Bands

Sugarboy and the Sinners

Sugarboyandthesinners

Het kan snel gaan, zo wordt wel eens gezegd. Maar wat gaat het snel met het jonge, Nederlandse Sugar Boy and the Sinners! Twee jaar na oprichting zijn ze winnaar van de Dutch Blues Challenge en speelden ze op de International Blues Challenge in Memphis en de European Blues Challenge in Toulouse! En nu komen ze Deurne veroveren met een Dutch Blues Challenge op zak.

Sugar Boy and the Sinners brengen een “laidback” samenspel van mondharmonica, drums, contrabas, gitaar en zang. Dit alles resulteert in een bluesgeluid met een vette knipoog naar rock & roll en rockabilly. Blues door merg en been van de hoogste kwaliteit

De band:

Sugar Boy Vielvoye- Vocals/Vox & Harp
Ronnie Guerin-Guitars
Vinnie Guerin-Double Bass
Frankie Duindam-Drums

Bron:Sugarboy and the Sinners

Fried Bourbon

FriedBourbon

Fried Bourbon is het speerpunt van de hedendaagse Belgische bluesscene. Rechtopstaand in de blues en boogietraditie en moedig genoeg om er toch een eigen zwenk aan te geven. Fried Bourbon staat bekend om zijn originele benadering die niet alleen vakmanschap maar ook een dosis authenticiteit uitstraalt. Met ijzersterk harpwerk, een fat body gitaar en een aanstekelijke stompende en bonkende ritmesectie zorgen ze telkens weer voor wiegende heupen en kippenvel!

Op hun nieuwste album “Gravy Train” vertrekt Fried Bourbon vanuit Chicago zuidwaarts. Ze passeren oude grindwegen, verlaten kerkhoven en bouwvallige shacks. In Memphis overnachten ze in een groezelig motelletje op Lamar Avenue. Met een Oldsmobile Rocket 88 cruisen ze op Highway 61 naar Clarksdale, waar ze in Red’s Lounge tot de vroege uurtjes jammen. Hun reisverhaal eindigt in een Greyhound bus richting Westkust.

Journalist Herman van der Horst schrijft al in 2007: “Fried Bourbon is een van de weinige bands die nog iets wezenlijks toevoegt aan een dikke eeuw blueshistorie.

Bron:Fried Bourbon

Guy Smeets Band

guysmeetsband

Het in 1998 geboren gitaartalent geniet al vanaf zijn zevende jaar van muziek maken. Hij liet zich inspireren door de platenkast van zijn ouders en deelde op een ochtend mede dat hij ooit in de Royal Albert Hall wil staan.
Én ambitieus is hij! Guy gaat geen enkele uitdaging uit de weg en vindt het geweldig om af en toe spontaan mee te kunnen spelen met bekende en minder bekende muzikanten. Big Monty Amundson in Dok 6: (‘that guy can really play the guitar”). Watermelon Slim tijdens de Bluesnight in Heerlen en een aantal malen met Ben Poole tijdens diens toernee door Nederland. Met zijn Guy Smeets Band staat hij het liefst elk weekend op het podium en daar werkt hij dan ook hard aan, samen met zijn band.

Guy is niet alleen technisch een kei op de gitaar. Het is met name zijn gevoelige aard die bij de luisteraar ook juist die gevoelige snaar raakt. “I thought I heard an old black soul playing the guitar”! Een uitspraak van een Brit, over Guy, in een guitarshop in Londen. Dat is wat veel mensen voelen als ze Guy horen spelen. Na acht jaar gitaarles op de muziekschool maakt hij in september 2013 de stap naar het Rock City Institute in Eindhoven. Daar zal hij zijn muzikale kwaliteiten verder verbreden en ontwikkelen.

Bron:Guy Smeets Band

Atomic Road Kings

Atomicroadkings

Deze Amerikaanse blues band bestaat uit vier doorgewinterde Blues artiesten.

Eric “Jailhouse” Von Herzen on harmonica
Kyle Jester on vocals & guitar
Brent Harding on bass
Tom Essa “Slim Crowbar” on drums,

Bron:Atomic Road Kings

Robbert Fossen en Peter Struijk Band

fossenenstruijk

Onversneden Nederlandse Chicagoblues; daar staat het Nederlandse duo Robbert Fossen & Peter Struijk voor. Peter Struijk staat hierbij garant voor het betere (slide-)gitaar werk terwijl Robbert Fossen zorgt voor de zang, mondharmonica en ritme gitaar. Fossen & Struijk zijn eigenlijk nog maar pas bij elkaar (2010) maar wonnen vorig jaar al de Dutch Blues Challenge in de categorie solo/duo’s. Hierna mochten ze Nederland vertegenwoordigen op de International Blues Challenge in Memphis. Ze schopten het hier als eerste Nederlandse artiesten tot de finale: een prestatie van formaat!

Bron:Robbert Fossen
Bron:Peter Struijk

Bas Paardekooper Band

baspaardekooper

Bas Paardekooper and the Blew Crue werd opgericht in 2007. Frontman Bas Paardekooper (1981) bracht zichzelf , geïnspireerd na het horen van Jimi Hendrix’ “Hey Joe”, op elfjarige leeftijd de beginselen van het gitaarspel bij. Gesteund door zijn ouders ontwikkelde Bas zijn spel en groeide de passie voor het instrument dat inmiddels onlosmakelijk is verbonden met de naam “Bas Paardekooper”.

Met de muziek van Hendrix als eerste lesmateriaal was het onvermijdelijk dat Bas zich later zou ontplooien tot blues rock gitarist. Het kostte echter nog een aantal jaren en diverse bands voordat hij zich volledig kon richten op het spelen van de muzieksoort die, zoals velen zullen beamen, “hem op het lijf geschreven is”.

Nadat een vriend Bas aanspoorde zijn eigen band te starten duurde het niet lang voordat de bezetting van wat uiteindelijk “the Blew Crue” zou worden rond was. Binnen “no time” schreef Bas de eerste eigen nummers waarvan er uiteindelijk zes op de EP ‘Hang On To Tomorrow’ (2008) verschenen. Live werd het eigen werk aangevuld met covers van Stevie Ray Vaughan, Walter Trout, Joe Bonamassa en (natuurlijk) Jimi Hendrix. Vanaf hun eerste optreden straalden plezier en overgave van Bas en Crue direct met bakken tegelijk van het podium.

Na de release van hun eerste officiële album ‘The Blues On My Side’ (2010) kwam de band in een stroomversnelling. De plaat bevat 10 originele nummers, allen van de hand van Bas, en laat een band horen die na een aantal jaar samen spelen in staat is om naast het standaard drie accoorden blues-schema ook complexere composities buitengewoon overtuigend neer te zetten. Er werd in deze periode zeer veel opgetreden, wat de band alleen maar hechter en strakker maakte en de naam Bas Paardekooper and the Blew Crue in Nederland, grote delen van Duitsland en België en zelfs in Engeland, de Verenigde Staten en Rusland voorgoed op de kaart zette.

Inmiddels heeft de band haar derde plaat uitgebracht, getiteld ‘Broken Heart For Sale’ (2012) waarmee de muzikale lat wederom hoger gelegd wordt. Alle hoeken van de blues rock worden op dit album verkend. Een aantal tracks zijn voorzien van rijke arrangementen en meerstemmige zangpartijen die de nummers een bijna symfonisch karakter geven maar steeds voldoende ruimte bewaren voor het weergaloze gitaarspel van Paardekooper. De release van ‘Broken Heart For Sale’ vond plaats op 20 december 2012 in een strak gevulde ‘Boerderij’ te Zoetermeer. Een zaal waar de band al regelmatig optrad en waar Bas eerder een persoonlijk hoogtepunt beleefde als “special guest” tijdens een optreden van Walter Trout.

Nog steeds is de band minimaal twee keer per week te vinden in hun oefen- en opnamestudio, ongeacht het aantal optredens want zoals zij zelf zeggen: “Er is altijd een nummer dat we nóg beter kunnen spelen met wat oefening, er is altijd een nummer dat nog af moet en er is altijd een nummer dat we nog moeten bedenken”. Maar het liefst zijn Bas Paardekooper and the Blew Crue “on the road” waar ze iedere show nog steeds met evenveel plezier en overgave neerzetten als hun eerste, bijna zes jaar geleden.

