Rusty Zinn (Review Rootsville)

 

Rusty Zinn(US) feat. Big Pete & Marc Tee

KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden(NL)

2017, januari 29
organisation: KeepingTheBluesAlive.nl
artist: Rusty Zinn
review & photo credits: Freddie
© Rootsville 2017

 

Bijna wordt voor januari op ‘delete’ gedrukt dus gaat het in alle zeven haasten naar Vlierden om bij ‘KTBA’ het eerste concert van het jaar ginds te gaan meepikken. Op de affiche bij Theo en Maarten staat niemand minder dan Rusty Zinn. Deze in het zuiden van Californië opgegroeide bluesgitarist is nog maar 46 en voor blues is hij dan nog maar net de term ‘youngster’ ontgroeid maar toch heeft deze gitarist al meer dan geschiedenis geschreven. Op zijn conto staan zes albums en door de jaren heen werkte hij samen met o.a. Mark Hummel en Kim Wilson. Geen van beiden konden er helaas bij zijn voor deze ‘Europese Tour’ dus werd beroep gedaan op één van de meest gewaardeerde harpers van Nederland, Big Pete! Naast zijn landgenoot bassist Roelof Klein, die me op het gebied van podium-attitude meer en meer aan  Joseph Pope III doet denken, krijgen we ook ‘Twee Belgen’ op het podium en dan hebben we het niet over onze legendarische new-wave band van de helaas van ons heengegane Rembert De Smet. Nee, deze 2 landgenoten zijn op zijn minst ‘blues-legends’ in België en luisteren naar de namen van ‘Willy ‘Wuff’ Maes aan de drums en gitarist Marc Tee. en wat zijn we blij dat we ‘Tee’ nog eens mogen horen, iets wat de ganse zaal achteraf zal gaan beamen.

Sinds een tiental jaren is Rusty Zinn ook de paden gaan bewandelen van reggea wat hem in 2007 het album ‘Reggeablue’ deed uitbrengen. Twee jaar later, in 2009 volgde het in Jamaica opgenomen ‘Manifestation’ en in 2015 ging hij volledig uit de bol met ‘The Reggea Soul of Rusty Zinn’, een album dat werd opgenomen op het ‘Rockbeat’ label. Rusty Reggea on tour en dus vanmiddag in Hotel Thijssen te Vlierden. Nu voor mij mag er wel wat reggea bij want ook ‘Reggea Got Soul’ maar we hopen dat het toch bij blues blijft. Ondanks de immense concurrentie is de zaal van ‘Hotel Thijssen’ lekker volgelopen en daar zal ongetwijfeld de naam van Rusty Zinn wel met te maken hebben.

De zogezegd ‘begeleidende band’ opent hier vandaag de debatten zonder Rusty Zinn en het is Big Pete die het eerste vocale gedeelte voor zijn rekening neemt met nummers als ‘My Backscratcher’ uit zijn laatst verschenen album ‘Live At Bluesnow’. Nadien is het woord aan Marc Tee met ‘I Feel So Bad’ van Chuck Willis uit 1953, en als Elvis het destijds mocht ‘pikken’ waarom dan Marc Tee niet? Onze Marc gooide nog even wat zout in de wonde door te vragen of onze noorderburen al over hun kater heen waren en dan doelde hij zonder meer op het WK veldrijden al kon Matthieu met zoveel pech zijn kansen uiteraard niet gaaf houden.

Eindelijk werd dan het woord gegeven aan diegene waarvoor de meesten onder ons naar Vlierden waren afgezakt en opende Rusty Zinn met Howling Wolf zijn ‘Little Red Rooster’ aka ‘The Red Rooster’ uit 1961. Nadien volgde ook nog ‘You Don’t Have To Go’ en dat nam Rusty precies wat al te letterlijk want eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat het concert verder gedragen werd door de band en zo gingen we richting einde eerste set.

Voor het begin van de tweede set werd het wel even wachten en leek het wel of er iemand aan de zuurstof moest. Eindelijk opende Rusty Zinn en band terug met het instrumentale ‘Don’t Lose Your Cool’, het nummer waarmee Albert Collins zich in 1983 de analen inspeelde en dan… Are You Ready for some ‘Low Down Blues’ was de vraag van Big Pete en dan had hij het niet over de Hank Williams’ song uit 1954. Met zijn Low Down bluesje zakte de ‘spirit’ ook een beetje uit de set en moesten we wachten tot ‘onze’ Marc Tee het vuur terug aan de lont stak met enige rock ’n roll. Na deze heropflakkering leek het even of ze met z’n allen het noorden kwijt waren en dus tijd voor een ‘crisis vergadering’. Het moment ook voor Rusty Zinn om zich terug te laten opmerken met een fraaie solo want het was toch tenslotte voor hem dat we hier waren.

Op de vraag of er daarna verzoeknummers waren klonk het in de zaal van Jimi ‘f*ckin’ Hendrix’ maar antwoorden Rusty Zinn, Big Pete, Marc Tee, Wuff Maes en Roelof Klein met een Mambo’ke waarna het concert een beetje wegzakte naar een veredelde jam sessie. Voldoening? ja en nee al hoop ik dat de ‘fee’ voor Marc Tee werd aangepast 😉 en zo eindig ik voor deze ‘white men’s blues’ met een girl power quote “It Ain’t What You Do (It’s the Way That You Do It)”.

 

Rusty Zinn (review BluesBreeker)

 

Zondag 29 januari 2017 Zaal Thijssen, Vlierden


Rusty Zinn and his European Blues All-Stars featuring Big Pete in Vlierden 

Tekst: Ton Kok
Foto’s: Wil Wijnhoven
Zondag 29 januari stond de Amerikaanse bluesgigant Rusty Zinn op het podium van Zaal Thijssen in het Brabantse Vlierden. Weliswaar stonden er in De Bosuil in het nagelegen Weert deze dag ook een paar klinkende namen op het podium, maar gelukkig had een groot aantal fijnproevers de weg naar Vlierden weer weten te vinden.
De organisatie was in vertrouwde handen van de gebroeders Martin en Theo Brouwers van KeepingTheBluesAlive. Hun echtgenotes zorgden bij de ingang voor een allerhartelijkste ontvangst.

Het was lang geleden dat we Rusty Zinn in Nederland aan het werk hadden kunnen zien, zo’n veertien geleden heb ik me laten vertellen. Zinn, geboren in 1970 in Long Beach, Californië, leerde van de, overigens bij het grote publiek zwaar ondergewaardeerde gitarist Luther Tucker de nodige fijne kneepjes van het vak en begeleidde al vroeg in zijn carrièremannen als Jimmy Rogers en Snooky Pryor. Zijn doorbraak kwam eigenlijk begin jaren negentig, toen hij toetrad tot de begeleidingsband van Kim Wilson en daarmee ook enkele albums opnam, waaronder het fameuze ‘Tigerman”. Daarna was het tijd om op eigen benen verder te gaan en nam hij enkele prima schijfjes op. Het album ‘The Chill’ uit 2000 bezoekt nog regelmatig mijn cd-speler. Een paar jaar later zei hij de blues een beetje vaarwel en stortte zich op soul en reggae. Zijn album ‘Manifestation’ uit 2009 werd in Jamaica opgenomen.

Nu was hij dus weer eens bij ons te horen en was het blues wat de klok sloeg. Hij werd begeleid door The European Blues All-Stars featuring Big Pete. Eigenlijk was dit min of meer de Big Pete Blues Band met Pieter ‘Big Pete’ van der Pluijm (zang/harmonica), Roelof Klijn (bas) en Willie ‘Wuff’ Maes (drums), aangevuld met gitarist/zanger Marc Tee, ook een bij het grote publiek zwaar ondergewaardeerde muzikant. De zuiderburen Maes en Tee waren geen onbekenden voor Zinn als begeleiders. Ook al in 2002 lieten zijn horen een prima klik te hebben met hem.

Om kwart over vier betrad de band, nog zonder Rusty, het podium en kregen we “My Back Scratcher”, “You’re The One” en het altijd schitterende “Come On In This House” te horen. Met wat prima harmonica en gitaarpartijen zat de stemming er al snel in. Na deze door Big Pete gezongen nummers het de beurt aan Marc Thijs om voor een paar songs achter de microfoon plaats te nemen. Van hem kregen we onder meer te horen een lekker versie van “Feel So Bad”. Rusty Zinn had tot dat moment naast me lekker staan te genieten van de muziek, maar na vijf nummers vervoegde hij zich bij de mannen op het podium, hing de Gibson Flying Vee om de schouders en zette een stevig shuffelende versie neer van “Mother-In-Law Blues”. Daarna volgde “Just Like A Fish” van ‘The Chill’ en een fraaie uitgesponnen slow blues. Met ” Back At The Chicken Shack” kwam er een einde aan de eerste set.
Hoge school blues, alleen had het gitaargeluid van Rusty zelf wel iets vetter gemogen. Voor de pauze werd nog even vermeld dat het publiek snel moest handelen, omdat er bij de merchandise nog slechts een handjevol cd’s overgebleven waren na het eerste optreden van dit gezelschap.
Na de pauze kwam gelijk het voltallige gezelschap het podium op en barstte men los met een instrumentale opener, waarin de harmonica domineerde, maar ook beide gitaristen de gelegenheid kregen om even lekker los te gaan. Een vaste waarde op Big Pete’s setlist, de heerlijke slow blues “Early In The Morning” zorgde al voor een vroeg hoogtepunt in deze set. Voor de rest van de set werden de vocalen verdeeld door de heren Zinn, Van der Pluijm en Thijs, waarbij de solo door de Rusty solo gebrachte Tommy Johnson klassieker “Big Road Blues” ook een pareltje was. Met Billy Boy Arnold’s “I Wish You Would” kwam er een einde aan de tweede set. Ook Roelof Klijn en Willie Maes kregen tijdens dit de nodige soloruimte. Het venijn zat een beetje in de staart. Terwijl we een puik staaltje blues voorgeschoteld kregen, pruttelde het vuurtje eronder soms een beetje, maar tegen het eind werd het vuurtje toch nog weer even flink opgestookt. Natuurlijk kwam de band niet weg zonder toegift. Twee nummers volgden er nog, waar onder “Someday” van zijn tweede cd en hier liet de band toch wel het nodige vuurwerk horen.

Al met al wisten de mannen van KeepingTheBluesAlive ons weer een bijzondere bluesmiddag voor te schotelen met doorgewinterde topmuzikanten uit de V.S., België en Nederland, Een voorbeeld van hoe internationale samenwerking ook kan zijn.


 

KTBA.nl Special 1 (review ConcertMonkey)

 ConcertMonkey Reports

About: KTBA.nl Special 1,
Artist: The Bluesbones – Farstreet and guests Ben Poole and Stephen Wilkinson 
Date: 11/12/2016
Venue: KeepingTheBluesAlive, Zaal Thijssen
Place: Vlierden
Your Reporter on the Spot: Walter Vanheuckelom

 

Dat ze er in Vlierden elke keer in slagen om er een feestje van te maken, had ik al dikwijls gehoord. Zondag elf december stond één van de beste Belgische bluesbands op het programma en dus besloten we om zelf eens een kijkje te gaan nemen in Zaal Thijssen te Vlierden. De sympathieke broers Theo en Martin Brouwers hebben samen met hun organisatie keeping the blues alive, bijna maandelijks een optreden in de mooie zaal Thijssen. Zondag was er een special voorzien met de Nederlandse band Farstreet en de Belgische Bluesbones. Om half drie in de namiddag begon het feestje dat tot half acht zou duren. Farstreet mocht dat feestje openen en gitarist Jasper Verstraaten, drummer Keith Pistorius en bassist Gerben Koolen lieten er geen gras over groeien. dsc_1373_0Dadelijk werd het gaspedaal ingedrukt voor een paar stevige bluesrockers met scheurend gitaarwerk van Jasper op de Gibson. De ritmesectie stond garant voor de stomende en stuwende groove waarop de frontman naar hartenlust zijn ding kon doen. De midtempo rocker ‘I Want Spend More Time With You’ kon erg bekoren en daar was het uitstekende solowerk van Jasper niet vreemd aan en ook de Rickenbacker bas klonk erg mooi.

Wereldburger Stephen Wilkinson kwam na een paar nummers de Nederlandse band vervoegen en gaf het concert met ‘Let The Good Times Roll’ een grotere blues toets. Tijdens ‘Big Boss Man’ waren Stephen op bluesharp en Jasper op de Gibson de dsc_1311smaakmakers. Het viertal speelde een erg knappe versie van ‘I’ll Play The Blues For You’, waarin Jasper liet horen dat het niet altijd scheurend gitaarwerk moest zijn, maar dat hij ook een fijne vlijmscherpe solo uit zijn vingers kan toveren. Nieuwkomer Gerben Koolen mocht tijdens deze ballade in de schijnwerper met een knappe bas solo op de Rickenbacker en kreeg daarmee vlot de handen van het publiek op elkaar. Met de Cream cover ‘Sunshine Of Your Love’ en de verschroeiende Jimi Hendrix cover ‘Foxy Lady’ steeg het enthousiasme en de temperatuur in Zaal Thijssen nog meer. Stephen Wilkinson voelde zich dadelijk in zijn sas als zanger en frontman en genoot met volle teugen, tevens wist hij zijn enthousiasme goed over te brengen naar het publiek. dsc_1495_0Daarna werd wat gas teruggenomen voor de stevige blues ballade ‘The Same Thing Happens Again’. Het concert van Farstreet en Stephen Wilkinson werd afgesloten met de Gary Moore Cover ‘Parisienne Walkways’ waarin Jasper zich weer van zijn beste kant liet horen en daarmee bewees dat hij een uitstekend gitarist is. Vooraan op het podium stond Stephen’s wasbord en dat had nog geen dienst gedaan, maar de Amerikaan kreeg toch de gelegenheid om als one man band zijn ding te doen. Eerst was er een lang (waar of niet waar) verhaal over zijn ex vrouw en de scheiding en daarna begon hij solo met zijn bluesharp, wasbord en de percussie instrumenten die aan het bord hingen aan ‘Mojo’. Het publiek genoot met volle teugen van deze Amerikaanse zanger en multi instrumentalist.dsc_1775

Na een korte pauze was het tijd voor The Bluesbones, de band die dit jaar de Belgische Blues Challenge won en die al een paar jaar tot de top in de Belgische blues/bluesrock bands behoort. Ze openen hun optreden met ‘Saved By The Blues’, keigoede blues gekruid met een flinke dosis funk. De ritme sectie met Geert op bas en nieuwe drummer Koen Mertens zorgden voor de fantastische groove en toetsenist Edwin Risbourg zorgde voor een eerste warme en pittige solo op het Hammond. Een nummer dat je vanaf de eerste seconde vast pakt en niet meer los laat. Met ‘The End’ werd het iets steviger en daar zorgde vooral bassist Geert Boeckx voor. Weer was er een hoofdrol weggelegd voor Edwin op de toetsen, maar ook Stef Paglia haalde hier voor het eerst erg fel uit. Frontman Nico blonk weer uit met zijn geweldige stem en zijn inlevingsvermogen wanneer zijn bandleden aan het instrumentale gedeelte bezig waren. Met ‘I Try’ heeft het vijftal de perfecte opvolger voor het sublieme ‘Believe Me’. Deze slowblues boeide vanaf de eerste seconde tot de laatste noot was uitgestorven. De stem van Nico is gemaakt voor dit soort nummers en wat Stef uit zijn gitaar toverde is werkelijk fenomenaal. Ik ga daar geen verdere woorden aan verspillen, want woordendsc_1763_1 zullen altijd te klein zijn. In zijn snarenwerk zat alles, inlevingsvermogen, gevoel, dramatiek, techniek en talent. Niemand bleef onberoerd bij dit magistraal vingerwerk van Stef. In het erg swingende en heel dansbare ‘Riding Out’ waren er een paar dames, die de beentjes uitsmeten en ook Theo Brouwers kon moeilijk stil blijven staan bij deze aanstekelige muziek. Edwin effende met een solo op zijn toetsen de weg voor snel vingerwerk van Stef. In het swampy klinkende ‘Moonshine’ maakte het publiek ook kennis met het uitstekende slide werk van de benjamin van The Bluesbones. Drummer Koen Mertens gaf zijn medemuzikanten geen rust, want de laatste noot van ‘Moonshine’ was nog niet uitgestorven of hij gaf met de basdrum de groove aan voor ‘Find Me A Woman’. Natuurlijk mocht deze single uit hun recentste studio album niet ontbreken. Heerlijke country blues met knap ritmisch slagwerk van Koen op de rand van zijn snare drum en gedreven, rauw slide werk van Stef. Ondertussen maakte Nico, met die prachtige stem van hem, allerlei beloftes aan de vrouw van zijn dromen. Het meer dan dertien minuten, maar geen seconde vervelende ‘She’s Got The Devil In Me’ was het volgende nummer op de setlist. Ondanks het feit dat dit Davis & Kimborough nummer al zoveel maal gecoverd is blijft de versie van The BluesBones behoren tot één van de meest boeiende die we van deze klassieker al gehoord hebben. De wijze waarop toetsenist Edwin Risbourg de toetsen van zijn Hammond beroerde getuigde van grote klasse en naar het einde toe pakte Nico geweldig uit met die fantastische strot van hem.

De nieuwe arrangementen van ‘Voodoo Guitar’ lijken elke keer dat ik The Bluesbones hoor beter te worden. De Hammond klanken droegen het nummer en Stef Paglia bespeelde met geweldig veel gevoel en met heel veel intensiteit de snaren van zijn Strat. Het gaspedaal werd daarna ingedrukt voor het uptempo nummer ‘No Good For Me’. ‘Runaway’ kende een rustig instrumentaal begin. Het had een vertellende zangpartij en de song werd zorgvuldig en erg goed opgebouwd. De ritme sectie vertraagde het ritme en Stef begon subtiel aan wat een Jimi Hendrix achtige solo zou worden. Nog een paar maal werd er een knappe sfeer wisseling in het nummer gelast, maar steeds imponeerde Stef Paglia met zijn fenomenaal gitaarwerk. Farstreet had een vooraf aangekondigde gast bij in de persoon van Stephen Wilkinson, dus wilden The Bluesbones niet achterblijven. Met Ben Poole hadden ze ook een grote verrassing meegebracht. Voor ‘Whiskey Drinking Woman’, een nummer dat Nico voor zijn vrouw schreef, kregen we twee getalenteerde gitaristen op het podium. Stef met de Fender Stratocaster en Ben met een Telecaster. Ben kreeg als eerste de kans om uit te pakken met een zinderende solo op de Tele en wie Ben Poole kent weet dat hij één van de talentrijkste gitaristen is van de UK. Daarna was het de beurt aan Stef, die natuurlijk niet wilde onderdoen voor zijn Britse collega en dat haalde het beste in Stef naar boven. Uiteindelijk leverde deze knappe versie van ‘Whiskey Drinking Woman’ nog een waanzinnig duel op tussen deze twee schitterende gitaristen op. Meteen het einde van het concert, maar dat was zonder het publiek gerekend dat duidelijk meer wilde en natuurlijk wilden The Bluesbones het publiek meer geven. Nu was het Jasper Verstraaten die op zijn Gibson The Bluesbones kwam versterken tijdens het stomende ‘Highway Man’. Eerst pakte Jasper knap uit op zijn zwarte Gibson, daarna zorgde Nico er voor dat het publiek de gelegenheid kreeg om mee te zingen en de aanwezigen lieten zich niet pramen en gingen voluit op dat aanbod in. Daarna waren het weer de gitaarliefhebbers die aan bod kwamen, want ondertussen was Ben Poole ook terug op het podium gekomen en met drie gitaristen die om beurt voor een waanzinnige solo zorgden kon het feestje niet meer kapot. Onder aan het podium stonden Stephen Wilkinson en Keith Pistorius ook ongeduldig te wachten om The Bluesbones te komen vervoegen tijdens deze waanzinnige jam sessie.

Stephen nam dadelijk de micro voor een duet met Nico en ze maakten samen met de twee drummers, drie gitaristen, bassist en toetsenist een feestje met een verschroeiende versie van ‘Mustang Sally’. Stephen nam als een volleerd dirigent het heft in handen en dirigeerde wie aan beurt was voor een solo en dat leverde meermaals vuurwerk op. Zeker tussen de drie gitaristen die zorgden voor vlammend en uitzinnig snarenwerk, maar ook bassist Geert Boeckx wist met zijn bas solo en danspasjes het publiek te bekoren. Edwin Risbourg liet zijn vingers met erg veel gevoel over het toetsenbord glijden tijdens zijn solo en de twee drummers mochten natuurlijk niet achterblijven en ook zij lieten horen wat zij in huis hadden tijdens een knappe synchrone drum solo. Gangmaker Stephen Wilkinson breide James Brown zijn ‘Sexmachine’ naadloos aan ‘Mustang Sally’ en weer was het negental op het podium weg voor een lange jam met ontelbare solo’s, waarin elke muzikant zijn kunnen mocht en kon tonen en wees maar zeker dat ze gretig waren. Er volgde nog een uitstekende versie van ‘Save Your Moneymaker’ en het door Wilkinson geschreven ‘747’. Na twee uur en vijfenveertig minuten stopte het concert van The Bluesbones. Het publiek was dolgelukkig na dit waanzinnig spektakel. Keeping The Blues Alive in Vlierden, kan weer een top concert aan hun lange lijstje toevoegen. Bedankt dat ik op dit feestje, waar nog lang zal over gesproken worden mocht bijzijn.

