KTBA SPECIAL 2018 (Review Concert Monkey)

Your Reporter on the Spot:
Berry Rombouts

Monster Mike Welch& Mike Ledbetter /  Vega-Strauss Band – Keepingthebluesalive

Zaal Thijssen Vlierden 22 april 2018

 

Wat een verwachtingsvol affiche dit keer van de Keep the Blues alive vereniging. De blues liefhebber weet dat ze in Vlierden bij Zaal Thijssen gaan voor kwaliteit, maar 2 goede bands op 1 middag is zeker niet teveel van het goede.  Het goede zijn de bands Vega-Strauss en de Amerikanen Welch en Ledbetter.
De Vega-Straus band opent deze middag.
De bezetting is; Tony Vega; zang /gitaar–Kai Strauss; zang/gitaar–Henrik Poulsen ;bas– Mads Dybdal Andersen; drums.  Met recht een internationale band omdat Tony uit Texas komt, Kai uit Duitsland,  Mads en Henrik uit Denemarken.
De band trapt af met 3 traditionele blues songs en in de 4e  song wordt  voor het eerst op de Fenders gebattled tussen Kai en Tony nadat ze in de andere songs om beurten soleerden.
Tony soleert in de lage tonen en Kai neemt over in de hoge tonen.  Het zijn uitstekende gitaristen en zangers. Er wordt met volle overgave gemusiceerd.
In de volgende  slow blues song speelt Kai een erg gemene felle solo, komt denk ik omdat hij net had medegedeeld dat hij E140,- af moest tikken voor een taxi om in Vlierden te geraken. Inmiddels blijkt ook dat er een puike ritmesectie op het podium staat, Henrik tovert vette bastonen uit zijn bas en big Mads (ruim 2 mtr schat ik) slaat strak en raak op zijn drumkit.
Na nog een paar blues songs volgt een onvervalste Rock en Roll song, Let the ball rollin’ sterk gezongen  door Tony.
Deze song valt ook goed in de smaak bij het talrijk opgekomen publiek.
De sfeer zit er inmiddels goed in en Kai heeft na een paar songs nog een goed muzikaal  advies voor het publiek  om de dorst te lessen met dit warme weer, namelijk het swingende  nummer, Drinking Beer.
Het publiek vraagt om een toegift waar de band enthousiast aan voldoet. De band bedankt het publiek voor hun enthousiasme.
De pauze is  natuurlijk een geschikt moment om de inwendige mens te versterken, en misschien wat loten te kopen  tbv Keeping the blues alive om weer goede bands te kunnen contracteren voor het nieuwe blues seizoen.   Benieuwd wat Mike & Mike ons na de pauze muzikaal serveren.
Deel 2.
Monster Mike Welch en Mike Ledbetter.
Deze 2 Amerikaanse muzikanten spelen sinds 2016 samen nadat ze  elkaar ontmoet hadden op een groot blues festival in Chicago waar ze samen speelden.  Het bleek dat ze elkaar perfect aanvoelden als gitarist en zanger en de muzikale click was een feit.  Deze samenwerking resulteerde in een cd  en een Europese tour van 12 gigs.
Theo en Martin Brouwers van Keep the Blues alive wisten deze 2 Mikes te strikken voor een optreden in Vlierden in hun thuishaven Zaal Thijssen.
Mike Welch, gitaar en Mike Ledbetter, vocalen en gitaar stelden voor deze tour een gelegenheidsband samen met  Franse muzikanten die hun sporen verdiend hebben in voornamelijk blues jazz soul en pop muziek.
Bezetting is;  Damien Cornelis-keys,  Mig Toquereau-bas,en Fabrice Bessouat-drums.
Het openingsnummer wordt overdonderend opgediend, een vet soulnummer  waarin Mike W meteen laat horen wat voor een fantastische gitarist hij is. Mike L heeft een  krachtige stem met een groot bereik.  Als je hem niet zou zien dan zou je zweren dat er een negroide soulzanger aan het zingen is.
In de  volgende swingende blues nummers zit ook aardig wat soul. De krachtige stem van Mike L wordt in het hoog en laag begeleid door stevig en subtiel gitaarwerk van Mike W.
Tijdens de show worden er(op 1of 2 momenten) lekkere kleine snacks geserveerd, waar maak je dit nog mee tegenwoordig? Dit draagt echt bij aan de gemoedelijke sfeer, hulde aan Zaal Thijssen.  Dit wou ik toch even vermeld hebben.
Tijdens een ballad  blijkt goed hoe krachtig  Mike L zijn  stem is, van overdonderend tot heel breekbaar, waarmee hij het publiek muisstil krijgt.  Een lang applaus is zijn deel.
Er volgen nu een paar traditionele blues nummers waarin Damien op zijn orgel en piano zijn visitekaartje afgeeft. De ritme sectie staat als een huis met de stoicijnse bassist  Mig en de hele tijd smilende Fabrice achter zijn trommels.
Je ziet en hoort hoe goed de band op elkaar is ingespeeld, en vooral hoe goed dat Mike&Mike  elkaar aanvullen en ondersteunen. Mike L speelt bovendien ook goed gitaar.
En ook niet onbelangrijk zijn de  natuurlijk swingende moves van Mike L en de expressie van zijn gezicht,  hier staat een rasechte performer. Na nog een paar nummers nemen de heren een korte pauze.
In deze pauze wordt de uitslag van de loterij bekend gemaakt.  De prijzen bestaan o.a.uit mooie schilderijen van Theo Rijnders. (Portretten van blues muzikanten op hout)
Vervolgens nemen Mike& Mike het podium weer in bezit en volgen er weer mooie nummers  van hun cd Right place, Right time.
Met een BB King  nummer wat lang uitgesponnen wordt met krachtige vocalen van Mike L en spetterend gitaarwerk van Mike W en een sprankelende pianosolo  van Damien eindigt dit nummer in een climax.
Als toegift komen Tony en Kai nog een keer op het podium om met Mike &Mike een passend slot aan dit optreden te geven. Dat betekent gewoon gitaar vuurwerk van 4 heren, geweldig!
Bij toegift 2 wisselen Franse bassist en drummer voor de Scandinavische ritmesectie. Ook in deze samenstelling een geweldige afsluiting van een memorabele concertmiddag.
Deze concertmiddag staat alvast in mijn top 5 van 2018.
Verslag: Berry Rombouts

 

KTBA SPECIAL 2018 (Review BluesBreeker)

Zondag 23 april 2018, Zaal Thijssen, Vlierden
Keeping The Blues Alive Special 2018

Verslag: Paul Scholman
Foto’s: Wil Wijnhoven

The Keeping The Blues Alive Special: Vegas-Strauss; Mike Welch & Mike Ledbetter, zo staat op de poster voor vandaag te lezen, en dat is precies waar we voor komen: Warmdraaien voor Moulin Blues over twee weken, waar we ‘Monster’ Mike Welch met Mike Ledbetter in zijn kielzog wederom aantreffen. Tevens hangt het vol met verse posters om de volgende serie zondagmiddagen voor het volgende seizoen aan te kondigen. Sean Chambers valt mij daarbij op, die in december komt, maar er is meer. Hou de website en Facebookpagina maar in de gaten de komende weken/maanden.
Na de keurige aankondiging van Martin Brouwers volgt een instrumentale slowblues het begin van Strauss en Vegas, Respectievelijk Kai Strauss en Tony Vega, waarbij de heren meteen letterlijk de toon zetten voor een heerlijke bluesmiddag in Vlierden.

