Ben Poole Band & Guy Smeets (Review BluesBreeker)

KTBA presenteert Ben Poole Band featuring Guy Smeets
Zondag 17 december, zaal Thijssen, Vlierden
KTBA’s laatste bluesfeestje van 2017

Tekst: Wil Wijnhoven Foto’s: Wil Wijnhoven

Het jaar 2017 zit er weer bijna op en dan is het altijd leuk om een jaar met een gigantisch leuk bluesfeestje af te sluiten, moeten de gebroeders Brouwer hebben gedacht. En daarmee hebben ze de spijker op zijn kop geslagen.
Ze hebben Ben Poole weten te strikken om met een gelegenheidsformatie naar Vlierden af te reizen. Deze jonge Brit heeft bassist Barry Pethers; drummer Sam Weight; toetsenist Joe Mack en niemand minder dan onze ‘eigen’ Guy Smeets om zich heen verzameld. En eigenlijk weet je dan al dat het niet mis kan gaan. En zo is het ook gegaan.

Dit keer geen twee sets maar gewoon ruim 2,5 uur aan een stuk doorrammen en de zaak op zijn kop zetten.
Het meest spannende is natuurlijk de twee gitaarvirtuozen samen op een podium, soms jammen en soms duelleren. Een prachtig gezicht is het hoe Ben en Guy gebroederlijk op het podium staan.
Het gaat van stevige bluesrock tot mooie ballads die uitmonden in een prachtig apotheose op gitaar. Zoals de nummers ‘Ain’t No Sunshine’ en ‘The Thrill Is Gone’ waarbij Joe Mack het voortouw neemt als zanger.
Stevie Wonder’s ‘Don’t Know Why I Love You’ wordt op een sublieme wijze vertolkt waarbij beide gitaristen zich laten gelden.

En iedere keer als een van beiden zich helemaal laat gaan op zijn gitaar heeft dat effect op het publiek. Stuk voor stuk staan we met z’n allen in de zaal te genieten van al dit gitaargeweld. En ondanks dat ik niet zo’n liefhebber van bluesrock ben lukt het deze formatie me te pakken met hun spel. Dit is geen geram op gitaren, geen gescheur over de snaren, geen loeiharde en snerpende soli. Dit is gewoon afgemeten en strak gitaarspel van beide mannen. Hoe jong ze ook zijn ze kennen hun instrument vanbinnen en buiten en dat demonstreren ze eens te meer bij een rustig nummer als ‘I Know I’am Losing You’. Zelfs Freddie King sluipt stiekem voorbij in de vorm van ‘Have You Ever Loved A Woman’.

Ook bassist Barry laat er geen gras over groeien en doet een ferme duit in het zakje, net zoals drummer Sam Weight. Hij mag dan wel op de achtergrond zijn geschoven, maar zonder zijn backing kom je ook niet ver.
Ik ben ook bijzonder gecharmeerd van toetsenist Joe Mack. Die speelt werkelijk alles op zijn instrument. Een ballad net zo strak als een bluesrock song. Net zoals Ben heeft ook hij een mooie zangstem. Iets ‘softer’ dan die van Ben maar wel passend bij bijvoorbeeld ‘The Thrill Is Gone’.
En alsof we niet genoeg kunnen krijgen gooit de band er nog eens schepje bovenop, met eigen werk van Ben’s eerste album waar de song ‘Let’s Go Upstairs’ vandaan komt. Dat is dan een typisch kenmerkend nummer van hem. Maar wel heel passend in het stramien van vandaag.

En hoe krijg je een zaal nog gekker dan deze al is? Nou gewoon… het publiek erbij betrekken en dus lopen zowel Ben als Guy van het podium al spelend tussen het publiek om aan de overkant van het podium op een tafel door te spelen. Dit is f*cking hell sterk hoor, echt wel, het past als een handschoen bij dit bluesfeestje.

Dit optreden heeft mijn verwachtingen overtroffen en ik denk dat ik daar niet de enigste in ben die dat toegeeft.
De ‘Brouwertjes’ hebben het weer verdomd goed voor elkaar gekregen. Chapeau mannen. In 2018 ligt de lat weer een stukje hoger! Maar wij gaan dan ook net zo hard genieten van jullie muzikale attracties in zaal Thijssen. Te beginnen met 21 januari met Jose Ramirez en Mike’s Electric Mud.

 


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *