Bands

Sugarboy and the Sinners

Sugarboyandthesinners

Het kan snel gaan, zo wordt wel eens gezegd. Maar wat gaat het snel met het jonge, Nederlandse Sugar Boy and the Sinners! Twee jaar na oprichting zijn ze winnaar van de Dutch Blues Challenge en speelden ze op de International Blues Challenge in Memphis en de European Blues Challenge in Toulouse! En nu komen ze Deurne veroveren met een Dutch Blues Challenge op zak.

Sugar Boy and the Sinners brengen een “laidback” samenspel van mondharmonica, drums, contrabas, gitaar en zang. Dit alles resulteert in een bluesgeluid met een vette knipoog naar rock & roll en rockabilly. Blues door merg en been van de hoogste kwaliteit

De band:

Sugar Boy Vielvoye- Vocals/Vox & Harp
Ronnie Guerin-Guitars
Vinnie Guerin-Double Bass
Frankie Duindam-Drums

Bron:Sugarboy and the Sinners

Fried Bourbon

FriedBourbon

Fried Bourbon is het speerpunt van de hedendaagse Belgische bluesscene. Rechtopstaand in de blues en boogietraditie en moedig genoeg om er toch een eigen zwenk aan te geven. Fried Bourbon staat bekend om zijn originele benadering die niet alleen vakmanschap maar ook een dosis authenticiteit uitstraalt. Met ijzersterk harpwerk, een fat body gitaar en een aanstekelijke stompende en bonkende ritmesectie zorgen ze telkens weer voor wiegende heupen en kippenvel!

Op hun nieuwste album “Gravy Train” vertrekt Fried Bourbon vanuit Chicago zuidwaarts. Ze passeren oude grindwegen, verlaten kerkhoven en bouwvallige shacks. In Memphis overnachten ze in een groezelig motelletje op Lamar Avenue. Met een Oldsmobile Rocket 88 cruisen ze op Highway 61 naar Clarksdale, waar ze in Red’s Lounge tot de vroege uurtjes jammen. Hun reisverhaal eindigt in een Greyhound bus richting Westkust.

Journalist Herman van der Horst schrijft al in 2007: “Fried Bourbon is een van de weinige bands die nog iets wezenlijks toevoegt aan een dikke eeuw blueshistorie.

Bron:Fried Bourbon

Guy Smeets Band

guysmeetsband

Het in 1998 geboren gitaartalent geniet al vanaf zijn zevende jaar van muziek maken. Hij liet zich inspireren door de platenkast van zijn ouders en deelde op een ochtend mede dat hij ooit in de Royal Albert Hall wil staan.
Én ambitieus is hij! Guy gaat geen enkele uitdaging uit de weg en vindt het geweldig om af en toe spontaan mee te kunnen spelen met bekende en minder bekende muzikanten. Big Monty Amundson in Dok 6: (‘that guy can really play the guitar”). Watermelon Slim tijdens de Bluesnight in Heerlen en een aantal malen met Ben Poole tijdens diens toernee door Nederland. Met zijn Guy Smeets Band staat hij het liefst elk weekend op het podium en daar werkt hij dan ook hard aan, samen met zijn band.

Guy is niet alleen technisch een kei op de gitaar. Het is met name zijn gevoelige aard die bij de luisteraar ook juist die gevoelige snaar raakt. “I thought I heard an old black soul playing the guitar”! Een uitspraak van een Brit, over Guy, in een guitarshop in Londen. Dat is wat veel mensen voelen als ze Guy horen spelen. Na acht jaar gitaarles op de muziekschool maakt hij in september 2013 de stap naar het Rock City Institute in Eindhoven. Daar zal hij zijn muzikale kwaliteiten verder verbreden en ontwikkelen.

Bron:Guy Smeets Band

Atomic Road Kings

Atomicroadkings

Deze Amerikaanse blues band bestaat uit vier doorgewinterde Blues artiesten.

Eric “Jailhouse” Von Herzen on harmonica
Kyle Jester on vocals & guitar
Brent Harding on bass
Tom Essa “Slim Crowbar” on drums,

Bron:Atomic Road Kings

Robbert Fossen en Peter Struijk Band

fossenenstruijk

Onversneden Nederlandse Chicagoblues; daar staat het Nederlandse duo Robbert Fossen & Peter Struijk voor. Peter Struijk staat hierbij garant voor het betere (slide-)gitaar werk terwijl Robbert Fossen zorgt voor de zang, mondharmonica en ritme gitaar. Fossen & Struijk zijn eigenlijk nog maar pas bij elkaar (2010) maar wonnen vorig jaar al de Dutch Blues Challenge in de categorie solo/duo’s. Hierna mochten ze Nederland vertegenwoordigen op de International Blues Challenge in Memphis. Ze schopten het hier als eerste Nederlandse artiesten tot de finale: een prestatie van formaat!

Bron:Robbert Fossen
Bron:Peter Struijk

Bas Paardekooper Band

baspaardekooper

Bas Paardekooper and the Blew Crue werd opgericht in 2007. Frontman Bas Paardekooper (1981) bracht zichzelf , geïnspireerd na het horen van Jimi Hendrix’ “Hey Joe”, op elfjarige leeftijd de beginselen van het gitaarspel bij. Gesteund door zijn ouders ontwikkelde Bas zijn spel en groeide de passie voor het instrument dat inmiddels onlosmakelijk is verbonden met de naam “Bas Paardekooper”.

Met de muziek van Hendrix als eerste lesmateriaal was het onvermijdelijk dat Bas zich later zou ontplooien tot blues rock gitarist. Het kostte echter nog een aantal jaren en diverse bands voordat hij zich volledig kon richten op het spelen van de muzieksoort die, zoals velen zullen beamen, “hem op het lijf geschreven is”.

Nadat een vriend Bas aanspoorde zijn eigen band te starten duurde het niet lang voordat de bezetting van wat uiteindelijk “the Blew Crue” zou worden rond was. Binnen “no time” schreef Bas de eerste eigen nummers waarvan er uiteindelijk zes op de EP ‘Hang On To Tomorrow’ (2008) verschenen. Live werd het eigen werk aangevuld met covers van Stevie Ray Vaughan, Walter Trout, Joe Bonamassa en (natuurlijk) Jimi Hendrix. Vanaf hun eerste optreden straalden plezier en overgave van Bas en Crue direct met bakken tegelijk van het podium.

Na de release van hun eerste officiële album ‘The Blues On My Side’ (2010) kwam de band in een stroomversnelling. De plaat bevat 10 originele nummers, allen van de hand van Bas, en laat een band horen die na een aantal jaar samen spelen in staat is om naast het standaard drie accoorden blues-schema ook complexere composities buitengewoon overtuigend neer te zetten. Er werd in deze periode zeer veel opgetreden, wat de band alleen maar hechter en strakker maakte en de naam Bas Paardekooper and the Blew Crue in Nederland, grote delen van Duitsland en België en zelfs in Engeland, de Verenigde Staten en Rusland voorgoed op de kaart zette.

Inmiddels heeft de band haar derde plaat uitgebracht, getiteld ‘Broken Heart For Sale’ (2012) waarmee de muzikale lat wederom hoger gelegd wordt. Alle hoeken van de blues rock worden op dit album verkend. Een aantal tracks zijn voorzien van rijke arrangementen en meerstemmige zangpartijen die de nummers een bijna symfonisch karakter geven maar steeds voldoende ruimte bewaren voor het weergaloze gitaarspel van Paardekooper. De release van ‘Broken Heart For Sale’ vond plaats op 20 december 2012 in een strak gevulde ‘Boerderij’ te Zoetermeer. Een zaal waar de band al regelmatig optrad en waar Bas eerder een persoonlijk hoogtepunt beleefde als “special guest” tijdens een optreden van Walter Trout.

Nog steeds is de band minimaal twee keer per week te vinden in hun oefen- en opnamestudio, ongeacht het aantal optredens want zoals zij zelf zeggen: “Er is altijd een nummer dat we nóg beter kunnen spelen met wat oefening, er is altijd een nummer dat nog af moet en er is altijd een nummer dat we nog moeten bedenken”. Maar het liefst zijn Bas Paardekooper and the Blew Crue “on the road” waar ze iedere show nog steeds met evenveel plezier en overgave neerzetten als hun eerste, bijna zes jaar geleden.

De band bestaat uit:

Bas Paardekooper (Gitaar en Zang)
André de Bruijn (Basgitaar en zang)
Roel van Leeuwen (Drums en zang)
Wouter Hoek (Toetsen en zang)

Bron:Bas Paardekooper Band

Farstreet

farstreet

De bekende Roosendaalse formatie FARSTREET brengt stevige blues op een zeer eigenwijze, gemene manier, verwant aan de stijl van o.a. Gary Moore, Jimi Hendrix.

Gitarist/zanger en frontman Jasper Verstraaten besloot in 2003 , samen met bassist Ad Prinsen, een power trio op te richten.
De click was er al meteen, the feel, en de passie voor muziek. Na een aantal drummers versleten te hebben, is in 2007 drummer Antonie Buurman de band komen versterken.

Antonie en Ad vormen samen een strakke ritme-sectie die perfect past bij het dynamische gitaarspel van Jasper
De click was er al meteen, the feel en de passie voor muziek. Dat voel je, kun je zien en horen! Kortom , met z’n drieën één geheel.

Jasper heeft in het verleden veel ervaring opgedaan bij diverse bluesjams, en deed al diverse gastoptreden met nationale en internationale artiesten zoals Jan Akkerman, Mike & the Mellotones, Chicago blueslegend Eddy Clearwater en the Juke Joints. Bij deze laatste band gaat Jasper regelmatig mee als vast backup gitarist.

Farstreet speelt zowel bekende als onbekende bluesklassiekers, maar ook eigen werk. Opvallend is ook hoe deze mannen een bekend nummer helemaal eigen kunnen maken.

Bron:Farstreet

MoFo Party Band

mofopartyband

De MoFo Party Band heeft zijn roots in Centraal Californië. Ze spelen in kleine clubs maar ook op diverse grote festivals in Europa, Fiji en Nieuw-Zeeland. Een aantal festivals welke zij tot een succes hebben gemaakt zijn onder andere het Belgische R & B festival in Peer België, Kwadendamme Blues Fest in Nederland, Luxemburg Jazz & Blues Rally in Luxemburg, Blues Express Festival in Polen, en het San Francisco Blues Festival en Russian River Blues Festival in Californië.

Deze band heeft het podium gedeeld met blues legendes BB King, James Cotton, Little Milton, Bo Diddley, Robert Cray, Charlie Musselwhite, Los Lobos, Otis Rush, Huey Lewis, John Mayall Tommy Castro en vele anderen. De MoFo Party Band is een gerespecteerde band uit de West Coast blues scene. Dit is een must see band!

De leden:

John Clifton – Lead Vocal/Harmonica
Bill Clifton- Lead Guitar
Grant Clifton-Bass
Brian Bischel- Drums

Bron:MoFo Party Band

X-ray Blues Band

xraybluesband

De X-Ray Bluesband is een viermans bluesrockband bestaande uit zeer ervaren en gedreven muzikanten die sinds 2007, zeer succesvol en met volle overtuiging muziek van Stevie Ray Vaughan en zijn band Double Trouble vertolkt.

In de voorafgaande jaren heeft de band een zekere nationale en internationale reputatie opgebouwd dankzij de ongecompliceerde , en gepassioneerde manier van spelen van Texas Blues. Als enige officiële Europese SRV tribute band , bewijzen deze vier bluesmannen dat muziek van Stevie ook verrassende en subtiele kanten gekend heeft, en dat zijn oeuvre niet alleen uit Power blues en snelle shuffles bestond. Natuurlijk is er ook ruimte om het publiek af en toe te verrassen door van het bekende pad af te wijken , waardoor sommige nummers “toevallig” een andere, onverwachte wending krijgen , en er een interessante interactie met het publiek ontstaat.

Frontman Alex Ilic wordt bijgestaan door bassist Jules van Bussel en drummer Michel Luimes als strak stuwend ritmetandem… Toetsenist Harm Warta is met zijn dynamische spel en Hammond sound verantwoordelijk voor geweldige vintage vibe…..

X-Ray BluesBand…..veel meer dan alleen maar een tribute/coverband

Bron:X-ray Blues Band

Recente berichten

Sean Chambers (Review ConcertMonkey 2018)

SEAN CHAMBERS – KEEPINGTHEBLUESALIVE – ZAAL THIJSSEN – VLIERDEN
16 DECEMBER 2018 – Berry Rombouts
Artist: Sean Chambers / Bourbon Street
Date: 16/12/2018
Venue: Zaal Thijssen
Place: Vlierden

 

Your Reporter on the Spot:

Berry Rombouts

Het is een mistige druilerige dag vandaag, dus een hele goede reden om naar Vlierden te rijden, om daar te gaan genieten van een middagje heerlijke  bluesrock music, en om de mistroostigheid buiten even te vergeten.

