Jose Ramirez & Mikes Electric Mud (Review BluesBreeker)

Mikes Electric Mud and Jose Ramirez and The Mojo Workers
 
KTBA, zondag 21 januari, Zaal Thijssen Vlierden
Mike’s Electric Mud bevestigt, José Ramirez zoekt bevestiging
Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven
Keeping The Blues Alive heeft voor deze zondag een dubbelconcert op haar programma staan. De regionale band Mike’s Electric Mud en de uit Costa Rica afkomstige gitarist/zanger José Ramirez, ook the Costa Rica blues ambassador genoemd, die begeleid wordt door het Spaanse trio The Mojo Workers.
Met andere woorden we zitten van 15:00 uur tot ruim 19:00 uur onder de pannen. Ondertussen dat Zaal Thijssen volloopt met bluesliefhebbers uit alle contreien van het land en zelfs uit het buitenland, staat José Ramirez en daarna Mike’s Electric Mud nog te soundchecken.

Maar klokslag 15:00 uur begint Mike’s Electric Mud met Sugar Ray Norcia’s ‘Lonesome’ en bammmm… direct zit de sfeer erin. Met een keur aan selectief gekozen nummers zoals: ‘Devil Woman’; ‘Pretty Baby’; ‘I Can Tell’ en niet te vergeten ‘Going To The Church’ worden grootheden als Howlin Wolf, Kim Wilson (hierbij is de harp en stem van Maikel van Bogget debet aan), en Lester Butler geëerd. En wel op een hele fraaie en sublieme manier. De band die al op Moulin Blues en Hookrock heeft gestaan is nog meer gegroeid naar een eenheid. Van enige nervositeit is niets meer te bekennen. Stuk voor stuk staan hier gelouterde muzikanten op het podium die de blues in hun aderen hebben stromen en dat ook op een voortreffelijke wijze kunnen overbrengen op het publiek. Enig chauvinisme speelt natuurlijk hierbij ook een rol. Want eerlijk is eerlijk als zo’n band uit het Nederweertse hier speelt krijg je toch bijna een gevoel van saamhorigheid.

En het gebeurt niet vaak dat het ‘voorprogramma’ een toegift speelt. Maar vandaag is dat totaal anders het publiek is zo in de mood geraakt van Mike’s Electric Mud dat ze teruggeroepen worden.
Met een voortreffelijke uitvoering van ‘Driftin’ sluiten zij een bijzonder fraai optreden af. Eens te meer bevestigen zij hun status als een van de betere blues vertegenwoordigers in Nederland maar zeker in Brabant en Limburg.

The Mojo Workers starten hun optreden met het eerste nummer nog zonder José Ramirez. Deze komt tijdens het tweede nummer: ‘Honey Hush’ spelend op zijn gitaar vanuit achter de zaal naar het podium gelopen. Dat is pas een binnenkomer. Voor mij en vele anderen is hij nog een onbekende in de scene. Daarom vind ik het prijzenswaardig dat de gebroeders het aandurven hun nek uit te steken om iets onbekends neer te zetten. De stelling van Martin Brouwers is: ‘je moet onbekend talent ook een kans geven’. Een stelling die ik zeker onderstreep. Maar dit kan zowel goed als slecht uitpakken, ik kan nu al verklappen dat het laatste niet van toepassing is.

José is veel in de States geweest en dat merk je hoe hij te werk gaat op het podium. Veel praten en een uitleg geven bij songs, daar is op zich niets mis mee… En toch zie ik vele denken van: niet lulle maar speule….
De band speelt veel covers met zo nu en dan een eigen nummer zoals ‘Gasoline & Matches’ door José gepend is.  Maar ook ‘Don’t Answer The Door’ van BB King passeert de revue.

Tot nu toe weet hij mij in ieder geval nog niet te overtuigen. En dat duurt toch noch vrij lang voordat ik meer interesse in hem krijg. Eigenlijk pas bij het een na laatste nummer van de eerste set. Tijdens de song ‘Everyday I Have The Blues’ gaat hij een gitaarduel aan met José Luis Pardo, gitarist van zijn begeleidingsband The Mojo Workers. En dat is het moment dat hij loskomt. Het is alsof hij Luis Pardo daarvoor nodig heeft om te sparren en alles te geven. Dat valt bij meerdere songs op. Zoals bij ‘Oh Baby’ het openingsnummer in de tweede set en op dat moment is de weegschaal in zijn voordeel door geslagen.
Alhoewel ik veel bezoekers beide gitaristen hoor vergelijken waarbij José Luis Pardo toch hoger aangeslagen wordt. Dat gevoel heb ik eigenlijk ook, maar als ik eerlijk ben speelt José Ramirez iets subtieler en technisch is hij meer perfect. Maar misschien is de underdog rol van Luis Pardo net het beetje dat hem boven José Ramirez laat uitsteken.
Iedereen weet het te waarderen dat de band Maikel van Bogget het podium oproept om samen met hen onder meer het mooie ‘Ain’t Nobody’s Business’ te spelen. Dat voegt warempel iets extra’s toe wat het publiek ook wel merkt.

Ook José Ramirez and The Mojo Workers mogen zaal Thijssen niet verlaten zonder een toegift. Zij kiezen ervoor om ‘Let The Good Times Roll’ te spelen. Goed gekozen overigens, waarmee een toffe bluesmiddag tot een einde is gekomen.
José Ramirez is een technisch goede gitarist, niets meer en niets minder maar hij heeft nog niet die bevestiging gekregen die hij misschien zou moeten verdienen. Maar daar wordt in de toekomst aan gewerkt, daarvan ben ik wel overtuigd.
Maar zoals al eerder geschreven, het is lovenswaardig van de Gebroeders Brouwers om hun nek uit te steken voor onbekend talent en hun een kans te geven.


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.