Bluesfanaten Theo en Martin Brouwers en hun gepassioneerde vrijwilligers proberen bluesmusici binnen te halen die liefst niet al te vaak of zelfs nog helemaal niet in Europa of Nederland gespeeld hebben. Dit om origineel te zijn en blijven t.o.v. andere bluesclubs. Het liefst geen andere gig binnen een straal van 100 kilometer in Nederland, maar helemaal drooghouden kun je dat niet, aldus Theo Brouwers. België maakt daarbij niet zoveel uit. Ik denk dat ze daar zeker in slagen, origineel te zijn. Kijk de lijst van de afgelopen jaren er maar op na, soms wordt er een combi gemaakt om e.e.a. prijstechnisch voor alle partijen aantrekkelijk te houden.

Het openingsnummer van deze middag ‘Blues For Anne’ dat terug te vinden is op de cd ‘Getting Personal’ van Kai Strauss’ grijpt Strauss humorvol aan en stelt voor, omdat vanwege het feit dat voor deze Europese tour de cd’s van Tony Vega zijn uitverkocht, de aanwezigen de cd’s van Kai kunnen kopen als tegemoetkoming en toch een vleugje Tony Vega mee naar huis te kunnen nemen. Gelach alom. Strauss is maar nauwelijks op tijd in Vlierden. Hij was onderweg met de trein, maar er bleek ergens een storing te zijn en moest halsoverkop een taxi zien te regelen in Nijmegen. Een half uur voor aanvang is hij binnen.

De band wordt voorgesteld: Tony Vega: Singer/guitar Larry ‘Lownote’ Johnson Bass; Drummer DuJour; Kai Strauss Special guest, zang en gitaar. Er wordt een prima zompig bluesje op de mat gelegd. Twee gitaristen die elkaar perfect aanvoelen en bijna om en om leadzanger mogen zijn. Tony mag ietsje vaker. Muddy Waters ‘I’m Ready’ in de stijl zoals Lester Butler het zong, met aan het eind Automatic van The Red Devils om het af te leren. Ik mis meteen een bluesharp, maar de compensatie van het uitstekende gitaarspel tussen Strauss en Vega is groot.
Toegift: een nummer van Jimmy Vaughan en nog een, maar mijn drang naar het toilet is te groot.

‘Monster’ Mike Welch met Mike Ledbetter lijken met hun soundcheck te beginnen, ik kom op mijn gemakje nog met een lekker biertje de zaal in lopen, praatje maken met deze en gene, maar de heren moeten denk ik de trein halen, mochten deze weer rijden. Ze spelen een paar liedjes die over de liefde gaan ‘She Belongs To Me’ en ‘Cry For Me Baby’ praten even, maar pakken daarna gewoon door. Het gros van de bezoekers staat nog gezellig buiten de eerste onweersbuien te trotseren met een peukie op deze warmste 23e april ooit gemeten door het KNMI.
Na die eerste nummers is de Zaal Thijssen lekker vol gestroomd met de overige bezoekers vooral uit de omgeving, maar ook van heinde en verre. Monster Mike haalt mij ruw uit dit verhaal met een heerlijk strakke solo. Alweer 20 jaar geleden zag ik hem voor het eerst in Tivoli te Utrecht aan de Oudegracht met ‘Drippin’ Honey’ in het voorprogramma. Ik was van beiden onder de indruk destijds. Mike Ledbetter neemt de gitaarsolo over met zijn zoetgevooisde stem. De man beschikt over een aangename stem. Fabrice on drums???

‘Monster Mike’ krijgt extra aandacht: “Hij kan een miljoen noten spelen”, stelt Mike Ledbetter, “maar hij speelt alleen de juiste noten waarbij u zegt” oeoeoehhh “Just the right ones”. Monster wordt er verlegen van. Neemt zijn gitaar en antwoord met een heerlijke slowblues, na een luid applaus. ‘All Your Love’ wordt fantastisch gezongen door Ledbetter, het is doodstil en de gitaarsolo wordt uit Monster Mike gezogen. Zeer intens…

Soul-vol-of-blues wordt afgewisseld met blues-vol-of-blues. De mannen spelen een afwisselende set vol shuffles en slowblues. Niet veel uptempo valt mij op, maar ik mis het niet moet ik zeggen. Ze spelen zeer onderhoudend
In de pauze wordt de trekking van de loterij gedaan waarmee de volgende edities gefinancierd kunnen worden. Een schilderij, beschikbaar gesteld door Theo Reijnders, zorgt mede voor een volle zaal. De winnaar wordt niet heel erg lang in spanning gehouden en wordt als eerste getrokken, zodat deze kan kiezen tussen drie prachtige schilderijen op hout van: BB King, Hound Dog Taylor, of Stevie Ray Vaughan.

Na de pauze staat na een paar nummers met onder andere ‘How Long Can This Go On’ (mij niet lang genoeg, zou ik denken) komt ook de band van Tony Vega met Kai Strauss weer op het podium. Gewoon vier gitaristen die niet voor elkaar onder doen. Soli over en weer, om beurten, zonder vliegen af te vangen, maar heerlijk op elkaars solo voortbordurend elkaar aan te vullen. Prachtig en wederom een doodstille zaal.
Nog even een toegift na een luid uit de hele zaal “We Want More” met de ritmesectie van Tony Vega Band en het feest is compleet. Ik ben de tijd kwijt en tegen kwart voor acht, als het licht aan gaat sta ik weer met twee voeten op de grond.
Ga zo door Keeping The Blues Alive vrienden, want door de gecreëerde ambiance wordt het uiterste uit jullie artiesten gehaald.


 

KTBA SPECIAL 2018 (Review Rootsville)

Monster Mike Welch/Mike Ledbetter Vega/Strauss Band
Double Concert
KTBA Vlierden (NL) (22-04-2018)
reporter & photo credits: Freddie
info club: KTBA Vlierden
info band: Mike Ledbetter – Monster Mike Welch – Tony Vega – Kai Strauss
© Rootsville 2018

 

Bij onze vrienden in het Nederlandse Vlierden weten ze perfect hoe ze het club-seizoen moeten uitzwaaien. Niet dat een dubbel concert hier een primeur is want de broertjes Brouwers pakken met regelmaat met een ‘double bill’ uit. Op 22 april is dit het laatste concert voor het seizoen 2017-2018 en meteen wel een speciale. Toen Mike Ledbetter en Monster Mike Welch bij ‘Delta Groove‘ hun album ‘Right Place, Right Time’ (album report) kwamen voor te stellen was iedereen er het laaiend over eens, dit was het! De soulvolle stem van die ene Mike en het bluesy gitaarspel van die andere Mike waren een gezegende combinatie. Niet moeilijk dat het album onmiddellijk een nominatie voor de ‘Blues Awards’ in de wacht wist te slepen.

