Blues Festival 2016 (Bluesbreeker)

Zondag 25 april 2016 in Zaal Thijssen, Vlierden
3e editie Keeping The Blues Alive Festival

Tekst: Wil Wijnhoven
Foto’s:Wil Wijnhoven

Ragtime RumoursNa een goed seizoen van Keeping The Blues Alive is het weer eens tijd voor het jaarlijkse festival. Een festival zonder ‘wereldberoemde’ grote namen, daarvoor wel in plaats topmuzikanten die we kennen als het neusje van de zalm in de Benelux en enkele daarvan ook in Europa en de overzijde van de ‘grote plas’. Het leuke en zeker aparte is de samenstelling van de optredende bands op het hoofdpodium. Want in feite zijn het allemaal gelegenheidsformaties samengesteld uit muzikanten die een hele brok ervaring en kwaliteit hebben. En ik kan je vertellen dit zijn niet de minsten uit de blues.
Waar het eigenlijk om draait is toch gewoon de muziek die ze spelen. Muziek die vermaakt, muziek die je kippenvel bezorgt, muziek die je laat dansen, muziek van hoog niveau. En zoals altijd in Vlierden is de sfeer top en heeft de organisatie ook weer goed gezorgd voor de innerlijke mens. Een niet te onderschatten item op een bluesfestival.

De Limburgs formatie Ragtime Rumours valt de eer te beurt om de aftrap te verrichten. Zij spelen op het kleine podium, iedere keer als er een ombouwpauze is op het grote podium geven zij acte de présence en dat doen zij vijf keer vandaag. Tegelijkertijd presenteren zij vanmiddag ook hun debuutalbum: “Ain’t Nobody” een feestje op zich al.  De lekkere en soms vrolijke nummers zoals ‘Ragtime Rumours’, de single track ‘Ain’t Nobody’ en ‘Get Up On My Feet’ van het album staan natuurlijk op de setlist, maar ook het mooie ‘Chocolate Jesus’ van Tom Waits krijgen we te horen. Met hun gedrevenheid, enthousiasme en de spannende en vlotte songs kluisteren zij het publiek aan zich. Zeker als Richard van Bergen en Doghouse Sam ter afsluiting nog mee jammen. Met één woord: een verdomd fraai en gaaf optreden van hen.

Robin van Roon The Dynaflow is de band die de spits afbijt op het ‘grote’ podium. Samengesteld uit: bassist Jan Markus; drummer Eduard Nijenhuis; gitaristen ‘Little Steve’ van der Nat en ‘Fat Harry’ van Dort en frontman Robin van Roon die de zang en bluesharp voor zijn rekening neemt leggen zij in ruim zeventig minuten tijd een top optreden op de mat, om maar in voetbaltermen te schrijven. Op hun setlist komen we nummers tegen zoals: ‘Dust My Broom’ en ‘Lookin For Trouble’ om er meer eens twee op te noemen. Het is een bijzonder fraaie set zeker als de twee gitaristen met elkaar aan de slag gaan. De kwaliteit spat ervan af en dan kun je wel zeggen dat het openen van een festival moeilijk is. Maar hier staan mannen met ervaring die het niks uitmaakt of je nu moet beginnen of afsluiten. Zij gaan er voor de volle 100% voor en daarmee wordt de sfeer duidelijk verhoogd.

Bart KampDe daaropvolgende formatie Blind B. & The Visionairs doet daar nog eens een schepje bovenop. Een beetje oneerbiedig gezegd maar positief bedoeld: een samenraapsel van Dutch Blues Award winnaars. Met Richard van Bergen als beste Nederlandse bluesgitarist; Boy Vielvoye als beste bluesharp speler; Bart Kamp aka Blind B als beste Nederlandse blues bassist en Frank Duindam achter de drumkit. Een verrassend maar sterkte bezetting en combinatie van twee generaties bluesartiesten. Dat levert natuurlijk weer een gave set op. Zij starten met het spetterende ‘She’s Dynamite’ en dan knallen ze zeventig minuten door nummers zoals: ‘Right With Me’; Big Chief’ en ‘Mystery Train’. Bij deze uitvoering roepen ze Robin van Roon het podium op om een supervette versie van dit nummer te presenteren. Richard van Bergen brengt met een verkorte uitvoering van ‘Sexy Mother Fucker’ een ode aan de onlangs overleden Prince. De set is bijzonder gevarieerd en herbergt enkele pakkende songs een optreden dus om je vingers bij af te likken. Ik kan niet anders zeggen.