Verslag, foto’s en filmpjes : Walter Vanheuckelom

Fotoalbum Farstreet : https://www.flickr.com/photos/walter_vanheuckelom/albums/72157673914251013

Fotoalbum The Bluesbones : https://www.flickr.com/photos/walter_vanheuckelom/albums/72157676025911912

 

Giles Robson Band (Review Rootsville)

 

Giles Robson Band (UK)

Keeping The Blues Alive – Vlierden (NL)

2016, november 20
organisation: Keeping The Blues Alive
artist: Giles Robson Band
review & photo credits: Freddie
© Rootsville 2016

 

Met Doug Deming samen met Big Pete hadden ze hier in Hotel Thijssen vorige maand een klepper van formaat en daarmee wil ik bedoelen dat dit nu eens mijn ‘ding’ was. Ik ben benieuwd of ik met Giles Robson & Band ook nog zo hoog zal oplopen en dus laat ik na de obligate begroetingen het woord aan deze Brit.

rootsville-giles-robsonDe ‘Brexit’ is deze Britse harper blijkbaar goed bevallen want na Blaublues en Ridderkerk is hij nu ook te gast bij ‘KTBA’ van de Brouwers Brothers. De mosterd ging deze Giles Robson halen bij iconen als Little Walter en Sonny Boy Williamson en daarmee zit hij in goed gezelschap. Uiteraard kan hij het niet alleen meester en laat hij zich begeleiden door zijn band Andy Knight, Jeff Walker en Darren Crome aka The ‘Bearded’ Aces ;-). Uiteraard staat zijn recent uitgekomen album ‘For Those Who Need The Blues’ in de kijker vandaag.

Voor diegene die dachten dat in de UK alleen Paul Lamb iets betekende moet na vandaag wel onmiddellijk zijn mening gaan herzien want wat deze Giles Robson hier vandaag in Vlierden liet horen is sterk, zeer sterk. Ook zijn band is van een zeer goed niveau en ze laten zich niet op een foutje betrappen. Zeg maar gerust dat we hier het betere ‘smoelwerk’ te horen hebben gekregen en dat we van deze harper nog gaan horen.

rootsville-giles-robson-1De lokroep naar ‘Sarah Lee’ deed de zaal al dadelijk meeleven al kregen we deze dame dan ook weer niet te zien. Stevig harmonica werk met kennis van zaken met daarbij heerlijke gitaarifjes van Andy Knight. Na enkele sterke momenten mocht de band eventjes uitrusten en kwam Giles Robson aandraven met een beetje ‘folk history’ over zijn instrument incluis enkele deuntjes die iedereen nog wel kende. Aansluitend zou Giles zijn kunde op de Mississippi saxofoon nog eens extra in de verf weten te zetten met het nabootsen van een treinreisje, only not the Orange Blossom Special…

Met als voorbeeld een Sonny Boy Williamson kan en mag deze uiteraard niet ontbreken en zelfs een Muddy Waters met ‘Just For You’ wordt hier door de menigte best gesmaakt. Nummers als ‘Where You Been’ krijgen hier door het betere harpwerk een andere dimensie toegemeten en is bassist Jeff Walker alom aanwezig. Na ‘A Walter Shade Of Blue’ krijgen ze er hier maar niet genoeg van, of om met een nummer van Giles Robson te besluiten…that’s summa that good stuff, en daarbij moeten we nogmaals toegeven dat Theo en Martin een goede neus hebben en moeten wij weerom in alle schaamte toegeven dat het niet altijd grote namen hoeven te zijn…

rootsville-giles-robson-2rootsville-giles-robson-3rootsville-giles-robson-5

Giles Robson Band (review Bluesbreeker)

 

Zondag 20 november, Zaal Thijssen, Vlierden
Gil Robson imponeert bij KTBA

 

Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

robson-bluesbreekerTijdens het laatste Bluezy Bluesfestival in Ridderkerk had ik Giles Robson al aan het werk gezien, toen als onderdeel van The Dirty Aces. Maar daar werd hij een beetje ondergesneeuwd door bands als: Ian Siegal & The Rhythm Chiefs; Kai Strauss Electric Blues Allstars en Zac Harmon. Onterecht natuurlijk, want de liefhebbers van de bluesharp kwamen behoorlijk aan hun trekken op die befaamde 2e april in Ridderkerk. Nu is het wel zo dat het spelen op een festival anders is als een volledig concert van een band.

En daar zijn we zondag 20 november wel achter gekomen in Zaal Thijsen te Vlierden. Keeping The Blues Alive is erin geslaagd om Giles Robson samen met gitarist Andy Knight, bassist Jeff Walker en drummer Darren J Crome te strikken voor een optreden. Tijdens het Bluezy Bluesfestival in Ridderkerk stond hij nog als onderdeel van The Dirty Aces op het podium in Vlierden echter gewoon Giles Robson. Dezelfde muziek en dezelfde band, niks meer en niks minder. Maar naar mijn idee met nog meer spirit en blues en ik kan op voorhand al vertellen dat het is gaan spetteren in zaal Thijssen.

 

In het begin is het nog aftasten, het publiek moet de band leren kennen en de band tast met het eerste nummer het publiek af. Maar daarna is het ijs gebroken en met de eerste noot van
‘Sarah Lee’ gaat het dak ervan af. Het kwartet gaat als een speer en hoe meer het publiek
reageert hoe vuriger de de band speelt, zo lijkt het. Traditionals, classics, eigen werk en covers worden op een perfecte wijze gemixed en er is geen enkel moment dat de verzadiging toeslaat, verre van dat zelfs.
Een mooie uitvoering van ‘Steady Rolling Man’ bevestigt eens te meer de blues kwaliteiten van Giles en de band. En met de daaropvolgende songs: ‘Where You Been’ en ‘Summa That Good Stuff’ laat Giles horen op de bluesharp en daarbij kan hij zich meten met de groten in de blues. Die eerste set is supergaaf en retestrak en de verwachtingen zijn hoog voor de tweede set. Leuk is het ook als we een korte harp workshop krijgen en Giles daarbij enige stijlen uitlegt. Volgens Giles moet een goede harpspeler een stoomtrein kunnen imiteren. En hoppa… hij smijt er zo maar een stoomtrein tussen door een heerlijk vlot deuntje op de bluesharp. Moet kunnen dacht ik…

 

Na vijftien minuten pauze is het weer knallen met het openingsnummer van de tweede set.
Giles gaat gerespecteerde nummers als: ‘Just To Be With You’, van Muddy Waters’ en
‘Automatic’ van The Red Devils niet uit de weg. Dat noem ik lef hebben om deze krakers op je eigen manier te interpreteren. Maar dat levert wel bewondering en een daverend applaus op en dat is verdiend ook.
Iedereen in de zaal is onder de indruk van de band die werkelijk alles uit de kast haalt en zich keer op keer wil bewijzen. Inmiddels hoeft de band zich niet meer te bewijzen want dat is hen al in de eerste set gelukt.
Een van de mooiste songs van de dag vind ik persoonlijk ‘A Walter Shade Of Blue’. Een nummer dat mij maar velen in de zaal bij de strot grijpt. Zowel Giles op de harp en Andy op de gitaar spelen dit zo ingetogen en intens dat het je niet onberoerd laat.
Dan volgt het eerste nummer van Giles album “For Those Who Need The Blues”, ‘Shady
Heart’ met heel veel groove en volvette blues weer een ander niveau.

 

Variatie staat op een heel hoog level bij Giles Robson en dat is wel zo prettig om de volgende gig te gaan bekijken. Maar voor dat het zover is speelt hij nog twee toegiften op verzoek van enkele diehard fans in de zaal. Dat het verzoeknummers zijn versterkt alleen maar de band tussen de muzikanten en het publiek. Een publiek waarvan de voorste rijen bij het podium danst op de nummers die gespeeld worden.
En dan komt na afloop van het optreden een kleine ‘koter’ met zijn gitaartje het podium om samen met Andy op de foto te gaan. Toch wel een moment om niet te vergeten en dat zeker blijft hangen als we deze band weer aan het werk zien.

 

Er is afgelopen weekend erg veel te doen geweest in de regio, en eerlijk gezegd is het niet moeilijk geweest om de keuze voor Vlierden te maken. Dit heeft zich dubbel en dwars betaald. Die gebroeders flikken het toch maar iedere keer weer goede keuzes te maken en verrassingen te presenteren.

BluesBreeker Giles Robson1BluesBreeker Giles Robson 2

Doug Deming (review Rootsville.eu)

Doug Deming & The Jewel Tones feat. Big Pete

Keeping The Blues Alive – Vlierden (NL) 2016, oktober 23

organisation: Keeping The Blues Alive artist: Doug Deming (US)

artist: Big Pete (NL)

review & photo credits: Freddie

© Rootsville 2016

 

De kop was er hier in Vlierden al af vorige maand met Damon Fowler. Vandaag stond er ene Doug Deming op de affiche samen met zijn ‘Jewel Tones’. In eerste instantie zou hij samen komen met Dennis Greunling maar door roet in het eten ging dit niet door. Nu in iedere relatie komen soms al eens barstjes maar het goedmaken voelt altijd des te beter aan ;-).

Eerder dit jaar was er in Rijsel het enige concert in Europa van deze Doug Deming & The Jewel Tones en daar moet maar eens werk van worden gemaakt en dat dacht ook Patrick Van Speybrock uit het Franse Lille want hij was als vurige fan aanwezig voor een hartelijk weerzien. Hier bij de familie Brouwers voelen ze het ook zo aan want wat waren ze blij dat deze uit Detroit afstammende swingende guitarslinger hier op hun affiche mocht prijken. Voor mij was deze Doug Deming nog een onbeschreven blad en achteraf heb ik daar wel wat spijt van want het werd een heerlijke swingende namiddag waar maar geen eind aan kwam. Met ‘tourmanager’ Fred Kleedoug-deming-rootsville-1 had ik een babbel over het reilen en zeilen van deze Doug Deming en zo wist ik dat Steve Guyger onderweg was voor de rest van deze ‘tour’ maar hier in ‘Holland’ dachten ze zo van wij hebben hier toch harpers genoeg en haalden ze er maar dadelijk één van hun boegbeelden bij in de naam van Big Pete. Four o’ clock PM and ready for take-off…Een bluesman ‘pur sang’ kan je deze Doug Deming nu niet echt noemen maar heerlijke jump en swing met een bluesy attitude gaat er bij mij altijd wel in en dat dachten de velen aanwezigen hier ook. Van nummers als ‘Blues Stop Knockin’ van Lazy Lester tot het met Arabian getinte ‘Mayba Someday Pretty Baby’ over enkele hoogstandje van ieders favoriet T-Bone Walker er werd hier duidelijk een feestje geboren. Eerst kwam er nog de vraag in me op waarom heeft deze Doug Deming een ‘harper’ nodig maar met nummers als ‘I Need My Baby’ werd het meteen duidelijk en leek het of Big Pete een vast lid was van deze ‘Jewel Tones’. Nog eentje van Robert Johnson in een hedendaags jasje steken en met een instrumentaal arrangement van Burnett zijn Spoonful werd het na een uur en een kwart tijd om een pauze in te lassen…Een kleine babbel met ‘den’ Doug leerde ons dat er voor begin januari een nieuw album zit aan te komen waar we na deze zinderende eerste set uiteraard rijkhalzend naar gaan uitkijken en nu ons ONMIDDELLIJK opmaken voor een bijna al even lange tweede set. doug-deming-rootsville-2De rest van ‘The Jewel Tones’ bestaat uit Andrew Gohman op de upright en Fender bass en drummer Sam Farmer. Ze begonnen eraan met ‘You Make Me Feel So Glad’ en wie ben ik om dit te gaan ontkennen. Na een mix van blues en swing krijgen met Chuk Berry zijn ‘Reelin’ and Rockin” nog een extra vleugje rock ’n roll waarna met een jazzy intermezzo een Big Pete bijzonder sterk uit de verf komt en dan is het tijd voor een o’l n°6 met het swingende ‘I Want You To Be My Baby’…gehoord? Met het op een Muddy Waters gerelateerd rifje nemen ze met ‘Money Honey’ afscheid van Vlierden maar KTBA zou zijn eigenheid verliezen moesten ze weer niet met een verrassing afkomen. Er was nog een ‘smoelschuiver’ in da house en met Thomas Toussaint die we ook kennen van Fossen & Toussaint mocht ook hij enkele nummers mee blazen en zo liep dit feestje weer buiten alle proporties naar het einde toe. Bedankt voor het goed gevoel ‘H’ en aan Theo en Martin en hun steeds maar groeiende aanhang bedankt ook voor de heerlijke garnaalkroketjes, they were damned good!

sam-farmerandrew-gohmandoug-deming-the-jewel-tones-feat-big-pete

Doug Deming (review Bluesbreeker)

Doug Deming & The Jewel Tones feat. Big Pete,

zondag 23 oktober, KTBA, Vlierden

Onbekend maakt niet onbemind

 

Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

 