Zoals altijd wordt ik bij binnenkomst hartverwarmend verwelkomt door Mia en Theo, Ellen en Martin Brouwers. Theo en Mia waren nog in de wolken vanwege hun blues vakantiewerk in de States, waar ze heel veel concerten hebben bijgewoond en nieuwe contacten hebben gelegd. Wie weet wat voor moois er nog naar Vlierden komt.

Deze middag wordt geopend door Bourbon Street. Deze band bestaat uit de Belgen, Wilfried Claessen, drums-Mario Jossels,bas en lead vocal—Luc Boonen,bluesharp en de Nederlander Rene Niessen, gitaar. Hun repertoire bestaat uit eigen werk en covers. Ze spelen slow en tempo blues, soms wat rauw, dan weer subtiel.

Natural High, Mercy Mercy en Gypsy Woman  en de song bijna op het eind met mooi wah wah spel van Rene vond ik wel hoogtepunten in deze set. Alles kwam voorbij in deze set, goede zang, degelijk basspel van Mario.  Strak drumwerk van Wilfried en goed (soms jankend) harpspel van Luc. De nagenoeg volle zaal beloont Bourbon Street met een welverdiend applaus. Bourbon Street is vooral collectief een degelijke band.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Na een korte pauze mag de Amerikaanse gitarist, songwriter Sean Chambers met zijn band het publiek entertainen. Dit optreden is de laatste gig uit een serie van 9 gigs van zijn eerst Europese tour. Sean heeft al 7 albums uitgebracht en vanmiddag speelt hij vooral werk van zijn laatste 2 albums; Trouble and Whiskey, en Welcome to my Blues. Deze 2 albums zijn opgenomen met de musici waarmee hij nu in Europa toert. De bezetting is; Todd Cook,bas.  Scott Phillips,drums. Rick Curran, Hammond keys.

De band opent sterk met een instrumentaaltje, ‘Chicken Shack’ een mid tempo song waarin Sean meteen uitpakt met een scherpe solo op zijn Fender. In ‘Ten til Midnight’ een swingende rocksong, toont Rick zijn skills op de Hammond met een wervelende solo. Sean heeft een aangename warme stem met een wat rafelig randje. Doet iets denken aan Gary Moore. In deze song voor het eerst vanavond backing vocals van Todd.  Sean heeft met ‘Gonna Groove’ en ‘Chunky’ ook 2 funky songs op de setlist staan. In ‘Chunky’ staat Todd in de spotlight met een vette bassolo, en Scott met een spannende solo op zijn gedecimeerde drumkit.

Met ‘Trouble and Whiskey’ heeft Sean volgens mij zijn eigen blues klassieker geschreven. Wat een geweldige mooie song is dit! Op het podium legt Sean zijn hele ziel in een afwisselende gemene  gitaar solo en in passievolle zang. Hoogtepunt!!!

Met ‘Cherry red Wine’ van Luther Allison wordt de eerste cover gespeeld, een tragische slow blues waarin Sean eigenlijk zingt; dat drank meer kapot maakt dan je lief is. Mooi emotioneel gitaarspel van Sean, begeleid met gedragen Hammond spel van Rick. Halverwege deze song tovert Rick nog een vlammende solo uit zijn Hammond. De winter is al in ons land, maar Sean en zijn mannen slagen erin om met de song, ‘In the Wintertime’ ons het winterse weer even te doen vergeten, met pakkende solo’s op Fender en Hammond. Dit solo geweld wordt vakkundig met strak drumwerk van Scott en stuwend basspel van Todd ondersteund. Nog even vermelden dat Scott zijn drumkit gehavend is door een ongelukje in Frankrijk. Vanavond alleen een snare en kickdrum en cymbals, maar Scott drumt net alsof hij geen ketel mist.  Klasse. Na deze dampende set even op adem komen met n drankje.

Ik zag zojuist achter in de zaal dat Sean de pauze ook benut om samen met zijn mooie en leuke vrouw Karen merchandise te verkopen. Het is druk bij hun shop.

