Mike Wheeler, Kai Strauss, Deger (Review Bluesbreeker)

Zondag 25 februari 2018, zaal Thijssen, Vlierden
Mike Wheeler en Kai Strauss zorgen voor volle bak bij KTBA
Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

Bij binnenkomst in zaal Thijssen blijkt dat het al drukker is als gewoonlijk en uiteindelijk wordt het ook praktisch volle bak. De regionale band Deger en Mike Wheeler met Kai Strauss blijken als een magneet te werken op het publiek. Een ongewone combinatie van twee bands maar wel eentje die verrassend is.

Klokslag half vier trapt Deger af, dat is bluesrock in Deurnes dialect met hier en daar wat uitstapjes richting de blues. Overigens wil Deger in het Deurnes dialect zeggen: ‘elke keer weer’.
Soms heeft de sound wat weg van Normaal, dan hoor ik weer een vleugje Santana en zo nu en dan glipt iets van The Allman Brothers sound voorbij. Met andere woorden een leuke mix van soundstijlen maar vooral ook leuke titels zoals: ‘Dwaallichtje’ of ‘Grard Sien’ om er maar eens twee aan te stippen.
Het zijn over het algemeen eigen nummers in het Engels die Pieter en zijn bandleden vertalen naar het Deurnes dialect. Nieuwe nummers maar ook nummers die al langer op de plank lagen.

Dat de mannen er zin in hebben blijkt wel uit hun spel. Ze hebben er duidelijk zin in getuige ook de interessante uitleg die zanger en mondharmonicaspeler Pieter Althuizen bij hun nummers geeft. Bekende deuntjes met pareltjes van teksten die je ook nog zonder nadenken kunt verstaan. Ik vind, en dan ben ik niet alleen daarin, het een leuke opener van de bluesdag in Vlierden.

Hierna is het dan de beurt aan Mike Wheeler, tenminste…. Kai Strauss opent samen met drummer Pascal Delmas en bassist Frederic Jouglas het programma en steekt van wal met ‘Sweet Girl’ waarvan ik de sound toedicht aan Freddie King. Dit is even om op te warmen, mocht dat overigens nodig zijn.
Want al gitaarspelend komt Mike Wheeler bij de eerste noten van ‘You Won’t Do Right’ door de zaal lopend het podium op. Daarmee scoort hij al meteen punten die zich tijdens het optreden ras vermeerderen.

 

Van zijn album “Selfmade Man” wordt ‘Chicago Blues’ gespeelt, jammer genoeg zonder mondharmonica zoals op het album, maar het blijft een fraai nummer. De eerste set wordt afgesloten met de nummers ‘Big Mistake’ en ‘Let Me Love You’ een nummer van Willie Dixon.

Twee gitaristen op het podium die alle ins en outs van hun Fender kennen en er alles uit halen wat erin zit. Dat levert mooie en spannende duels op waarbij je je vingers kunt aflikken. Zowel Kai als Mike zijn twee puike gitaristen, al hoewel Kai toch iets hoger in de pikorde staat naar mijn gevoel. Maar misschien is het ook wel dat ik in dit geval niet zo objectief ben, want eerlijk gezegd ben ik een groot liefhebber van Kai’s gitaarspel.
De begeleidings muzikanten van Mike en Kai komen uit Frankrijk. Het zijn Pascal Delmas en Fred Letroit tours, bij de blues kenners bekend van optredens waarbij zij de ‘grote’ meneren uit de blueswereld terzijde staan op festivals en concerten in Europa. Daarmee heb je dus vier geweldige artiesten op het podium die een brok ervaring met zich meebrengen en dat merk je wel tijdens het optreden.

De tweede set opent Kai met ‘Here I Am’ en ondertussen komt Mike, via een kortere weg, weer het podium op.
Klein en haast breekbaar spelen is voor Mike ook geen geheim, dat bewijst hij met het nummer ‘A Blind Man Can’t See’ ook een bijzonder sterke song.
Kai Strauss heeft vaker gewerkt met Mike Wheeler en op zijn album ‘I Go By Feel’ speelt hij op enkele nummers mee. Een van die songs is ‘Gotta Wake Up’ waarbij Kai de zang voor zijn rekening neemt. Hij zingt live voortreffelijk, een ander geluid dan Mike die ik hierin wat hoger inschat.
Hun uitvoering van Otis Rush’ nummer ‘All Your Love’ is er eentje om door een ringetje te halen. De versie van John Mayall is voortreffelijk maar deze van Mike en Kai doet er niets voor onder.
Langzaamaan gaat het richting het einde van het optreden en gooit Mike er nog een schepje bovenop door van het podium te lopen en tussen het enthousiaste publiek zijn gitaarkunsten te tonen. Wat een genot om deze man aan het werk te zien, hij heeft oog voor het publiek en de muziek. De passie voor de blues is bij hem goed af te lezen en met de titeltrack van zijn album: “Turn Up” paait hij het publiek nog eens extra.

In Vlierden lukt het niemand om zonder toegift weg te komen, ook niet Mike Wheeler. Dat weet Kai maar al te goed, hij heeft hier al op het podium gestaan.
Twee nummers trekt de band ervoor uit om afscheid te nemen van het publiek, van Keeping The Blues Alive en van Zaal Thijssen. Het mooie ‘Need Your Love So Bad’ en ‘Sweet Home Chicago’ lenen zich daar voortreffelijk voor.
Inmiddels is het al 19:00 uur als de stekker eruit gaat en kan ik met droge ogen zeggen dat ik heb genoten van een beresterk optreden van Mike Wheeler en Kai Strauss maar ook van Deger die mij verrast hebben met hun dialect blues.
Toch weer een doordachte zet van de gebroeders Brouwers om deze dag zo in elkaar te steken.

 


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.