De band bestaat uit:

Bas Paardekooper (Gitaar en Zang)
André de Bruijn (Basgitaar en zang)
Roel van Leeuwen (Drums en zang)
Wouter Hoek (Toetsen en zang)

Bron:Bas Paardekooper Band

Farstreet

farstreet

De bekende Roosendaalse formatie FARSTREET brengt stevige blues op een zeer eigenwijze, gemene manier, verwant aan de stijl van o.a. Gary Moore, Jimi Hendrix.

Gitarist/zanger en frontman Jasper Verstraaten besloot in 2003 , samen met bassist Ad Prinsen, een power trio op te richten.
De click was er al meteen, the feel, en de passie voor muziek. Na een aantal drummers versleten te hebben, is in 2007 drummer Antonie Buurman de band komen versterken.

Antonie en Ad vormen samen een strakke ritme-sectie die perfect past bij het dynamische gitaarspel van Jasper
De click was er al meteen, the feel en de passie voor muziek. Dat voel je, kun je zien en horen! Kortom , met z’n drieën één geheel.

Jasper heeft in het verleden veel ervaring opgedaan bij diverse bluesjams, en deed al diverse gastoptreden met nationale en internationale artiesten zoals Jan Akkerman, Mike & the Mellotones, Chicago blueslegend Eddy Clearwater en the Juke Joints. Bij deze laatste band gaat Jasper regelmatig mee als vast backup gitarist.

Farstreet speelt zowel bekende als onbekende bluesklassiekers, maar ook eigen werk. Opvallend is ook hoe deze mannen een bekend nummer helemaal eigen kunnen maken.

Bron:Farstreet

MoFo Party Band

mofopartyband

De MoFo Party Band heeft zijn roots in Centraal Californië. Ze spelen in kleine clubs maar ook op diverse grote festivals in Europa, Fiji en Nieuw-Zeeland. Een aantal festivals welke zij tot een succes hebben gemaakt zijn onder andere het Belgische R & B festival in Peer België, Kwadendamme Blues Fest in Nederland, Luxemburg Jazz & Blues Rally in Luxemburg, Blues Express Festival in Polen, en het San Francisco Blues Festival en Russian River Blues Festival in Californië.

Deze band heeft het podium gedeeld met blues legendes BB King, James Cotton, Little Milton, Bo Diddley, Robert Cray, Charlie Musselwhite, Los Lobos, Otis Rush, Huey Lewis, John Mayall Tommy Castro en vele anderen. De MoFo Party Band is een gerespecteerde band uit de West Coast blues scene. Dit is een must see band!

De leden:

John Clifton – Lead Vocal/Harmonica
Bill Clifton- Lead Guitar
Grant Clifton-Bass
Brian Bischel- Drums

Bron:MoFo Party Band

X-ray Blues Band

xraybluesband

De X-Ray Bluesband is een viermans bluesrockband bestaande uit zeer ervaren en gedreven muzikanten die sinds 2007, zeer succesvol en met volle overtuiging muziek van Stevie Ray Vaughan en zijn band Double Trouble vertolkt.

In de voorafgaande jaren heeft de band een zekere nationale en internationale reputatie opgebouwd dankzij de ongecompliceerde , en gepassioneerde manier van spelen van Texas Blues. Als enige officiële Europese SRV tribute band , bewijzen deze vier bluesmannen dat muziek van Stevie ook verrassende en subtiele kanten gekend heeft, en dat zijn oeuvre niet alleen uit Power blues en snelle shuffles bestond. Natuurlijk is er ook ruimte om het publiek af en toe te verrassen door van het bekende pad af te wijken , waardoor sommige nummers “toevallig” een andere, onverwachte wending krijgen , en er een interessante interactie met het publiek ontstaat.

Frontman Alex Ilic wordt bijgestaan door bassist Jules van Bussel en drummer Michel Luimes als strak stuwend ritmetandem… Toetsenist Harm Warta is met zijn dynamische spel en Hammond sound verantwoordelijk voor geweldige vintage vibe…..