Weer op het podium krijgt het publiek met “Travelin North’ van John Ginty meteen een opzwepende  song voorgeschoteld met mean snarenwerk van Sean, en weer een vloeiende Hammond solo van Rick. Met het rockende ‘Red Hot Mama’ waarin Sean met fantastisch slide spel de show steelt, loopt de temperatuur lekker op in de zaal. Met de up tempo song ‘Cho Cho Mama’ van Alvin Lee’ houden Sean en zijn  mannen de temperatuur en sfeer goed op peil.

Scott trommelt met een catchy ritme de 1e cover van deze set op gang; ‘Going Down’ van Freddie King. Deze song is door heel veel grote artiesten al gecoverd, oa, Joe Bonamassa, en Jeff Beck. Maar deze versie van Sean mag er zeker zijn, met een paar mean solo’s van Sean, massief spel van Rick op zijn Hammond en een bijdrage van het publiek dat de titel zingt op ‘bevel’ van Sean.

In het aanstekelijke ‘Welcome to my Blues’ de titelsong van zijn nieuwste Cd, wordt het publiek door Sean wederom verwend met scheurende gitaar riffs en een rockende band. In de power rock song ‘Handyman’ geeft Sean een toch wel nieuwe betekenis aan de term handyman. Bij Sean is het een persoon die gebroken harten fixt. Dit kan een baan met toekomst worden, gezien het grote aantal gestrande relaties in deze tijd. In deze song is vooral de ritme sectie erg goed op dreef.

Een van de eerste optredens van Sean was in 1998 met Hubert Sumlin. Ze speelden toen samen ‘Killing Floor’ .Vanavond draagt Sean deze song op aan Hubert Sumlin, die in 2011 is overleden. Een catchy nummer waarin Todd  de hoofdrol speelt met repeterende  baslijnen. Goed hoor. Met de slow blues ‘Be careful with a Fool’ legt Sean nog maar eens heel zijn ziel in zijn gitaarsolo’s.

We naderen stilaan het einde van de 2e set. Ondertussen verwisselt Sean zijn Fender voor een Gibson, en vertelt, dat hij een song van de great Irish blues player Rory Gallagher gaat spelen. Er volgt meteen een enthousiast applaus en gefluit. Het publiek heeft er na bijna 2 uur enerverende muziek nog duidelijk zin in. Sean zet met jankend slidespel ‘Bullfrog Blues’ in gang. Sean’s stem lijkt soms wel op die van Rory. De band blijft lekker strak spelen, terwijl Sean weer laat horen dat hij het slidespel tot in de finesses beheerst.

Met het groovende ‘You got to help Me’ als toegift wordt de 2e set afgesloten. Het pompende ritme lijkt toch wel wat op Green Onions van Booker T.  De band geeft nog een keer alles in deze uitgesponnen afsluiter. Virtuoze solo’s van Sean op zijn Fender, en van Rick op zijn Hammond. De ritme sectie, Todd en Scott pakt na 2 sets ondersteuning uit met een groovende bassolo en puik drumwerk.

Time flies when you’re having a lot of bluesy fun. Ik heb na het optreden nog wat rondgehangen, en iedereen die ik sprak was lovend en enthousiast over Sean en zijn band. Ze hebben een geweldig visitekaartje achter gelaten. En niet onbelangrijk, het zijn bijzonder aardige mensen. Hopelijk pikken organisatoren dit op, en zien we de Sean Chambers band terug in 2019.

Nog een compliment voor de geluid en licht crew, het was top. Dit geld ook voor het zaal Thijssen personeel. En zeker ook aan de KTBA organisatie.

 

Verslag : Berry Rombouts


 

  1. Sean Chambers (Review Rootsville 2018) Geef een reactie
  2. Interview met Sean Chambers (ConcertMonkey 2018) Geef een reactie
  3. Sean Chambers (Review RockTimes) Geef een reactie
  4. Kirk Fletcher & Travellin’ Blue King (Review Bluesbreeker) Geef een reactie
  5. Kirk Fletcher & Travellin’ Blue Kings (Review Rootsville) Geef een reactie
  6. Archie Lee Hooker & Steven Troch (review Rootsville) Geef een reactie
  7. Archie Lee Hooker & Steven Troch (review RockTimes) Geef een reactie
  8. Archie Lee Hooker & Steven Troch (review BluesBreeker) Geef een reactie
  9. KTBA SPECIAL 2018 (Review Concert Monkey) Geef een reactie