Wouter CelisDat geldt ook voor Doghouse Sam Blues Revue, een gelegenheidsformatie waarbij Doghouse Sam (Doghouse Sam & His Magnatones) zich gesterkt weet met gitarist Stef Paglia (The Bluesbones); drummer Toon Derison (El Fish) en bassist Patrick Indestege (Rhythm Bombs). Zij hebben hun setlist opgebouwd rondom de oude bluesmuzikanten: Howlin’ Wolf; Little Walter; John Lee Hook en Muddy Waters, afgewisseld met eigen werk. Door het flitsende en ronkende gitaarspel van Stef Paglia krijgen de nummers een stevige byte. Prachtig is het om Doghouse Sam op de bluesharp te zien en horen duelleren met Stef Paglia. Hun stijl omschrijven ze als authentieke powerblues met een high-energy attitude. En zo is het maar net, want daarvan is niets gelogen. Wat te denken van hun uitvoeringen van: ‘Boogie Burst’; ‘T-Bone Boogie’ of ‘Houseparty’. Nummers die swingen van begin tot het einde waardoor zeventig minuten als een wervelwind voorbijgaan. Maar geen nood, de band speelt nog een inspirerende toegift.

De vraag is nu of John Clifton met een gelegenheids begeleidingsband dit kan benaderen? De Amerikaan John Clifton (The Mofo Party Band) heeft net zijn soloalbum “Let Yourself Go” uitgebracht en trekt als soloartiest door de Benelux begeleidt door Johan en Paul De Laat (De Laat Brothers); Renaud Leisire (Little Hook en Renaud Leisire Trio); Frank  Pauwels, drums (Howlin’ Bill) allen uit België en de uit Polen afkomstige toetsenist Bartek Szopinski (Boogie Boys). Uiteraard staat het album van John in de spotlight vandaag en daar zitten wel enkele pareltjes bij. John CliftonDaarmee legt hij met zijn mannen de lat hoog en mag ik na afloop van het optreden het na het horen van nummers als: ‘Clean Shirt’; ‘So Tired’ en ‘Let Yourself Go’, concluderen dat dit ook zo is. Buiten de topnummers zorgt John ook voor het nodige entertainment en wat ik zo weet te waarderen is dat hij de eer niet alleen bij zich neerlegt maar ook de andere muzikanten daaraan laat deelnemen. Ik geniet ervan als Doghouse Sam samen met Paul de Laat en John Clifton gezamenlijk op de harp een vette jam spelen.

Zo rond negen uur wordt het festival wat betreft het grote podium afgesloten met een toffe toegift.
Nu kunnen we nog eventjes doorgaan bij het kleine podium waarom Ragtime Rumours het festival gaan afsluiten met een jamsessie waarin onder meer Stef Paglia en Doghouse Sam om beurten meespelen.
Voor mij is deze editie de beste die ik heb mogen meemaken bij Keeping The Blues Alive, niks afdoende aan de vorige edities. Ik heb nog nooit zoveel kwaliteit en ervaring uit de Benelux op het podium gezien als hier in Vlierden. Het heeft ook geen enkele zin om de ‘beste’ aan te wijzen. Dat is gewoon een kwestie van smaak, als het aan mij ligt is het erepodium vijf bands breed en is er maar een plaats, namelijk ‘1’. Daarop staan alle deelnemende artiesten samen met de organisatie die dit mogelijk hebben gemaakt.
Kort door de bocht geschreven: het hoeven geen wereldberoemde namen te zijn om een festival te dragen of zoals ze in België zeggen: ‘meer hoeft dat niet te zijn’, daarmee wordt de spijker op zijn kop geslagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *