Robson imponeert bij KTBA

 

Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

robson-bluesbreekerTijdens het laatste Bluezy Bluesfestival in Ridderkerk had ik Giles Robson al aan het werk gezien, toen als onderdeel van The Dirty Aces. Maar daar werd hij een beetje ondergesneeuwd door bands als: Ian Siegal & The Rhythm Chiefs; Kai Strauss Electric Blues Allstars en Zac Harmon. Onterecht natuurlijk, want de liefhebbers van de bluesharp kwamen behoorlijk aan hun trekken op die befaamde 2e april in Ridderkerk. Nu is het wel zo dat het spelen op een festival anders is als een volledig concert van een band.

En daar zijn we zondag 20 november wel achter gekomen in Zaal Thijsen te Vlierden. Keeping The Blues Alive is erin geslaagd om Giles Robson samen met gitarist Andy Knight, bassist Jeff Walker en drummer Darren J Crome te strikken voor een optreden. Tijdens het Bluezy Bluesfestival in Ridderkerk stond hij nog als onderdeel van The Dirty Aces op het podium in Vlierden echter gewoon Giles Robson. Dezelfde muziek en dezelfde band, niks meer en niks minder. Maar naar mijn idee met nog meer spirit en blues en ik kan op voorhand al vertellen dat het is gaan spetteren in zaal Thijssen.

 

In het begin is het nog aftasten, het publiek moet de band leren kennen en de band tast met het eerste nummer het publiek af. Maar daarna is het ijs gebroken en met de eerste noot van
‘Sarah Lee’ gaat het dak ervan af. Het kwartet gaat als een speer en hoe meer het publiek
reageert hoe vuriger de de band speelt, zo lijkt het. Traditionals, classics, eigen werk en covers worden op een perfecte wijze gemixed en er is geen enkel moment dat de verzadiging toeslaat, verre van dat zelfs.
Een mooie uitvoering van ‘Steady Rolling Man’ bevestigt eens te meer de blues kwaliteiten van Giles en de band. En met de daaropvolgende songs: ‘Where You Been’ en ‘Summa That Good Stuff’ laat Giles horen op de bluesharp en daarbij kan hij zich meten met de groten in de blues. Die eerste set is supergaaf en retestrak en de verwachtingen zijn hoog voor de tweede set. Leuk is het ook als we een korte harp workshop krijgen en Giles daarbij enige stijlen uitlegt. Volgens Giles moet een goede harpspeler een stoomtrein kunnen imiteren. En hoppa… hij smijt er zo maar een stoomtrein tussen door een heerlijk vlot deuntje op de bluesharp. Moet kunnen dacht ik…

 

Na vijftien minuten pauze is het weer knallen met het openingsnummer van de tweede set.
Giles gaat gerespecteerde nummers als: ‘Just To Be With You’, van Muddy Waters’ en
‘Automatic’ van The Red Devils niet uit de weg. Dat noem ik lef hebben om deze krakers op je eigen manier te interpreteren. Maar dat levert wel bewondering en een daverend applaus op en dat is verdiend ook.
Iedereen in de zaal is onder de indruk van de band die werkelijk alles uit de kast haalt en zich keer op keer wil bewijzen. Inmiddels hoeft de band zich niet meer te bewijzen want dat is hen al in de eerste set gelukt.
Een van de mooiste songs van de dag vind ik persoonlijk ‘A Walter Shade Of Blue’. Een nummer dat mij maar velen in de zaal bij de strot grijpt. Zowel Giles op de harp en Andy op de gitaar spelen dit zo ingetogen en intens dat het je niet onberoerd laat.
Dan volgt het eerste nummer van Giles album “For Those Who Need The Blues”, ‘Shady
Heart’ met heel veel groove en volvette blues weer een ander niveau.

 

Variatie staat op een heel hoog level bij Giles Robson en dat is wel zo prettig om de volgende gig te gaan bekijken. Maar voor dat het zover is speelt hij nog twee toegiften op verzoek van enkele diehard fans in de zaal. Dat het verzoeknummers zijn versterkt alleen maar de band tussen de muzikanten en het publiek. Een publiek waarvan de voorste rijen bij het podium danst op de nummers die gespeeld worden.
En dan komt na afloop van het optreden een kleine ‘koter’ met zijn gitaartje het podium om samen met Andy op de foto te gaan. Toch wel een moment om niet te vergeten en dat zeker blijft hangen als we deze band weer aan het werk zien.

 

Er is afgelopen weekend erg veel te doen geweest in de regio, en eerlijk gezegd is het niet moeilijk geweest om de keuze voor Vlierden te maken. Dit heeft zich dubbel en dwars betaald. Die gebroeders flikken het toch maar iedere keer weer goede keuzes te maken en verrassingen te presenteren.

BluesBreeker Giles Robson1BluesBreeker Giles Robson 2