Monster Mike Welsh was al lang geen geheim meer en zagen we al meerdere keren aan het werk hier in onze contreien, zeker ook aan de zijde van Sugar Ray & The Bluetones. Mike Ledbetter leerden we dan weer kennen toe hij op ‘Duvel Blues’ in 2015 aan de zijde stond van Nick Moss. Een stem als een klok en moeilijk te geloven dat hij blank is. De samenwerking tussen beiden viel dan ook als een geschenk uit de hemel. Dit duo is dus ook zonder meer de hoofdbrok hier in Vlierden maar eest is er tijd voor de Vega-Strauss Band. Tony Vega en Kai Strauss sloegen voor deze gelegenheid de handen in elkaar en zouden ons hier een mix van Texas en Chicago blues gaan brengen.
Tony Vega is een Amerikaanse blueszanger/gitarist afkomstig uit Houston TX. Zijn speelstijl komt overeen met die van de broertjes Vaughan en ook met deze van de Fabulous Thunderbirds. Voor zijn concerten op Europese bodem ging hij samen werken met Kai Strauss. Voor mij een primeur om deze Vega-Strauss band aan het werk te zien. Kai zelf is hier in Nederland en zeker ook in Vlierden een graag geziene gast en voor hem voelt het dan weer als thuiskomen bij Theo en Martin. De rest van de band bestaat uit Henrik Poulson (bass) en Mads ‘Tiny’ Andersen ( drums) en zijn beiden afkomstig van Denemarken.
Wanneer deze ‘Vega/Strauss Band’ er aan beginnen met het instrumentale ‘Hot Tomato’ van Freddie King ben ik meteen mee vanaf ‘minute one’. Aangename Texas shuffle die de zaal Thijsen hier in een juke joint komen te veranderen. Met nummers als ‘I’m Leaving’, ‘Big Leg Woman’ en ‘Devil’s Daughter’ weten zowel Tony Vega als Kai Strauss hun momenten uit te kiezen en vinden beiden een perfecte balans tussen de Texas en Chicago stijl. Deze ‘Vega-Strauss Band’ kreeg helaas maar één set toebedeeld en wanneer je hun blues laat welgevallen lijkt het of het nog maar pas is begonnen. Fijne neus toch dat ‘Brouwers Team’ maar met ‘Hot Little Mama’ van Johnny ‘Guitar’ Watson en ‘Automatic’ zat hun tijd erop. Die ‘Red Devils’ sound was enigszins toch een vreemde eend in de bijt. Best een aangename en foutloze start hier en dus mocht deze ‘Vega-Strauss band’ nog eens terug komen voor een bisser…of twee.
Omdat Martin meteen een biertje ‘on stage’ kwam brengen bedankten beide guitarblenders met het toepasselijke nummer ‘Drinkin’ Beer’ als eerste encore. Om de Texas shuffles nog even in de spotlights te zetten volgde dan eentje waarmee Tony Vega een ode bracht aan Jimmy Vaughan met een op ‘Boom Papa Boom’ geïnspireerde nummer. End of story!
Best een aardige binnenkomer van dit ‘dubbel concert’ maar eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we allemaal wel hier waren voor de soulvolle stem van Mike Ledbetter. Voor de Nederlandse fans van Mike & Mike, die kunnen nog terecht op de aanstaande ‘Moulin Blues’ te Ospel. Voor ons ‘Belgskes’ is er zondag 06 mei nog de ‘Bluesnight’ in Zingem. Diegene die hen daarna nog gemist hebben, brute pech natuurlijk :-).
Tijd dus voor de ‘main act’. Met die vorig jaar uitgebrachte fantastische CD ‘Right Place, Right Time’ is het niet meer dan logisch dat deze schijf ook in het middelpunt van de belangstelling staat. Als begeleiders van Monster Mike Welch en Mike Leadbetter hebben we ‘à la batterie’ Fabrice Bessouat van ‘Soul Shot’. Verder ook nog Mig Toquereau aan de basgitaar en Damien Cornelis aan de keys. Uiteraard ligt de focus op de gitaarrifs van Monster Mike Welch en soulshouter Mike Ledbetter.
Met enkel ‘Cryin’ Won’t Help You’ en ‘I Can’t Stop Baby’ was iedereen al meteen overtuigd van de krachtige soul die uitgaat van Mike Ledbetter. Hemels hoe beide Mike’s elkaar moeiteloos ‘on stage’ weten te vinden als een Siameese tweeling. Een perfect geolied duo die elkaar haast onnatuurlijk weten aan te voelen. Als fan van Darrell Nulisch ben ik uiteraard ook meteen verloren voor de klankleur van deze Ledbetter. Voeg daarbij nog een Billy Price en een Tad Robinson en je hebt meteen een affiche om duimen en vingers van af te likken.
Op de vraag ‘What Can I Do Wrong’ antwoorden we allemaal gelijk, niets, nothing, nada en zo kunnen we hemels genieten van deze beide Mike’s. Met het soulbluesje ‘Don’t You Ever Leave me’ werd het hier in de zaal gewoon muisstil en dit is niet zomaar evident. Ook wanneer Mike Ledbetter zijn gitaar ter hand neemtis dit gewoon pure soul en lijkt het bij het einde van de eerste set alsof we een black-out hebben gekregen. Wat nu al gedaan? Gelukkig is dit ‘KTBA’ en mogen we nog een extra st verwachten dus eerst even afkoelen 😉 Tijd ook om de jaarlijkse tombola te trekken met foto materiaal van de huisfotografen Jack en Leo en ook nog van Wil Bluesbreeker, enkel CD’s en LP’s en met de hoofdprijs, een schilderij van Theo Reijnders met een keuze uit een natuurlijke weergave van BB King, Hound Dog Taylor of Stevie Ray Vaughan.
Bij aanvang van het tweede gedeele starten de heren een ietwat steviger maar ook dit is hoegenaamd geen probleem. De ‘KTBA’ Go Go Girls die waren meteen ook weer van de partij helaas zonder de mini skirts and Go Go boots. Op het rifje van ‘hard To Handle’ van Otis Redding brengt Mike Ledbetter een waanzinnige ‘Turn Me On’. Een vast gegeven hier in Vlierden is dat de aanwezigen zich steevast laten meeslepen en er van meet af aan gedanst wordt, iets wat de sfeer enkel ten goede komt. ‘Big Mama’ en ‘Can’t Sit Down’ komen enkel nog de sfeer te verhitten en is iedereen hier zowat in trance.        Let’s get the party started’ is voor Mike Ledbetter en Monster Mike Welsh dan het sein om de vorige twee guitarslingers het podium op te roepen. Met Kai Strauss en Tony Vega staan dan meteen 4 gitaristen op het podium en nee, het stoort ons helemaal niet. Na de rock ’n roll met ‘Kay Marie’ mag en kan ook nog Kai Strauss zijn stembanden smeren en zijn we toe aan een muzikaal orgasme. Helaas moet ook hier een einde aan komen en gaan ze hier bij ‘KTBA’ te Vlierden uit met een ‘Big Bang’. Na de zomerfestivals starten ze hier terug op 21 oktober met alweer een ‘double bill’, met name Little ‘G’ Weevil en Hoodoo Monks. De weg naar Vlierden is de weg naar een party!!! So Goodbye Baby

 

Mike Wheeler, Kai Strauss, Deger (Review Bluesbreeker)

Zondag 25 februari 2018, zaal Thijssen, Vlierden
Mike Wheeler en Kai Strauss zorgen voor volle bak bij KTBA
Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven

Bij binnenkomst in zaal Thijssen blijkt dat het al drukker is als gewoonlijk en uiteindelijk wordt het ook praktisch volle bak. De regionale band Deger en Mike Wheeler met Kai Strauss blijken als een magneet te werken op het publiek. Een ongewone combinatie van twee bands maar wel eentje die verrassend is.