Ik ken ze niet van naam, ik ken hun muziek niet en ik had ze ook nooit aan het werk gezien. Zo maar drie redenen om dit te veranderen, maar de vierde reden om ook naar Vlierden te gaan is het meespelen van Big Pete bij dit trio. Dus er is geen uitvlucht te verzinnen om niet naar dit optreden te gaan kijken en dus sta ik rond de klok van vieren voor aan het podium van Zaal Thijssen. Daar waar de Stichting ‘Keeping The Blues Alive’ zitting heeft.
doug-deming-bluesbreeker-1Doug Deming is samen met drummer: Sam Farmer en bassist: Andrew Gohman, zij vormen The Jewel Tones en aangevuld met Big Pete levert dat een interessant kwartet op. Doug is een fantastisch gitarist die met Andrew een van de betere bassisten naast zich heeft staan en samen met een heel strak drummende Sam Farmer een gouden trio vormt. Bij de eerste noot van het optreden heeft de band het publiek al op zijn hand. Met een uptempo mix van blues en rockabilly zit de vaart er al direct in. En dan zou je denken dat het na twee of drie nummers wat minder zal gaan worden. Maar dan heb je het flink mis omdat het kwartet ijzeren heinig met zo’n sneltrein vaart door raast. Hier staan vier mannen die van wanten weten en het ene uptempo nummer volgt het andere op. Zo nu en dan afgewisseld met een volvette blues van T-Bone Walker of Otis Rush en ter gelegenheid van zijn verjaardag een cover van Chuck Berry.
Een bekende bluessong is ‘Blues Knock On My Door’ een nummer dat welhaast iedereen kent en de woorden meezingt bij het refrein. De setlist is behoorlijk gevarieerd opgezet, zoals al geschreven met covers, maar ook met eigen ‘oud’ en ‘nieuw’ werk dat binnenkort op cd verschijnt. Een van die nummers die ik bijzonder fraai vind is het nieuwe ‘I Need My Baby’ en ‘Comming On Up’. Voor mij zo’n toffe nummers dat ik direct na de eerste set aan Doug mijn kaartje heb gegeven met de vraag zijn nieuwe album bij verschijning naar me toe te sturen. Want ik verwacht er bijzonder veel van.
doug-deming-bluesbreeker-2En Big Pete dan? Zul je je afvragen? Nou die speelt de sterren van de hemel en het is als of hij al jarenlang met deze band toert. Wat een gave harpspeler, eentje die je overal kunt inzetten en zijn partijen meeblaast alsof het de gewoonste zaak van de
wereld is.
Erg fraai van Doug is dat hij Big Pete zijn ding laat doen en hem de ruimte daarvoor geeft. Die mannen hebben zich wel gevonden zoals blijkt. Big Pete’s uitvoering van ‘Rambling On My Mind’ mag er ook zijn, alle eer voor het coveren van dit nummer zonder daar dan ook maar enige afbreuk aan te doen.
De tweede set wordt afgetrapt met ‘You Make Me Feel So Bad’ en een eerbetoon aan Chuck Berry vanwege zijn negentigste verjaardag, het nummer ‘Reeling and Rockin’ speelt de  band. Gevolgd door het overbekende nummer van Little Walter ‘Ahw Babe’ ook weer eentje
die je door een ringetje kunt halen.
Thomas Toussaint, de bluesharpspeler, staat ook tussen het publiek en wordt het podium opgeroepen om een nummertje mee te blazen op zijn mississippi Saxophone. Hij kiest voor het nummer ‘How Long’ en dat gaat hem verdomd goed af. Sta ik eigenlijk ook niet zo van te kijken.
Een van de laatste nummers die de band speelt is er eentje van Otis Rush maar dat de
meeste wel zullen kennen van The Paladins: ‘Keep Lovin’ Me Baby’. Een super vlotte song
met kittig gitaarspel.
Een toegift kan en mag natuurlijk niet uitblijven, dat wordt niet een nummer, maar twee
stuks. Zo wordt de blueszondag in Vlierden op een grandioze manier afgesloten en gaat het spreekwoord ‘Onbekend maakt onbemind’ hier dus duidelijk niet op. En heb ik Doug Deming & The Jewel Tones leren kennen en genieten van zijn muziek.
De gebroeders hebben weer een mooi affiche weten te regelen, top mannen!!

14642178_1272546642786487_8289907110387465836_n14670838_1272546272786524_2490232445899980303_n14702364_10154670578349207_3977613269565919128_n

Damon Fowler Group (review Rootsville)

DAMON FOWLER GROUP, Keeping The Blues Alive – Vlierden (NL) 2016, september 25
organisation: Keeping The Blues Alive
© Rootsville 2016            
review & photo credits: Freddie

 

#1 Damon Fowler Group promoOok bij onze noorderburen hebben de clubconcerten reeds een aanvang genomen en dus gaan we richting Vlierden in Noord-Brabant waar de gebroeders Brouwers aan het roer staan van de organisatie ‘Keeping The Blues Alive’. Vanaf het eerste concert dat ik hier mocht bijwonen voelde ik me onmiddellijk thuis in deze aangename gemeenschap van KTBA. Vandaag voor het openingsconcert hebben ze een Amerikaan op de affiche staan die misschien nog niet zo gekend is bij het grote publiek maar dan kan hij deze ‘KTBA’ best als springplank gaan gebruiken. Damen Fowlers is afkomstig van Florida en in zijn blues vindt je invloeden terug van country, swing en vettige swamp-blues wat ook kenmerkend is voor de slide die deze Damen Fowler goed onder de knie weet te hebben. Samen met zijn trio dat verder bestaat uit bassist Matt Walker en drummer Justin Headley gaat hij hier op deze zondagnamiddag de vlam in de pijp te steken. Uiteraard wordt zoals gepast iedereen hier hartelijk welkom geheten door Ellen, Mia, Theo en Martin dit samen met de voltallige vriendenkring, so we say hello!

In combinatie met het goede weer en dat er op de blueskalender zoveel te doen is ziet het er in eerste instantie prangend uit voor de opkomst. Neem daarbij nog dat de familiale waarden hier in Noord-Brabant op zondagmiddag nog niet zijn verdwenen zijn de dames van Theo en Martin voor hen de hoop in bange dagen. damon-fowler-groop-rootsville-1Uiteraard is er nog steeds het gegeven van de ruime vriendenkring van deze ‘Keeping The Blues Alive’ en dus net op tijd voor het concert lijken de vrije plaatsjes te worden ingenomen, so let’s get it on.

Voor aanvang van het concert konden we nog een babbel maken met Damon en zo leerden we dat het voor Nederland en de avond ervoor in België voor hem een primeur was. Elders in Europa kam hij dan wel weer aan de bak als lid van de groep ‘Southern Hospitality’. Dat het in de ‘Tampa Bay Area’ net als hier in Noord-Brabant steeds een gezellige bedoening is kan je afleiden uit zijn verhaal. Zo zijn ook JP Soars en deze Damon Fowler beste maatjes en is zo de bassist Matt Walker bij beiden waar te nemen. Dus al een eerste vertrouwelijk gezicht. Als drummer heeft hij Justin Headley mee die als specialiteit heeft met blote voeten achter de drums te zitten en net als hier in dit deel van Nederland het leven altijd langs de zonnige kant bekijkt.

damon-fowler-groop-rootsville-2Dat het bij deze Damon Fowler een mix van verschillende stijlen is kunnen we hier dadelijk aan de levende lijve ondervinden. ‘Blues & country samen met een hoge dosis swamp-blues maken zo dat hij daardoor zijn eigen stijl heeft kunnen ontwikkelen. Nummers als ‘Sounds Of Home’ en ‘Where I Belong’ zijn daar het muzikale voorbeeld van. Swamp-blues uit het diepe zuiden is zelfs het hoofdbestanddeel in zijn concerten wat niet zo verwonderlijk is want zijn album ‘Sounds Of Home’ dat bij Blind Pig werd uitgebracht, daar tekende Tab Benoit als producer.

Nummers als ‘Sugar Lee’ en het slowbluesje ‘Old Fools, Bar Stools, And Me’ worden dan ook best gesmaakt samen met de bekende snacks hier in zaal Thijssen. Er werd bij aanvang van het concert ook een stoel geplaatst op het podium waar Damon Fowlers in de tweede set dankbaar gebruik van maakt wanneer hij zittend zijn slide als lap steel weet te gebruiken, bij een tamelijk uitgesponnen ‘Sugar Shack’ waarna ze hier aan de ook al gebruikelijke danspasje beginnen zodat we kunnen vaststellen, onbekend is daarom niet onbemind. Met dank voor een intens trio bestaande uit Damon Fowler, bassist Matt Walker en zijn ‘barefootin’ drummer Justin Headley en natuurlijk KTBA. CU!

damon-fowler-groop-rootsville-3

Jeff Jensen @ D.C. Dedly’s (review Rootsville.eu)

Keeping The Blues Alive Jeff Jensen – D.C. Dedly’s –

Tom Janssen & René Niessen NL 2016, may 29

Wanneer we bij de meeste blues clubs het einde van een druk seizoen tegemoet gaan en valt dit gewoonlijk samen met…oef dit hebben we weer gehad en nu ons opmaken voor de festivalitis. Hier bij Theo en Martin Brouwers te Vlierden is dit een klein beetje anders en moeten we zeggen van…spijtig, is dit nu al gedaan. De seizoen finale van ‘Keeping The Blues Alive’ was dit jaar een mini bluesfest op zichzelf met als kers op de taart de Jeff Jensen Band, voorafgegaan door de D.C. Dedly’s en met tussendoor nog een leuk intermezzo van Tom Janssen (Howlin’ Stone & Ragtime Rumors) samen met René Niessen (D.C. Dedly’s).

Belofte maakt schuld en ondanks een zware nacht op Duvel Blues met als resultaat een ‘houten kop’ sleurde ik mezelf richting Vlierden in het Nederlandse Noord-Brabant, daar waar bluesmuziek hoog in het vaandel wordt gedragen en dit mede dankzij Ellen en Mia Brouwers om nu maar eens deze lieftallige dames in de spotlights te plaatsen. Eén belofte moet ik mezelf toe-eigenen vandaag en dat is…enkel Spa Rood!
Als hors-d’oeuvre van dit feestmaal kunnen we genieten van D.C. Dedly’s. Deze Nederlandse rootsband is bij ons in Vlaanderen niet zo gekend maar voor mijn part mag daar gerust verandering in gaan komen. Deze band zat ook in de voorrondes van de Dutch Blues Challenge en waren hier in die hoedanigheid recent nog te gast in deze zaal te Vlierden waar ze ook de finale wisten te behalen.
rootsville 1 29052016photo Michiel Malschaert © Rootsville

 

Deze D.C. Dedly’s bestaan uit zanger en harper Michiel Malschaert, gitarist René Niessen, drummer Thijs Henderikx en ‘single malt’ adept en bassist Stijn Lomans. Deze band is ontstaan in 2013 en hun naam ontleenden ze naar eigen zeggen van de mysterieuze Mr. D.C. Dedly. Hun blues is er eentje dat is overgoten met een heerlijk sausje van leuk aanvoelende rootsmuziek. Hun meestal zelf geschreven nummers gaan over eigen rootsville 2 29052016reiservaringen doorheen het diepe zuiden van Amerika en daar vallen ook de noemers’ whiskey & women’ zeker onder. Hun enige zorg is om de Bourbon drinkende Michiel en Thijs, drinker van de ‘real stuff’ op één en dezelfde lijn te brengen wanneer het woord ‘whisk(e)y valt want met hun keuze van muziek zit het helemaal snor.

Bij het aanzetten van ‘Spoiled Brat ‘ hebben deze D.C Dedly’s al meteen mijn aandacht en natuurlijk ook deze van de ganse zaal want hun smaak van muziek zet de volgelopen zaal Thijssen al meteen lekker onder stoom. That’s the spirit. Hun ‘Dust in my Teeth’ en ‘The Lady’ (in red) zijn leuk in elkaar gestoken nummers waarbij de inspiratie van het schrijven ervan misschien voor veel animo heeft gezorgd maar halen toch een klein beetje de schwung eruit.
Met de ‘story’ over de ontmoeting met Jeff Jensen heeft harper Michiel een waanzinnige droom en wordt de ambiance weer omhoog gekrikt en dit niet alleen in hun hoofden. Heerlijke Americana om de sfeer optimaal te kunnen benutten wat dan ook gebeurde, met dank aan die heerlijke Nashville sound. Met ‘Hot Things’ komt er een einde aan dit smaakmakende voorgerecht en werden we aangenaam verrast door deze D.C. Dedly’s die hopelijk de finale kunnen winnen van de DBC.
rootsville 3 29052016rootsville 4 29052016Tijd voor het hoofdgerecht want eerlijk toegeven de meesten onder de aanwezigen zijn hier voor Jeff Jensen. Na zijn beperkte doorreis hier vorig jaar is deze uit Memphis TN resident een waar fenomeen geworden. Het was dan ook niet verwonderlijk te noemen dat zijn tour 2016 hier in de lage landen en de rest van Europa in een mum was volgeboekt. Een trio dan denken we meteen aan bluesrock maar niets is minder waar bij deze Jeff Jensen. Blues met een hoge dosis rock ’n roll en hoogstandjes met nummers als ‘Heartattack and Vine’ van Tom Waits of zijn steeds succesvolle arrangement van ‘All Along The Watchtower’ zijn ingrediënten die we als blues liefhebber nooit ofte nimmer beu worden en dat heeft deze Jeff Jensen dan ook heel goed begrepen.
rootsville 5 29052016photo Jeff Jensen © Rootsville

 

We moeten toegeven we hebben Jeff nu al een drietal keer gezien op evenveel weken en dan is de beleving natuurlijk een ietsje minder. Gelukkig kan Jeff en zijn ritme sectie met bassist Bill Ruffino en drummer David Green je onmiddellijk terug wakker schudden want hun inleving in de nummers is een beetje uniek te noemen. De volle overgave in nummers als ‘Brunette Woman’ zijn zo intens dat je aan het podium gekluisterd blijft en wanneer je Bill dan nog daadwerkelijk ziet meeblazen met ‘Paper Walls’ is het moeilijk te geloven dat deze Jeff Jensen Band tot op het allerlaatste concert van hun tour zich voor de volle 100% blijven geven. Super!
Sterk begin van hun concert maar Jeff kennende moet het beste uiteraard nog gaan komen en dat wordt ingezet bij de eerste noten van ‘JJ Boogie’ een nummer dat hij samen schreef met zijn partner in crime, Bill Ruffino…it’s boogie time en daardoor zijn Theo en Martin niet meer te houden of zit dit feesten hier in de lucht in Noord-Brabant. ‘Empty Bottles’ en het met veel Klezmer invloeden gebrachte ‘Elephant Blue’ maken dat de avond al niet meer stuk kan. Doordat ‘Heartattack and Vine’ ook al een intense uitvoering kreeg en Jeff aan zijn PR praatje begon dacht ik van…hoe geen ‘Hendrixske’ maar het bleek dat we nu nog maar in de helft van het concert zaten, gewoon fenomenaal.
rootsville 6 29052016rootsville 7 29052016
Voor diegenen die rustig nu eens wat wilden nakeuvelen, die waren eraan voor de moeite want de Brouwers Bro’s hadden nog iets extra in petto. Tijdens de zo gezegde pauze kregen we nog een ‘Trou Normand’ te verorberen in de personen van Tom Janssen en René Niessen. Tom zijn stemtimbre daar zijn we al een tijdje fan van en ook zijn ongedwongenheid van spelen hebben we graag. René die zijn kunstjes hadden we in het voorprogramma al kunnen smaken dus laat ze maar komen. Een klein mini-setje met nummers als ‘Poorman Blues’ en ‘Never Miss You’ gaan er hier best nog wel in en deze brothers in a moment hoeven niet al te bescheiden te zijn want dit was best aardig.

rootsville 8 29052016

Rest er nu nog een dessert maar dan eentje met een kers en veel slagroom. Alsof het ‘ain’t nobody business’ betrof begon de Jeff Jenssen Band eraan voor een zinderend einde. Tom Janssen die mocht een laat kerstgeschenk in ontvangst nemen want blijkbaar is het een beetje de oogappel van de broertjes Brouwers, waar uiteraard niets mis mee is want daarmee hebben ze een klasbak ten huize van het KTBA-label.
Zijn cadeau, een nummertje meespelen met Jeff en de selectie viel op de traditional ‘Going Home’. Later mag Tom nog eens aantreden samen met Michiel en René maar nu zijn alle ogen terug gericht op dit ‘amazing trio’. Met ‘Crosseyed Gril’ en ‘If You Ever Been Mistreated’ gaan we helaas richting einde van dit feestje. Iemand nog wat slagroom? Zeker dat met een magistrale versie van Bob Dylan zijn ‘All Along The Watchtower’, Jimi Hendrix style wel te verstaan. Door toedoen van Theo en Martin krijgen we van Jeff Jensen nog een ‘pousse-café’ aangeboden in de vorm van Ray Charles zijn ‘Hard Times’, iets wat het wel degelijk was met al die Duvel nog in mijn systeem.
Verdorie nu ben ik weer vergeten te vragen aan Jeff of hij familie is van Gene Simmons 😉

rootsville 9 29052016

Wat een feest als afsluiter en dus tot 25 september want dan geven ze hier in Vlierden terug van jetje met Damon Fowler….
CHEERS!!!

rootsville 10 29052016

DC-Dedly’s & Jeff Jensen (review BluesBreeker)

Zondag 29 mei, Zaal Thijssen, Vlierden.

DC Dedly’s en Jeff Jenssen sluiten het Keeping The Blues Alive seizoen af.

Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven
Bluesbreeker 1 29052016Als iets mooi is gaat het meestal snel voorbij. Een bekend gezegde dat klopt als een zwerende vinger. Want zeg nu zelf, hoe snel ging het seizoen van Keeping The Blues Alive voorbij met optredens van onder anderen: The Hoochies; Slim Robin Band; Kai Strauss & The Electric Blues Allstars; Texas Cannonball feat. Dave Herrero en dan niet te vergeten het festival waar: John Clifton; Blind B & The Visionairs; Doghouse Sam en Ragtime Rumours hebben opgetreden. In no time was alles voorbij en dat geldt ook voor seizoenafsluiting met Jeff Jenssen en de support-act D.C. Dedly’s. Zoals altijd start het programma strak om halfvier met D.C. Dedly’s, de band die vorige week ook hier in Zaal Thijssen heeft gestaan en doorstootte naar de finale van de DBC. Nu hebben ze meer tijd om zich te profileren ten opzichte van vorige week. En dat komt de band ten goede maar heel zeker ook het publiek. Je merkt dat de mannen minder nerveus zijn en hun ding kunnen doen. Natuurlijk is het geen sinecure om in een ‘koude’ zaal te moeten openen en ook niet om voor een topper als Jeff Jensen te spelen.Bluesbreeker 2 29052016
Geopend met: ‘Spoiled Brat’ en afgesloten met ‘Hot Things en daartussen in o.a.: ‘Damn That Whiskey’; ‘Dance Your Little Dance’ en ‘Feel Fine’ krijgen we een verdomd leuke set voorgeschoteld. René Niessen haalt flink uit op zijn gitaar en trekt stevig van leer. De band bewijst maar weer eens dat het publiek geen ongelijk heeft gehad om hen in de finale van de DBC te kiezen. Een band die een leuke podium-act heeft maar ook nog eens een partij toffe muziek kan spelen. Voor frontman/zanger/bluesharp-speler Michiel Malschaert lijkt het wel een peulenschilletje om het publiek te bespelen en bij hun optreden te betrekken. De opening is al goed en het publiek geniet ervan. Nou en dan is het zover, de headliner mag beginnen. Verleden jaar stond hij op het bluesfestival van KTBA en scoorde daar enorm bij het publiek en organisatie. Dat leverde Jeff optredens op tijdens het afgelopen Moulin Blues festival en het Kwadendamme bluesfestival. In Vlierden sluit hij samen met bassist Bill Ruffino en drummer David Green zijn Europese toer, door 5 landen, af met een optreden van drie uur, eventjes onderbroken door een kleine ‘plaspauze’. Zijn opening met een eigen interpretatie van ‘Little Red Rooster’ is al een lust voor het oor, zijn gitaarspel is strak maar heftig. De kenmerkende sound van de band. Enkele weken geleden is zijn live-album verschenen en uiteraard staat daarvan werk op de setlist. De uitvoering ‘Cant’ Believe We’re Wrong’ klinkt in zaal Thijssen net zo smerig vet als op het album en dat geldt ook voor ‘Burnette Woman’ en het voortreffelijke ‘Heart Attack & Vine’ een cover van Tom Waitts wordt lang doorgetrokken. Met een top bas solo van Bill Ruffino is het een kippenvelnummer.
Vandaag eens geen ‘digitale’ pauzemuziek maar live-muziek. Howlin’ Tom vult de pauze op Bluesbreeker 3 29052016met lekkere blues ondersteund door René Niessen. Samen zorgen zij in een half uurtje tijd ervoor dat wij kunnen genieten van het uptempo werkje ‘Lala Blues’ en het wereldberoemde ’16 Tons’. Dit is een pluim waard aan de organisatie om te kiezen voor livemuziek in de ombouwpauze van een regulier optreden. En dan ook nog eens Howlin’ Tom, een muzikant die bij het publiek aanzien geniet. En niet alleen vanwege zijn kwaliteit als muzikant maar ook voor zijn songkeuze. Wat een heerlijke dertig minuten. De tweede set wordt geopend met ‘Ain’t Nobody’s Business’ gevolgd door ‘Crosseyed Cat en ‘If You Ever Bin Mistreated’. De band heeft nog meer in petto want het credo van Jeff is dat blues voor broederschap zorgt. En om dat te onderstrepen roept hij gitarist René Niessen en zanger/harpspeler Michiel Malschaert het podium op. Samen spelen zij songs, er ontspint zich een toffe jamsessie die nog eens aangedikt wordt als Howlin’ Tom op gitaar erbij komt. Deze korte jamsessie levert enkele fraaie vertolkingen op zoals het van Sean Costello bekende ‘Going Home’. Jeff is flabbergasted van al dit talent dat samen met hem op het podium staat. Het is gewoon kicken voor Jeff met zijn bandleden maar heel zeker ook voor het publiek en natuurlijk de organisatie. Bob Dylan’s ‘All Along The Watchtower’ is een grandioos geslaagde afsluiting van het optreden, gerekend buiten de toegift met: ‘Hard Times’ een nummer van Ray Charles. Kortweg en supervette seizoensafsluiting met een vooruitzicht van het nieuwe seizoen waar Albert Castiglia en Damon Fowler al op het affiche prijken. So… be there in the next season.