X-Ray BluesBand…..veel meer dan alleen maar een tribute/coverband

Bron:X-ray Blues Band

Recente berichten

Zac Harmon (Review Rootsville)

Zac Harmon feat. Texas Slim USA
KeepingTheBluesAlive.nl – Vlierden (NL)
zondag 12 november 2017
review and photo credits: Freddie Vandervelpen
© Rootsville 2017
Voor deze ‘Zac Harmon’ waren we in België nu eens eerst met aantredens bij ‘vzw Bluesnight’ en op ‘Blaublues’, en toch ging ik ondanks alles wat graag naar ‘Keeping The Blues Alive’ in Vlierden. Eén van de pluspunten hier in ‘zaal Thijssen’ is uiteraard het aspect ‘sound & vision’, en dan heb ik het nog niet over de uitgesproken vriendelijkheid hier in dit gedeelte van Nederland. Als klein ‘Belgske’ kan ik haast niet geloven dat de scheidingslijn tussen Limburg en Noord-Brabant in Nederland voor zulk een ommezwaai kan zorgen, en toch is het hier een verschil als dag en nacht. Een ander opmerkelijk feit is misschien minder positief en dat is dat ik hier nog nooit een echte ‘blues mama’ op de affiche zien staan heb en daar moeten we het met Theo en Martin toch nog eens over hebben ;-).
Moest de familie Brouwers eerder deze maand aanwezig zijn geweest op het fantastische ‘Bay-Car Blues’ in het noorden van Frankrijk zouden ze allicht wel een andere kijk op de ‘blues’ beginnen krijgen. Misschien moeten ze ook maar eens ‘babbelen’ met hun landgenoot Dave van Bladel want die heb ik ginds niet eens van zijn stoel zien komen, trouwens wij ook niet want het was zittend :-). De mama’s Dietra Farr en Diunna Greenleaf hebben daar zonder meer iets wonderbaarlijks uit de mouw geschud en dan hebben we het nog niet gesproken over sister Kat Riggins. Ja, Theo en Martin dit hadden jullie moeten meemaken en zeg nu niet dat de fout ligt bij jullie lieftallige echtgenotes Ellen en Mia :-).
Alle gekheid op een stokje, we krijgen ze nog wel zover. Nu terug naar het agendapunt van de dag en dat is zonder meer het optreden van Zac Harmon. Hij werd geboren in Jackson in de staat Mississippi aka ‘The Magnolian State’. Je kan stellen dat Zac Harmon de belichaming is van het historische gedeelte van Jackson, Farish St. De plaats waar ook legende Elmore James zijn opgang kende. Tijdens zijn carrière wist Zac Harmon al vele prijzen binnen te halen en dat de appel niet ver van de boom valt komt doordat zijn moeder een begaafd pianiste was en zijn vader als hobby op de harmonica kwam te blazen. Cab Calloway en Bill Farris waren huisvrienden en probeer je dan maar eens te verschuilen voor ‘de’ blues. Met de helaas overleden Sam Myers (1936-2006), wie een vriend was van Zac’s vader, begon hij op 16-jarige leeftijd samen te spelen. Wat later speelde hij zelfs aan de zijde van Z.Z. Hill.
Op 21-jarige leeftijd verhuisde hij richting LA en in die periode begon hij de ‘music business’ dan ook ernstig te nemen. Hij werkte hoofdzakelijk als ‘studio muzikant’ maar begon ook zelf nummers te schrijven en werkte zo ook als producer. Hij verbleef ook een tijdje bij Michael Jackson en schreef nummers voor onder meer ‘Evelyn ‘Champagne’ King’ en de Philly-formatie ‘The O’Jays’. Toch keerde Zac Harmon terug naar zijn roots en begon zo zelf terug opnames te maken. In 2004 won hij samen met zijn band ‘The Mid South Blues Revue’ in Memphis de prestigieuze ‘International Blues Challenge’ in de categorie ‘Best Unsigned Band’. Een periode van enkele albums en veel ‘touren’ was het gevolg wat resulteerde in nog meer prijzen en zo maken we ons op voor deze Award winning Chicago Bluesman.