Klokslag half vier trapt Deger af, dat is bluesrock in Deurnes dialect met hier en daar wat uitstapjes richting de blues. Overigens wil Deger in het Deurnes dialect zeggen: ‘elke keer weer’.
Soms heeft de sound wat weg van Normaal, dan hoor ik weer een vleugje Santana en zo nu en dan glipt iets van The Allman Brothers sound voorbij. Met andere woorden een leuke mix van soundstijlen maar vooral ook leuke titels zoals: ‘Dwaallichtje’ of ‘Grard Sien’ om er maar eens twee aan te stippen.
Het zijn over het algemeen eigen nummers in het Engels die Pieter en zijn bandleden vertalen naar het Deurnes dialect. Nieuwe nummers maar ook nummers die al langer op de plank lagen.

Dat de mannen er zin in hebben blijkt wel uit hun spel. Ze hebben er duidelijk zin in getuige ook de interessante uitleg die zanger en mondharmonicaspeler Pieter Althuizen bij hun nummers geeft. Bekende deuntjes met pareltjes van teksten die je ook nog zonder nadenken kunt verstaan. Ik vind, en dan ben ik niet alleen daarin, het een leuke opener van de bluesdag in Vlierden.

Hierna is het dan de beurt aan Mike Wheeler, tenminste…. Kai Strauss opent samen met drummer Pascal Delmas en bassist Frederic Jouglas het programma en steekt van wal met ‘Sweet Girl’ waarvan ik de sound toedicht aan Freddie King. Dit is even om op te warmen, mocht dat overigens nodig zijn.
Want al gitaarspelend komt Mike Wheeler bij de eerste noten van ‘You Won’t Do Right’ door de zaal lopend het podium op. Daarmee scoort hij al meteen punten die zich tijdens het optreden ras vermeerderen.

 

Van zijn album “Selfmade Man” wordt ‘Chicago Blues’ gespeelt, jammer genoeg zonder mondharmonica zoals op het album, maar het blijft een fraai nummer. De eerste set wordt afgesloten met de nummers ‘Big Mistake’ en ‘Let Me Love You’ een nummer van Willie Dixon.

Twee gitaristen op het podium die alle ins en outs van hun Fender kennen en er alles uit halen wat erin zit. Dat levert mooie en spannende duels op waarbij je je vingers kunt aflikken. Zowel Kai als Mike zijn twee puike gitaristen, al hoewel Kai toch iets hoger in de pikorde staat naar mijn gevoel. Maar misschien is het ook wel dat ik in dit geval niet zo objectief ben, want eerlijk gezegd ben ik een groot liefhebber van Kai’s gitaarspel.
De begeleidings muzikanten van Mike en Kai komen uit Frankrijk. Het zijn Pascal Delmas en Fred Letroit tours, bij de blues kenners bekend van optredens waarbij zij de ‘grote’ meneren uit de blueswereld terzijde staan op festivals en concerten in Europa. Daarmee heb je dus vier geweldige artiesten op het podium die een brok ervaring met zich meebrengen en dat merk je wel tijdens het optreden.

De tweede set opent Kai met ‘Here I Am’ en ondertussen komt Mike, via een kortere weg, weer het podium op.
Klein en haast breekbaar spelen is voor Mike ook geen geheim, dat bewijst hij met het nummer ‘A Blind Man Can’t See’ ook een bijzonder sterke song.
Kai Strauss heeft vaker gewerkt met Mike Wheeler en op zijn album ‘I Go By Feel’ speelt hij op enkele nummers mee. Een van die songs is ‘Gotta Wake Up’ waarbij Kai de zang voor zijn rekening neemt. Hij zingt live voortreffelijk, een ander geluid dan Mike die ik hierin wat hoger inschat.
Hun uitvoering van Otis Rush’ nummer ‘All Your Love’ is er eentje om door een ringetje te halen. De versie van John Mayall is voortreffelijk maar deze van Mike en Kai doet er niets voor onder.
Langzaamaan gaat het richting het einde van het optreden en gooit Mike er nog een schepje bovenop door van het podium te lopen en tussen het enthousiaste publiek zijn gitaarkunsten te tonen. Wat een genot om deze man aan het werk te zien, hij heeft oog voor het publiek en de muziek. De passie voor de blues is bij hem goed af te lezen en met de titeltrack van zijn album: “Turn Up” paait hij het publiek nog eens extra.

In Vlierden lukt het niemand om zonder toegift weg te komen, ook niet Mike Wheeler. Dat weet Kai maar al te goed, hij heeft hier al op het podium gestaan.
Twee nummers trekt de band ervoor uit om afscheid te nemen van het publiek, van Keeping The Blues Alive en van Zaal Thijssen. Het mooie ‘Need Your Love So Bad’ en ‘Sweet Home Chicago’ lenen zich daar voortreffelijk voor.
Inmiddels is het al 19:00 uur als de stekker eruit gaat en kan ik met droge ogen zeggen dat ik heb genoten van een beresterk optreden van Mike Wheeler en Kai Strauss maar ook van Deger die mij verrast hebben met hun dialect blues.
Toch weer een doordachte zet van de gebroeders Brouwers om deze dag zo in elkaar te steken.

 


 

Mike Wheeler, Kai Strauss, Deger (review Rootsville)

Mike Wheeler Band feat. Kai Strauss (US/D/F), support act Deger (NL)
KTBA Vlierden (NL) (25-02-2018)
reporter & photo credits: Freddie
info club: KTBA Vlierden
info band: Mike WheelerKai Strauss
© Rootsville 2018

 

Op een zonnige maar ijskoude zondagnamiddag gaat het vandaag richting Nederlandse vrienden van ‘KTBA’ te Vlierden. Het is hier dat de ‘Chicago Blues’ de allerlaatste carnavalsschlager zal doen verstommen en zo stilaan de intocht van de eerste indoor festivals zal komen aan te kondigen. Diegene die er hier verantwoordelijk voor zal zijn is niemand minder dan Mike Wheeler, maar eerst zoals het hier bij de Brouwers Brothers past staat er ons nog een kleine verrassing te wachten. Op het podium staan vijf ‘youngsters’ die alle vijf al lang de pensioen gerechtige leeftijd hebben bereikt en dit ook in het hedendaagse stelsel. De naam van de band…Deger.