Het verliep in eerste instantie nogal wat hectisch door het late toekomen van Zac Harmon en zijn band. Ik kan het best wel geloven want van uit het verre West-Vlaanderen in België richting Vlierden hier in Noord-Brabant doe je niet zomaar in één, twee, drie. Ik hoefde vandaag nu niet eens te zingen van ‘ik voel me zo verdomd alleen’ want uit het Franse landsgedeelte van België was ook een deligatie komen aanwaaien. Alles nog klaar op de valreep en dus mocht Martin deze ‘bluesman’ aankondigen. De Zac Harmon Band bestaat naast Zac zelf ook nog uit Chris Gibson (bas), Ralph Forrest (drums) en Corey Carmichael (keys). Als extra steun op de ‘sixtrings’ konden we ook nog ‘Texas Slim’ aankondigen.
Met de eerste twee nummers leek het erop of Zac Harmon nog in transport-modus zat maar daarna ging het steeds maar cresendo om tegen het einde van het concert helemaal uit de bol te gaan. Iets wat trouwens een signature is hier in Vlierden bij KBTA. Na ‘Hump Your Back’ kwam het spel al op de wagen te zitten met ‘Rasin’ Hell’. Het zou voor sommigen best wel een vermoeiende namiddag gaan worden want het was ‘shaken’ geblazen vanaf het begin. Tijdens de aankondiging van de band kregen alle bandleden de titel ‘doctor’ op zich gespeld en daar volgde ook wel wat verduidelijking bij. Een beetje over de politiek spuien nemen de Amerikanen er graag bij, trouwens we zouden het hier in Europa ook best wat meer mogen doen. Openlijk dan toch want tussen pot en pint gebeurt het wel.
If all politicians are bluesmen, the world would be a lot better than today…en yep, dat kunnen we zeker beamen en daarmee kregen we ‘I’m a Healer’. Daarna begon Zac Harmon aan een ‘preek’ waaraan de plaatselijke ‘pastoor’ nog een puntje aan kon zuigen en werd het hier in ‘zaal Thijsen’ wel bijzonder stil. Het zou een passage uit de bijbel zijn kunnen geweest over eerlijkheid en de de waarheid aldus ‘Reverend Zac’. Dit alles leidde tot een waanzinnig mooie en aangrijpende versie van Bob’s ‘Knocking on Heavens Door’. Chapeau!!!
Tijd ook om het vuur hier aan de lont te steken en de party kon beginnen. Tijd ook om de ‘dames’ van KTBA te ontlasten van hun taak als ‘door women’ en ze te laten meegenieten van het feestje. Stevige boogie en een uitgesponnen ‘Annie Mae’ waarin een zijsprongetje gemaakt werd naar R.L. Burnside zijn ‘Black Mattie’. Boogie Chillin’… Zac Harmon had het beloofd, het dak zou er hier af gaan en hij hield woord. Een waanzinnig einde. Met ‘You Wanna Know’ lieten keyslinger Corey Carmichael en bassist Chris Gibson hun instrumenten voor wat ze waren en vormde deze zaal met enkel heerlijke danspasjes om tot een heuse danssaloon, hell yeah!. ‘Sugar Mama’ kwam ook nog aan bod en Theo en Martin, gehoord? dit gaat over de echte blues mama’s 😉 Tot de volgende en dat is hier op zondag 17 december met niemand minder dan ‘Ben Poole’ met special guest Guy Smeets. Tussendoor kunnen de blues liefhebbers alhier nog gaan buurten op ‘Blues Traffic’ in Beringe.


 

  1. Sugar Ray & the Bluetones (Review Rootsville) Geef een reactie
  2. Sugar Ray & the Bluetones (Review BluesBreeker) Geef een reactie
  3. Mike Morgan & Jim Suhler (Review Rootsville) Geef een reactie
  4. JP Soars & Leakin’ Roof (Review ConcertMonkey) Geef een reactie
  5. JP Soars & Leakin’ Roof (review BluesBreeker) Geef een reactie
  6. JP Soars & Leakin’ Roof (Review Rootsville) Geef een reactie
  7. James Armstrong & Rip Lee Pryor, KTBA Special (Review Rootsville) Geef een reactie
  8. Rusty Zinn (Review Rootsville) Geef een reactie
  9. Rusty Zinn (review BluesBreeker) 1 reactie