Deger is niet zo maar een band maar zijn lokale rockers die bestaan uit muzikanten die met het lumineus idee naar voren zijn gekomen om ‘de blues’ in het Brabants dialect te vertolken en komen dus allen uit Deurne en omgeving en ja, da hedde wellus maar helaas wa dun boer niej kent da vreêttie nie. Deze blues formatie bestaat uit Pieter Althuizen (zang en mondharmonica), Frits Janssen (gitaar), Wil van de Vranden (gitaar) Twan van Eyk (bas) en Frans Verdonschot (drums). Vijf buitenlandse Hollanders in Nederland in hun eigen dialect en daar mogen ze best fier op zijn. Een dialect dat misschien nog wel best kort bij onze dialecten in België aanleunt maar toch, ksnap er de balle niej van. Hun nummers gaan niet zelden over het natuurgebied ‘De Peel’. Een gebied dat door de eeuwen heen wel smaakmakende verhalen kwam op te leveren. Wie weet is dit gebied, dat zich destijds uitstrekte tot het Belgische Overpelt, niet ooit de schuilplaats geweest van onze eigenste Limburgse Bokkenrijders. Grapje, of toch weer niet, maar we zijn hier vandaag voor een blues concert en dus laten we die van ‘Deger’ hun ding doen en schuiven de myhtes en sages uit de soms smakelijke geschiedenis even aan de kant en laten de harmonica grooves van Pieter Althuizen hun ding doen want zullie zen vôr d’n duvel nie bang.

Openingsnummer van de dag is ‘Dwaallichtje’, een nummer dat ontstond uit de analogie met de nachtelijke gebeurtenissen hier in de Peel maar door dit Braaaabants dialect verder moeilijk tot me komt door te dringen. Dat het een smakelijke intro betreft kan je aflezen op de glimlachende gezichten bij diegene die het dan weer wel verstaan. In alle geval was de blues van deze Deger best te smaken. Het is dus hier dat het gebeurt. Een ander verhaal gaat over het ‘Eemshotel’ in Delfzijl en daarmee bevinden we ons in het noorden van Nederland. Opmerkelijk is dat ondanks deze ‘youngsters’ de blues goed onder de knie hebben hun vaak humoristisch getinte teksten toch wel de bovenhand halen en iedereen zich best kan vermaken met soms verdoken ‘stampuh jonge blues’ in hun nummers.
Van slowbluesjes ‘avant la lettre’ naar pure rock ’n roll het gebeurt hier allemaal in de zaal ‘Hotel Thijsen’. Met ‘De Verbrande Peel’ krijgen we zelfs een Latin bluesje waar Carlos Santana zou bij gaan verbleken. Verder krijgen we nog nummers als ‘De Klotgemul Blues’ en, hoe kan het ook anders…’Het Café’. Met ‘Jeuk’ voelen ze dat Mike Wheeler begint te krabben en zit hun passage er hier op. Hun blues was dik in orde maar had ik het geweten dan was ik vlug een snelcursus ‘Brabants dialect’ gaan volgen. Het is tenslotte altijd beter wanneer je de taal verstaat...allé tot in den drooij want we moeten apperentie moake voor de real thing. De quote van één van de Brouwers Bro’s kunnen we jullie toch niet weerhouden en zo besloot Martin van…mannen het gaat jullie goed in de toekomst en dè snapt unnen boer mee éénen errem nog wel.
Mike Wheeler dan. Mike was in Chicago zijn vaste begeleiders Larry Williams, Cleo Cole en Brian James vergeten mee te nemen en dus kwam Kai Strauss hem wel even uit de nood helpen. Voor de rest deed hij beroep op de meest solide sectie van Frankrijk, Pascal Delmas op drums en Fred Jouglas op bas. Kai Straus en Mike Wheeler vonden elkaar al tijdens de Southern Bluesnight #19 in 2015 toe Mike de Kai’s Electric Blues All Stars kwam te vervoegen. Beiden hielpen elkaar ook op hun respectievelijke CD’s.
Het was Kai Straus die vandaag de spits mocht afbijten en dat deed hij met een instrumentaaltje waar Freddie King zijn ‘San-Ho-Zay’ was in verborgen. Tijd dan voor Mike Wheeler om zijn entree te gaan maken en dit deed hij langs de grote poort. Helemaal vanuit de ‘green room’ begon Mike in gezelschap van zijn ‘Strat’ zich een weg te banen doorheen een alweer vol gelopen zaal Thijsen. Ik weet niet hoe ze dit in het ‘Brabants’ zeggen maar wij zeggen van, moet er nog zand zijn. Een binnenkomer waarmee hij hier onmiddellijk alle blues harten hier aanwezig kwam te stelen.
Zijn opener ‘Sweet Girl’ was meteen raak en dus konden we ons gaan opmaken voor een avondje onvervalste Chicago blues. ‘You Won’t Do Right’ en het nummer ‘Chicago Blues’ zijn twee ontegensprekelijke nummers in het genre, een genre dat soms wel eens kan gaan vervelen wanneer er geen andere ‘key’ wordt verweven. Ook daar kon Mike Wheeler en zijn ‘partners in crime’ hier vanavond op repliceren met rumba getinte ‘I Can Do That’. Met Let Me Love You’ zat het eerste gedeelte er hier op en na een pilsje en een bitterbal konden we ons opmaken voor deel ‘3’ van deze zondag bij ‘Keeping The Blues Alive’.
Ook nu mocht Kai Strauss de spits afbijten en dat deed hij uiteraard met twee van zijn eigen originals. Daarna was het terug ‘prime time’ met Mike Wheeler en met zijn statement ‘Here I Am’. Op ‘Walkin’ Out The Door’ wist Mike Wheeler de gitaarlicks tot onder de 30 decibels te brengen. Net als ik aan het denken was dat het geroezemoes zich vanuit de andere provincies naar Brabant leek te verspreiden kwam ook Ellen Brouwers met hetzelfde spinsel, hé dat zijn we hier niet gewoon! Gelukkig verstomde de geluidsgolven nog net op tijd om dan bij de apotheose van het nummer weerom laaiend enthousiast te worden.
Met ‘A Blind Man Can See’ kwam Mike de trap omlaag en verdween hij in de zaal tussen de menigte en dus zagen wij hem niet meer ;-). Een nummer waarop de interactie met de ‘KTBA’ers een hoogtepunt kwam te bereiken. Tijd voor een beetje Otis Rush en met diens ‘All Your Lovin’ kwam er ook terug schwung in het concert, en kijk daar was dan jumpin’ Theo al. Misschien dan ook de aanzet voor het sluitstuk van vandaag. Op Kai Strauss zijn album ‘I Go By Feel’ uit 2015 werkte ook deze Mike Wheeler aan mee en daaruit brengen de heren het nummer ‘Gotta Wake Up’. Ook werk uit Mike’s voorlopig laatste album ‘Turn Up’ uit 2016 met vooral de titeltrack van dit album. When Chicago meets Vlierden.
‘Feel So Bad’ was eentje van de uitsmijters van dit concert en zo dachten we er allemaal over dat het gedaan was. Nu nog de terugrit van een klein uur en dertig minuten en we kunnen weerom aan een nieuwe week beginnen dushoudoe wàr k paai’m er tussen uit…


 

Jose Ramirez & Mikes Electric Mud (Review BluesBreeker)

Mikes Electric Mud and Jose Ramirez and The Mojo Workers
 
KTBA, zondag 21 januari, Zaal Thijssen Vlierden
Mike’s Electric Mud bevestigt, José Ramirez zoekt bevestiging
Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s: Wil Wijnhoven
Keeping The Blues Alive heeft voor deze zondag een dubbelconcert op haar programma staan. De regionale band Mike’s Electric Mud en de uit Costa Rica afkomstige gitarist/zanger José Ramirez, ook the Costa Rica blues ambassador genoemd, die begeleid wordt door het Spaanse trio The Mojo Workers.
Met andere woorden we zitten van 15:00 uur tot ruim 19:00 uur onder de pannen. Ondertussen dat Zaal Thijssen volloopt met bluesliefhebbers uit alle contreien van het land en zelfs uit het buitenland, staat José Ramirez en daarna Mike’s Electric Mud nog te soundchecken.

Maar klokslag 15:00 uur begint Mike’s Electric Mud met Sugar Ray Norcia’s ‘Lonesome’ en bammmm… direct zit de sfeer erin. Met een keur aan selectief gekozen nummers zoals: ‘Devil Woman’; ‘Pretty Baby’; ‘I Can Tell’ en niet te vergeten ‘Going To The Church’ worden grootheden als Howlin Wolf, Kim Wilson (hierbij is de harp en stem van Maikel van Bogget debet aan), en Lester Butler geëerd. En wel op een hele fraaie en sublieme manier. De band die al op Moulin Blues en Hookrock heeft gestaan is nog meer gegroeid naar een eenheid. Van enige nervositeit is niets meer te bekennen. Stuk voor stuk staan hier gelouterde muzikanten op het podium die de blues in hun aderen hebben stromen en dat ook op een voortreffelijke wijze kunnen overbrengen op het publiek. Enig chauvinisme speelt natuurlijk hierbij ook een rol. Want eerlijk is eerlijk als zo’n band uit het Nederweertse hier speelt krijg je toch bijna een gevoel van saamhorigheid.

En het gebeurt niet vaak dat het ‘voorprogramma’ een toegift speelt. Maar vandaag is dat totaal anders het publiek is zo in de mood geraakt van Mike’s Electric Mud dat ze teruggeroepen worden.
Met een voortreffelijke uitvoering van ‘Driftin’ sluiten zij een bijzonder fraai optreden af. Eens te meer bevestigen zij hun status als een van de betere blues vertegenwoordigers in Nederland maar zeker in Brabant en Limburg.

The Mojo Workers starten hun optreden met het eerste nummer nog zonder José Ramirez. Deze komt tijdens het tweede nummer: ‘Honey Hush’ spelend op zijn gitaar vanuit achter de zaal naar het podium gelopen. Dat is pas een binnenkomer. Voor mij en vele anderen is hij nog een onbekende in de scene. Daarom vind ik het prijzenswaardig dat de gebroeders het aandurven hun nek uit te steken om iets onbekends neer te zetten. De stelling van Martin Brouwers is: ‘je moet onbekend talent ook een kans geven’. Een stelling die ik zeker onderstreep. Maar dit kan zowel goed als slecht uitpakken, ik kan nu al verklappen dat het laatste niet van toepassing is.

José is veel in de States geweest en dat merk je hoe hij te werk gaat op het podium. Veel praten en een uitleg geven bij songs, daar is op zich niets mis mee… En toch zie ik vele denken van: niet lulle maar speule….
De band speelt veel covers met zo nu en dan een eigen nummer zoals ‘Gasoline & Matches’ door José gepend is.  Maar ook ‘Don’t Answer The Door’ van BB King passeert de revue.

Tot nu toe weet hij mij in ieder geval nog niet te overtuigen. En dat duurt toch noch vrij lang voordat ik meer interesse in hem krijg. Eigenlijk pas bij het een na laatste nummer van de eerste set. Tijdens de song ‘Everyday I Have The Blues’ gaat hij een gitaarduel aan met José Luis Pardo, gitarist van zijn begeleidingsband The Mojo Workers. En dat is het moment dat hij loskomt. Het is alsof hij Luis Pardo daarvoor nodig heeft om te sparren en alles te geven. Dat valt bij meerdere songs op. Zoals bij ‘Oh Baby’ het openingsnummer in de tweede set en op dat moment is de weegschaal in zijn voordeel door geslagen.
Alhoewel ik veel bezoekers beide gitaristen hoor vergelijken waarbij José Luis Pardo toch hoger aangeslagen wordt. Dat gevoel heb ik eigenlijk ook, maar als ik eerlijk ben speelt José Ramirez iets subtieler en technisch is hij meer perfect. Maar misschien is de underdog rol van Luis Pardo net het beetje dat hem boven José Ramirez laat uitsteken.
Iedereen weet het te waarderen dat de band Maikel van Bogget het podium oproept om samen met hen onder meer het mooie ‘Ain’t Nobody’s Business’ te spelen. Dat voegt warempel iets extra’s toe wat het publiek ook wel merkt.

Ook José Ramirez and The Mojo Workers mogen zaal Thijssen niet verlaten zonder een toegift. Zij kiezen ervoor om ‘Let The Good Times Roll’ te spelen. Goed gekozen overigens, waarmee een toffe bluesmiddag tot een einde is gekomen.
José Ramirez is een technisch goede gitarist, niets meer en niets minder maar hij heeft nog niet die bevestiging gekregen die hij misschien zou moeten verdienen. Maar daar wordt in de toekomst aan gewerkt, daarvan ben ik wel overtuigd.
Maar zoals al eerder geschreven, het is lovenswaardig van de Gebroeders Brouwers om hun nek uit te steken voor onbekend talent en hun een kans te geven.


 

Jose Ramirez (Review BluesMagazine)

Jose Ramírez @ Keeping The Blues Alive – Zaal Thijssen, Vlierden 21 Januari 2018

Jose Ramírez feat. The Mojo Workers @ Keeping The Blues Alive
Voorprogramma: Mike’s Electric Mud
Zaal Thijssen, Vlierden
21 januari 2018

Het flyertje van KTBA, met daarop het optreden van Jose Ramírez, wat al geruime tijd voor mijn neus op ons prikbord een plaatsje had gekregen, trok steeds meer de aandacht. Waarom zul je zeggen ? Nou, dat blues internationaal is weten we allemaal wel … maar eerlijk, blues uit Costa Rica, dát is wel apart!
Dan hoor en lees je wat deze band deed op Haagse Hout in Den Haag die de primeur hadden van Jose’s eerste optreden in Nederland. En de reacties waren in het algemeen goed. Ook werd de begeleidingsband de Mojo Workers uit Spanje geprezen. Met de uitmuntende Jose Luis Pardo op gitaar, David Salvador Fructuoso op bass en Pascal Muonge op drums. Dan nog erbij in het voorprogramma Mike’s Electric Mud, nou dan probeer maar eens thuis te blijven …
Ik moet zeggen: het was zeer de moeite waard, al blijven er altijd wat dingen die beter hadden gekund, zoals een te hard of een te zacht geluid. Ik tel alles bij elkaar op, en als ik aan het einde kan zeggen: ik heb een leuke muzikale middag gehad, dan doe ik het daarvoor. En een leuke middag was het zeker.
Ik had Jose Ramírez al van te voren ingeseind dat het op bepaalde momenten heel stil kon zijn en hij zonder gitaarversterker en microfoon zou kunnen. “Really ?” zei hij en hij kwam erachter !! Na het eerste nummer zei hij al dat wij het beste publiek waren tot nu toe. Een compliment zeer zeker, maar al na één nummer dit te zeggen, dan zeg ik: hij heeft mensenkennis! Want een goed publiek is er in Vlierden. Ook Theo en Martin Brouwers werden door Jose Ramírez op het podium geroepen en hij bedankte beide broers voor dit optreden.
Voor Maikel van Bogget was het een verrassing dat hij gevraagd werd door Jose om aan het einde mee te doen en zoals gewoonlijk was zijn harpspel een hele aanvulling en voelde je de energie en power weer in zijn geheel omhoog gaan. Ik ben van mening dat ook veel afhangt van de nummers en de volgorde die een muzikant kiest om op de setlist te zetten, maar vaak is dit pas achteraf te zeggen als men de reacties beluistert na een optreden…
Enkele nummers die voorbijkwamen waren I’ll Play the Blues for You, Easy Baby,  Little by Little, Ain’t nobody’s business, Let the good times Roll . Twee mooie optredens in Nederland en een in Belgie. Het smaakt naar meer, zeker voor Jose Ramírez als het aan hem ligt. We zullen het zien ..
En natuurlijk is de band in het voorprogramma ook belangrijk. De keuze (en zeker geen slechte) was gevallen op Mike’s Electric Mud uit Nederweert en omstreken, met Maikel van Bogget vocals en harp – Mark Gijsen gitaar Peter Mathijs Linsen gitaar Henry Colbers op bass en Rick Bours achter het drumsel . In juli –aug 2016 brachten ze hun debuutalbum uit Mike’s Electric Mud, deze cd zit regelmatig in de cd speler van mijn auto. Goede covers van o.a Willie Dixon’s She’s Dangerous – Chester Burnett’s Mr Highway Man Kim Wilson’s Wait on time,  en niet te vergeten Lester Butler’s Driftin’ en Devil Woman.
Vorig jaar was de band de opener van Moulin Blues en ze kregen veel respons. Een band die zeer de moeite waard is om te boeken, zeker na het beluisteren van hun cd, want zo hoor je ze ook live!
Misschien tot 25 februari 2018, want dan zal Mike Wheeler feat. Kai Strauss op het podium staan en als support act: DEGER. Rock Blues, maar dan in het Deurnes dialect !! Ik ben benieuwd!
Ingestuurd verslag. Fotocredits: Leo Gabriels: “I had a great time! Thanks to Jose Ramírez , Jose Luis Pardo, David Salvador Fructuoso and Pascal Muonge! Buen viaje! Hasta el proximo vez.”


 

Ben Poole Band & Guy Smeets (Review BluesBreeker)

KTBA presenteert Ben Poole Band featuring Guy Smeets
Zondag 17 december, zaal Thijssen, Vlierden
KTBA’s laatste bluesfeestje van 2017

Tekst: Wil Wijnhoven Foto’s: Wil Wijnhoven

Het jaar 2017 zit er weer bijna op en dan is het altijd leuk om een jaar met een gigantisch leuk bluesfeestje af te sluiten, moeten de gebroeders Brouwer hebben gedacht. En daarmee hebben ze de spijker op zijn kop geslagen.
Ze hebben Ben Poole weten te strikken om met een gelegenheidsformatie naar Vlierden af te reizen. Deze jonge Brit heeft bassist Barry Pethers; drummer Sam Weight; toetsenist Joe Mack en niemand minder dan onze ‘eigen’ Guy Smeets om zich heen verzameld. En eigenlijk weet je dan al dat het niet mis kan gaan. En zo is het ook gegaan.

Dit keer geen twee sets maar gewoon ruim 2,5 uur aan een stuk doorrammen en de zaak op zijn kop zetten.
Het meest spannende is natuurlijk de twee gitaarvirtuozen samen op een podium, soms jammen en soms duelleren. Een prachtig gezicht is het hoe Ben en Guy gebroederlijk op het podium staan.
Het gaat van stevige bluesrock tot mooie ballads die uitmonden in een prachtig apotheose op gitaar. Zoals de nummers ‘Ain’t No Sunshine’ en ‘The Thrill Is Gone’ waarbij Joe Mack het voortouw neemt als zanger.
Stevie Wonder’s ‘Don’t Know Why I Love You’ wordt op een sublieme wijze vertolkt waarbij beide gitaristen zich laten gelden.

En iedere keer als een van beiden zich helemaal laat gaan op zijn gitaar heeft dat effect op het publiek. Stuk voor stuk staan we met z’n allen in de zaal te genieten van al dit gitaargeweld. En ondanks dat ik niet zo’n liefhebber van bluesrock ben lukt het deze formatie me te pakken met hun spel. Dit is geen geram op gitaren, geen gescheur over de snaren, geen loeiharde en snerpende soli. Dit is gewoon afgemeten en strak gitaarspel van beide mannen. Hoe jong ze ook zijn ze kennen hun instrument vanbinnen en buiten en dat demonstreren ze eens te meer bij een rustig nummer als ‘I Know I’am Losing You’. Zelfs Freddie King sluipt stiekem voorbij in de vorm van ‘Have You Ever Loved A Woman’.

Ook bassist Barry laat er geen gras over groeien en doet een ferme duit in het zakje, net zoals drummer Sam Weight. Hij mag dan wel op de achtergrond zijn geschoven, maar zonder zijn backing kom je ook niet ver.
Ik ben ook bijzonder gecharmeerd van toetsenist Joe Mack. Die speelt werkelijk alles op zijn instrument. Een ballad net zo strak als een bluesrock song. Net zoals Ben heeft ook hij een mooie zangstem. Iets ‘softer’ dan die van Ben maar wel passend bij bijvoorbeeld ‘The Thrill Is Gone’.
En alsof we niet genoeg kunnen krijgen gooit de band er nog eens schepje bovenop, met eigen werk van Ben’s eerste album waar de song ‘Let’s Go Upstairs’ vandaan komt. Dat is dan een typisch kenmerkend nummer van hem. Maar wel heel passend in het stramien van vandaag.

En hoe krijg je een zaal nog gekker dan deze al is? Nou gewoon… het publiek erbij betrekken en dus lopen zowel Ben als Guy van het podium al spelend tussen het publiek om aan de overkant van het podium op een tafel door te spelen. Dit is f*cking hell sterk hoor, echt wel, het past als een handschoen bij dit bluesfeestje.

Dit optreden heeft mijn verwachtingen overtroffen en ik denk dat ik daar niet de enigste in ben die dat toegeeft.
De ‘Brouwertjes’ hebben het weer verdomd goed voor elkaar gekregen. Chapeau mannen. In 2018 ligt de lat weer een stukje hoger! Maar wij gaan dan ook net zo hard genieten van jullie muzikale attracties in zaal Thijssen. Te beginnen met 21 januari met Jose Ramirez en Mike’s Electric Mud.

 


 

Zac Harmon (Review Rootsville)

Zac Harmon feat. Texas Slim USA
KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)
zondag 12 november 2017
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017
Voor deze ‘Zac Harmon’ waren we in België nu eens eerst met aantredens bij ‘vzw Bluesnight’ en op ‘Blaublues’, en toch ging ik ondanks alles wat graag naar ‘Keeping The Blues Alive’ in Vlierden. Eén van de pluspunten hier in ‘zaal Thijssen’ is uiteraard het aspect ‘sound & vision’, en dan heb ik het nog niet over de uitgesproken vriendelijkheid hier in dit gedeelte van Nederland. Als klein ‘Belgske’ kan ik haast niet geloven dat de scheidingslijn tussen Limburg en Noord-Brabant in Nederland voor zulk een ommezwaai kan zorgen, en toch is het hier een verschil als dag en nacht. Een ander opmerkelijk feit is misschien minder positief en dat is dat ik hier nog nooit een echte ‘blues mama’ op de affiche zien staan heb en daar moeten we het met Theo en Martin toch nog eens over hebben ;-).
Moest de familie Brouwers eerder deze maand aanwezig zijn geweest op het fantastische ‘Bay-Car Blues’ in het noorden van Frankrijk zouden ze allicht wel een andere kijk op de ‘blues’ beginnen krijgen. Misschien moeten ze ook maar eens ‘babbelen’ met hun landgenoot Dave van Bladel want die heb ik ginds niet eens van zijn stoel zien komen, trouwens wij ook niet want het was zittend :-). De mama’s Dietra Farr en Diunna Greenleaf hebben daar zonder meer iets wonderbaarlijks uit de mouw geschud en dan hebben we het nog niet gesproken over sister Kat Riggins. Ja, Theo en Martin dit hadden jullie moeten meemaken en zeg nu niet dat de fout ligt bij jullie lieftallige echtgenotes Ellen en Mia :-).
Alle gekheid op een stokje, we krijgen ze nog wel zover. Nu terug naar het agendapunt van de dag en dat is zonder meer het optreden van Zac Harmon. Hij werd geboren in Jackson in de staat Mississippi aka ‘The Magnolian State’. Je kan stellen dat Zac Harmon de belichaming is van het historische gedeelte van Jackson, Farish St. De plaats waar ook legende Elmore James zijn opgang kende. Tijdens zijn carrière wist Zac Harmon al vele prijzen binnen te halen en dat de appel niet ver van de boom valt komt doordat zijn moeder een begaafd pianiste was en zijn vader als hobby op de harmonica kwam te blazen. Cab Calloway en Bill Farris waren huisvrienden en probeer je dan maar eens te verschuilen voor ‘de’ blues. Met de helaas overleden Sam Myers (1936-2006), wie een vriend was van Zac’s vader, begon hij op 16-jarige leeftijd samen te spelen. Wat later speelde hij zelfs aan de zijde van Z.Z. Hill.
Op 21-jarige leeftijd verhuisde hij richting LA en in die periode begon hij de ‘music business’ dan ook ernstig te nemen. Hij werkte hoofdzakelijk als ‘studio muzikant’ maar begon ook zelf nummers te schrijven en werkte zo ook als producer. Hij verbleef ook een tijdje bij Michael Jackson en schreef nummers voor onder meer ‘Evelyn ‘Champagne’ King’ en de Philly-formatie ‘The O’Jays’. Toch keerde Zac Harmon terug naar zijn roots en begon zo zelf terug opnames te maken. In 2004 won hij samen met zijn band ‘The Mid South Blues Revue’ in Memphis de prestigieuze ‘International Blues Challenge’ in de categorie ‘Best Unsigned Band’. Een periode van enkele albums en veel ‘touren’ was het gevolg wat resulteerde in nog meer prijzen en zo maken we ons op voor deze Award winning Chicago Bluesman.
Het verliep in eerste instantie nogal wat hectisch door het late toekomen van Zac Harmon en zijn band. Ik kan het best wel geloven want van uit het verre West-Vlaanderen in België richting Vlierden hier in Noord-Brabant doe je niet zomaar in één, twee, drie. Ik hoefde vandaag nu niet eens te zingen van ‘ik voel me zo verdomd alleen’ want uit het Franse landsgedeelte van België was ook een deligatie komen aanwaaien. Alles nog klaar op de valreep en dus mocht Martin deze ‘bluesman’ aankondigen. De Zac Harmon Band bestaat naast Zac zelf ook nog uit Chris Gibson (bas), Ralph Forrest (drums) en Corey Carmichael (keys). Als extra steun op de ‘sixtrings’ konden we ook nog ‘Texas Slim’ aankondigen.
Met de eerste twee nummers leek het erop of Zac Harmon nog in transport-modus zat maar daarna ging het steeds maar cresendo om tegen het einde van het concert helemaal uit de bol te gaan. Iets wat trouwens een signature is hier in Vlierden bij KBTA. Na ‘Hump Your Back’ kwam het spel al op de wagen te zitten met ‘Rasin’ Hell’. Het zou voor sommigen best wel een vermoeiende namiddag gaan worden want het was ‘shaken’ geblazen vanaf het begin. Tijdens de aankondiging van de band kregen alle bandleden de titel ‘doctor’ op zich gespeld en daar volgde ook wel wat verduidelijking bij. Een beetje over de politiek spuien nemen de Amerikanen er graag bij, trouwens we zouden het hier in Europa ook best wat meer mogen doen. Openlijk dan toch want tussen pot en pint gebeurt het wel.
If all politicians are bluesmen, the world would be a lot better than today…en yep, dat kunnen we zeker beamen en daarmee kregen we ‘I’m a Healer’. Daarna begon Zac Harmon aan een ‘preek’ waaraan de plaatselijke ‘pastoor’ nog een puntje aan kon zuigen en werd het hier in ‘zaal Thijsen’ wel bijzonder stil. Het zou een passage uit de bijbel zijn kunnen geweest over eerlijkheid en de de waarheid aldus ‘Reverend Zac’. Dit alles leidde tot een waanzinnig mooie en aangrijpende versie van Bob’s ‘Knocking on Heavens Door’. Chapeau!!!
Tijd ook om het vuur hier aan de lont te steken en de party kon beginnen. Tijd ook om de ‘dames’ van KTBA te ontlasten van hun taak als ‘door women’ en ze te laten meegenieten van het feestje. Stevige boogie en een uitgesponnen ‘Annie Mae’ waarin een zijsprongetje gemaakt werd naar R.L. Burnside zijn ‘Black Mattie’. Boogie Chillin’… Zac Harmon had het beloofd, het dak zou er hier af gaan en hij hield woord. Een waanzinnig einde. Met ‘You Wanna Know’ lieten keyslinger Corey Carmichael en bassist Chris Gibson hun instrumenten voor wat ze waren en vormde deze zaal met enkel heerlijke danspasjes om tot een heuse danssaloon, hell yeah!. ‘Sugar Mama’ kwam ook nog aan bod en Theo en Martin, gehoord? dit gaat over de echte blues mama’s 😉 Tot de volgende en dat is hier op zondag 17 december met niemand minder dan ‘Ben Poole’ met special guest Guy Smeets. Tussendoor kunnen de blues liefhebbers alhier nog gaan buurten op ‘Blues Traffic’ in Beringe.